ตอนที่5 ความรู้สึกแปลกใหม่

“คุณวา กินข้าวค่ะ” น้ำค้างเคาะประตูห้องนอนของวาโยในตอนเย็นของวันที่เธอทำอาหารเย็นเรียบร้อยแล้ว เคาะทั้งที่รู้ว่าเขาคงไม่ออกมากินเพราะตอนเย็นที่นั่งรถกลับบ้านด้วยกันไม่ได้ต่างกับตอนเช้าเลยสักนิด เขาไม่พูดอะไรกับเธอแม้แต่คำเดียว พอถึงห้องก็ตรงเข้าห้องนอนของตัวเองไปทันที

สุดท้ายน้ำค้างก็ตัดสินใจลองบิดด้ามลูกบิดประตูห้องนอนของเขาเข้าไปอย่างถือวิสาสะและก็เป็นโชคดีที่เขาไม่ได้ล็อกห้องทำให้เธอเปิดมันเข้าไปได้และเห็นเขานอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียงพร้อมกับปรายตามองเธอที่เปิดประตูเข้ามา

น้ำค้างดันประตูปิดก่อนจะเดินไปหาวาโยที่เตียง พาตัวเองขึ้นไปนั่งบนเตียงข้าง ๆ เขาที่ทำเหมือนเธอไม่มีตัวตนอยู่ตรงนี้

“คุณวาไม่คุยกับน้ำมาหนึ่งวันหนึ่งคืนแล้วนะคะ” น้ำค้างพูดออกมาอย่างตัดพ้อกับสิ่งที่เขาทำ

“.....” แต่วาโยก็ยังคงเงียบและมองโทรศัพท์ในมือของตัวเองเหมือนไม่ได้ยิน

“.....” น้ำค้างเห็นแบบนั้นก็เม้มปากแน่น แต่สุดท้ายเธอก็คลายปากตัวเองออกก่อนจะยื่นมือไปดันมือของวาโยที่ถือโทรศัพท์อยู่ให้หลบออกไปก่อนตัวเองจะก้มลงไปจูบปากของวาโยทันที จูบเขาก่อนอย่างไม่รู้ประสาเลยสักนิดแต่ก็ยังจะบดจูบลงไปทื่อ ๆ แบบนั้นอย่างพยายาม

“เธอคิดว่าเป็นเรื่องเล่น ๆ เหรอ เธอคิดว่าเวลามีความต้องการแล้วทำไม่ได้มันไม่อึดอัดเหรอ” วาโยหักห้ามใจตัวเองไม่จูบตอบก่อนจะดันน้ำค้างออกแล้วลุกขึ้นตำหนิเธอทันที

ไม่คิดจะให้เขาแต่กลับมาปลุกเร้าเขา คิดว่าการช่วยตัวเองมันสนุกมากหรือไง คิดว่าการมีอารมณ์แล้วไม่ได้ระบายออกมามันสบายตัวมากนักเหรอ

“กลัวก็อย่ามาใกล้ฉัน ไม่อยากก็อย่ามาทำอะไรแบบนี้” วาโยว่าออกมาอีกครั้งก่อนจะหมุนตัวเพื่อลงจากเตียง

หมับ! แต่น้ำค้างก็รีบขยับตัวไปกอดรั้งเขาไว้จากด้านหลังทันที

“น้ำไม่กลัวแล้วค่ะ” แล้วน้ำค้างก็พูดออกไปอย่างไม่ดังนัก

แต่ก็เป็นเสียงที่ทำให้วาโยได้ยินมันเต็มสองหูจนต้องแกะมือเธอออกแล้วหันกลับไปมองหน้าเธออีกครั้ง

“ฉันแค่น้อยใจที่คิดว่าเธอไม่ได้คิดเหมือนกับฉัน แต่ถ้าเธอไม่พร้อมหรือไม่เต็มใจฉันไม่บังคับเธอหรอก”

สุดท้ายวาโยก็พูดออกมาอย่างจริงใจ เขาแค่น้อยใจที่คิดว่าเธอจะพร้อมและเต็มใจไปกับเขาอย่างที่เขาคิดต่อเธอ แต่พอเธอปฏิเสธเลยทำให้รู้สึกน้อยใจขึ้นมา แต่เขาก็ไม่คิดจะบังคับให้เธอทำในสิ่งที่ไม่พร้อมหรอกนะ

“น้ำเต็มใจค่ะ แล้วน้ำก็...พร้อมแล้ว” น้ำค้างรีบส่ายหัวบอกเขาออกมาในทันที บอกให้เขารู้ว่าเธอเต็มใจเป็นของเขายิ่งกว่าอะไรซะอีก ถึงแม้จะกลัวอยู่บ้างแต่ก็พร้อมกว่าเมื่อวานแล้ว

“เธอแน่ใจเหรอ” วาโยได้ยินแบบนั้นก็ถามซ้ำออกมา

“ค่ะ” น้ำค้างพยักหน้ารัว ๆ ยืนยันออกมาทันที

“ฉันให้เลือกอีกครั้ง ถ้าเปลี่ยนใจกลางทางครั้งนี้ฉันไม่หยุดให้แล้วนะ” วาโยถามย้ำอีกครั้งพร้อมกับบอกให้เธอรู้ว่าครั้งนี้เธอเข้ามาเองเขาไม่หยุดอีกแน่

“.....” ใบหน้าไร้เดียงสามองสบตากับเขาโดยไม่ได้ตอบอะไร แต่กลับมองอย่างแน่วแน่ไม่เปลี่ยนใจ

และนั่นก็ทำให้วาโยไม่รอช้าขยับหน้าไปจูบเธอทันที จูบก่อนจะขยับตัวหาท่าแล้วกอดรัดเธอเข้าหาตัวแน่นจนร่างบางแทบจะขึ้นมานั่งคร่อมตักเขาอยู่แล้ว

วาโยจูบนำทางน้ำค้างที่ตามเขาอย่างเงอะงะแต่ก็ให้ความร่วมมือกับเขาอย่างดี กอดเกาะเขาไว้แน่นเผยอปากรับจูบของเขาอย่างเต็มใจจนร่างกายค่อย ๆ เอนตัวนอนลงบนเตียงกว้างโดยมีร่างสูงทาบทับตามลงมาติด ๆ

ฝ่ามือใหญ่เลื่อนเข้าไปในเสื้อยืดตัวใหญ่ของเธอที่ใส่อยู่สอดเข้าไปด้านในและสัมผัสกับความนุ่มที่เคยสัมผัสมาก่อนหน้านี้ เคล้นคลึงมันอย่างไม่แรงมากและทำต่อจากเดิมด้วยการดันขอบเสื้อชั้นในของเธอขึ้นไปเหนือเต้าสวยสัมผัสเนื้อนุ่มเต็มฝ่ามือแถมมาด้วยยอดถันที่แข็งเป็นไตจนเขาอดบีบบี้เบา ๆ ไม่ได้

“อื้อ!” เสียงครางของเธอดังขึ้นอีกครั้งอย่างห้ามไม่ได้

เมื่อวาโยจูบจนพอใจก็ผละออกก่อนจะเลิกชายเสื้อยืดของน้ำค้างขึ้นต่อจากรอบก่อนที่โผล่พ้นสะดือขึ้นมาเล็กน้อย แต่ครั้งนี้เจ้าของร่างกำลังนอนปรือตาด้วยใบหน้าแดงก่ำมองเขาอยู่อย่างไม่ห้ามเขาอีกครั้งจนทำให้เสื้อยืดของเธอถูกยกสูงขึ้นไปเรื่อย ๆ จนเห็นกับสองเต้านูนเต็มสองตา

วาโยถอดเสื้อยืดออกให้กับน้ำค้างโดยเธอให้ความร่วมมือยกหัวขึ้นจนเสื้อหลุดออกพ้นทางเหลือเพียงบราตัวน้อยปกปิดส่วนบนของตัวเอง บราที่ข้างหนึ่งเปิดความนูนนุ่มเผยต่อสายตาของเขาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ความเกะกะเกิดขึ้นจนวาโยทนไม่ไหวเลื่อนมือไปด้านหลังของเธอปลดตะขอเสื้อชั้นในออกอย่างง่ายดายและดึงมันออกอย่างที่เจ้าของมันให้ความร่วมมืออย่างดีจนร่างกายส่วนบนของเธอเปลื่อยเปล่าประจักษ์ต่อสายตาของเขา

ความนูนใหญ่สองเต้าตรงหน้าเคลื่อนไหวขึ้นลงถี่ระรัวตามจังหวะลมหายใจของเจ้าตัว ยอดถันสีสดแข็งเป็นไตทั้งสองข้างยั่วยวนและเรียกร้องไม่น้อยทำให้วาโยอดไม่ได้ยื่นฝ่ามือทั้งสองข้างไปกอบกุมมันพร้อมกัน ฟอนเฟ้นมันเบา ๆ ราวกับกำลังนวดผ่อนคลายให้กับเธอ นวดพร้อมกับนิ้วเรียวที่ซุกซนขยับไปบีบบี้ยอดถันเล่นอย่างหยอกล้อ

“อ๊ะ!!” เสียงกระเส่าดังขึ้นกับสัมผัสที่จุดอ่อนไหวอีกครั้งพร้อมกับลมหายใจติดขัดท้องแบนราบแขม่วลงจนแบนวูบลงไป

“ฉันดูดแล้วนะ” ทั้งที่ไม่จำเป็นต้องบอกเลยสักนิด แต่พอเห็นท่าทางของเธอแล้วเขาอดหมั่นเขี้ยวไม่ได้เลยแกล้งเธอขึ้นด้วยคำพูดก่อนจะก้มลงไปใช้ปากร้อนของเขาดูดอมยอดถันตรงหน้าในทันที

“อ๊ะ!! อื้อ!!” เสียงครางกระเส่าดังขึ้นอย่างระทวยทันทีที่ถูกความร้อนชื้นสัมผัสยอดถันของตัวเอง ความรู้สึกแปลกใหม่ครั้งแรกที่เกิดขึ้นทำให้หัวสมองของเธอขาวโพลนไปหมด

ร่างกายเริ่มมีปฏิกิริยาตอบสนองเขาตามความต้องการของตัวเอง ยกมือขึ้นไปกอดหัวเขาไว้แน่น หน้าอกแอ่นขึ้นรับปากของเขา ขาเรียวกำลังบิดเบียดเข้าหากันเพื่อสนองกลางกายที่กำลังรู้สึกเต้นตุบ ๆ ของกลีบเนื้อรัก

“คุณวา” เสียงกระเส่าดังขึ้นเรียกชื่อเขาออกมาอย่างอ่อนระทวยทนไม่ไหวทันทีที่ลิ้นสากลากเลียยอดถันของเธอไม่หยุดทำเอาขนอ่อนทั่วกายลุกชันไปทั้งร่างกายและความรู้สึกที่เหมือนจะขาดอากาศหายใจตาย

“เรียกฉันว่าพี่” วาโยผละออกก่อนจะบอกเธอให้เรียกเขาเหมือนที่เคยเรียกในอดีต เรียกอย่างสนิทสนมในตอนที่เขาและเธอกำลังใกล้ชิดแนบเนื้อกัน

“พี่วา” เสียงหวานดังขึ้นอย่างว่าง่ายเรียกเขาอย่างออดอ้อนอ่อนระทวยดูยั่วยวนไม่น้อย แต่ทั้งหมดนี้เธอเป็นมันอย่างไม่รู้ตัวเลยสักนิด เธอถูกกระชากสติและจิตวิญญาณออกจากร่างตั้งแต่วินาทีที่ความกระสันเข้าครอบงำแล้ว

วาโยเห็นแบบนั้นก็รอช้าไม่ไหวท่อนเอ็นปวดหนึบชูชันจนไม่รู้จะพร้อมยังไงอีกแล้ว เขารีบลุกขึ้นปลดเสื้อผ้าตัวเองออกต่อหน้าเธอ เธอที่กำลังมองเขาอย่างไม่ละสายตาและเม้มปากตัวเองแน่นเมื่อเห็นส่วนที่ชูชันดีดเด้งออกมาต่อหน้าต่อตาความแตกต่างที่เข้ากันได้อย่างดี