เมื่อแรงบันดาลใจบุกไลฟ์สด!

21:42 น.

ผมโยนตัวลงบนเตียงหลังกลับจากงานนิทรรศการที่ทำให้เสียศูนย์ที่สุดในชีวิต พลิกตัวคว้ามือถือขึ้นมาดู แล้วแถบแจ้งเตือนปรากฏขึ้นทันที

Bas.Artist กำลังไลฟ์สด: “วาดแฟนทิพย์ Ep.114 : พี่ภาคในวันเปิดนิทรรศการ”**

“แม่งอีกแล้ว!” ถึงปากจะด่าแต่นิ้วก็กดเข้าไปดูอยู่ดี

หน้าจอเปิดขึ้นพร้อมเสียงสดใสประจำตัวของมัน

“สวัสดีครับทุกคน วันนี้บาสจะวาดรูปพี่ภาคอีกแล้ว~”

“อีกแล้วเหรอวะ!” ผมสบถ

“วันนี้บาสประทับใจมากเลยครับ พี่ภาคมางานจริง ๆ ด้วย ถึงจะทำหน้าดุ แต่จริง ๆ แล้วผมว่าเขาเขินนะ~”

“กูไม่ได้เขิน!” ผมเถียงใส่หน้าจอแบบคนเสียสติ แต่แน่นอน บาสมันไม่ได้ยิน

บาสหัวเราะขำผ่านกล้องไลฟ์สด

“วันนี้บาสเลยจะวาดพี่ภาคตอนถือกล่องข้าวครับ เป็นโมเมนต์ที่...เรียกได้ว่าเป็นจุดกำเนิดของแรงดันหัวใจ 0.005 บาร์เลยทีเดียว”

“มึงยังไม่เลิกกับค่าแรงดันนี่อีกเหรอไอ้บาส”

คอมเมนต์เริ่มวิ่งเมื่อบาสพูดจบ

‘อยากเห็นพี่ภาคตัวจริงงงง!’

‘เอาพี่ภาคมาไลฟ์ด้วยสิ!’

‘พี่ภาคอยู่แถวนี้มั้ยคะ ฮือออ~’

ผมยกมือลูบหน้าเมื่ออ่านคอมเมนต์เหล่านั้น

“ไม่มีทางที่กูจะ...”

ติ๊ง!

ข้อความใหม่จากบาส: “พี่ภาคดูไลฟ์อยู่ใช่เปล่าครับ :)”

ผมสะดุ้งจนแทบโยนมือถือทิ้ง เมื่อเห็นชื่อคนส่งข้อความ

“มันรู้ได้ไงวะ!!!”

“ถ้าดูอยู่ก็ส่งอีโมหน่อยสิครับ ;)”

แน่นอนว่าผมไม่ส่งตามที่มันบอก

แต่!...ผมลืมปิดไมค์ในไลฟ์ที่เผลอเปิดผ่านแอปบนหน้าจอคอมฯ เสียงผมสบถดังลอดเข้าไปในไลฟ์เต็ม ๆ

“กูไม่ได้ดูโว้ยยย!!!

จากนั้นไม่นานคอมเมนต์ไลฟ์สดของบาสแตกตื่น ฮือฮา คอมเมนต์วิ่งรัวจนอ่านแทบไม่ทัน

‘เสียงพี่ภาค!!’

‘ฮือออออ เขามาแล้วววว!’

‘โอ้ยยยยยยย แฟนทิพย์กลายเป็นแฟนจริง!’

‘แรงดัน 0.005 บาร์อัปเป็น 5 บาร์แล้วค่าอิอิ’

บาสระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่นไลฟ์อย่างขบขัน

“ทุกคนนนน~ พี่ภาคมาแล้วครับบบบ ได้ยินไหม”

“เฮ้ย! มึงอย่าพูดเว้ย”

“อย่าหนีสิครับพี่ อยู่คุยกับทุกคนก่อน~”

บาสมันยิ้มอย่างมีเล่ห์เหลี่ยม

“งั้นผมจะวาดสด ๆ ตอนนี้เลย วาดพี่ภาคแบบเรียลไทม์”

“เฮ้ย! มึงจะวาดอะไรมึงอีกวะ!”

“วาดพี่ภาคตอนกำลังเถียงครับ~ เพราะผมว่ามันน่ารักดี”

“น่ารักพ่อง!”

คอมเมนต์แตกกระจายอีกระลอกเมื่อการสนทนาของบาสกับภาคดึงดูดเหล่าคนดู จนตอนนี้ยอดเข้าชมทะลุหนึ่งหมื่น!

‘โอ้ยย พี่ภาคปากแข็งมากกกค่า 5555’

‘บาสคือผู้ชนะในศึกตื้อ!’

‘ทีมบาส!!!’

'บาสสู้สุด ๆ เชียร์เลยค่า'

พระเอกกับพีทที่ดูไลฟ์สดอยู่บ้านพีทส่งข้อความเข้ามาทันที

พระเอก:“มึงดังแล้วว่ะภาค กูว่าอีกไม่กี่วันได้ขึ้นเทรนด์ทวิตแน่นอน”

พีท: “ฮ่าๆๆๆ #พี่ภาคแรงบันดาลใจ ติดเทรนด์เรียบร้อย!”

“กูจะฆ่าพวกมึงด้วย!” ผมอ่านแล้วหัวร้อน จนขู่พีทกับไอ้พระเอกเพื่อนเลวผ่านหน้าจอ

จากนั้นผมก็เห็นบาสหันมายิ้มใส่กล้องไลฟ์สด

“พี่ภาคครับ ยิ้มหน่อยสิครับ จะได้วาดสวย ๆ” บาสมันสั่งทั้งที่ไม่เห็นหน้าของผมตอนนี้

“ไม่มีทาง”

แต่พอมันพูดต่อด้วยน้ำเสียงอ่อน ๆ

“ยิ้มหน่อยสิครับ พี่ภาค...บาสอยากวาดพี่ตอนที่พี่ดูมีความสุขจริง ๆ”

…เท่านั้นแหละ ผมหลุดยิ้มบาง ๆ ออกมาโดยไม่รู้ตัว

“ฮั่นแน่~ ยิ้มแล้วแน่ ๆ ผมรู้นะ”

แชตระเบิดอีกระลอกตามมาติด ๆ พรุ่งนี้ผมต้องเอาปี๊บคลุมหัวไปมหา'ลัยแน่

‘โอ้ยยยย น่าร้ากกกก’

‘พี่ภาคหลุดยิ้มแล้วแน่ ๆ ค่าาาาาาาาาา’

ผมพยายามพูดกลบเกลื่อน

“กูยิ้มเพราะขำความเพี้ยนของมึงต่างหากบาส”

ในไลฟ์สด:“โอเคครับ วันนี้ขอจบไลฟ์ไว้เท่านี้นะครับทุกคน ขอบคุณที่มาดู~แล้วเจอกันในไลฟ์หน้า แต่จะมาวันไหนยังบอกไม่ได้ บายครับทุกคน”

บาสโบกมือปิดไลฟ์ ก่อนจะหันมาหากล้องตรง ๆ อีกครั้ง

“คืนนี้แรงดันหัวใจอาจจะมากกว่า 0.005 บาร์แล้วก็ได้เนอะ :)”

แล้วไลฟ์ก็ดับไป

ผมมองจอเงียบ ๆ อยู่พักใหญ่ ก่อนจะเอาหมอนปิดหน้าตัวเอง

“ไอ้บาสแม่ง!"

สิบห้านาทีต่อมา

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอีกครั้ง

Bas.Artist: “ขอบคุณที่ยิ้มนะครับ พี่ภาค :)”

Phak.Engineer:“ยิ้มเชี่ยได้ไร กูไม่ได้ยิ้ม...มึงมันเด็กป่วน”

Bas.Artist: “แต่พี่ก็ไม่ปิดไลฟ์หนีนะครับ แปลว่ายังอยากดูอยู่ :)”

Phak.Engineer:“หลับไปแล้ว”

Bas.Artist:“ฝันดีครับพี่ภาค ฝันถึงผมด้วยนะครับ 0.005 บาร์