บทนำ

เสียงกึงกังของเหล็กและเครื่องจักรกลในโรงฝึกปฏิบัติไม่ได้ทำให้ภาค รู้สึกหงุดหงิดเท่ากับเสียงแจ๋ว ของคนคนหนึ่งที่ดังมาจากด้านหลัง

"พี่ภาคพรุ่งนี้ผมจะเอาแซนด์วิชทูน่ามาฝากนะครับ ผมรู้ว่าพี่ชอบกินข้าวในโรงงาน แต่เราต้องรักสุขภาพด้วยนะ"

ภาคในชุดช็อปสีเข้ม สะบัดมือที่เต็มไปด้วยน้ำมันเครื่องไปด้านหลัง โดยไม่คิดจะหันไปมองเจ้าของเสียงนั้นเลยแม้แต่น้อย

"กูบอกมึงกี่ครั้งแล้วไอ้บาส ว่าอย่ามาวุ่นวายที่คณะกู" ภาคพูดเสียงเรียบต่ำ แฝงความรำคาญไว้เต็มที่

"ที่นี่คณะวิศวะ ไม่ใช่ลานเพนต์รูปของคณะศิลปกรรม พวกกูไม่มีอารมณ์มานั่งติสท์แดกเหมือนพวกมึง"

บาส นักศึกษาจากคณะศิลปกรรมผู้มีเสื้อผ้าสีสันสดใสตัดกับโทนทึม ๆ ของวิศวะฯ อย่างสิ้นเชิง เขากำลังยืนยิ้มกว้างอย่างไม่สะทกสะท้านในโซนที่ควรจะมีแต่วิศวะปีสี่เท่านั้น

"ใจร้ายจัง" บาสทำหน้าเศร้าได้ไม่ถึงสามวินาที ก่อนจะยิ้มกวน

"แต่ผมชอบความใจร้ายของพี่ แล้วผมก็เห็นว่าพี่ไม่ได้วุ่นวายกับใครเลยนอกจากเครื่องจักร พี่อาจจะต้องการคนอย่างผมเข้าไปเติมเต็มหัวใจบ้างก็ได้นะ"

ภาคถอนหายใจยาวจนเพื่อน ๆ ที่กำลังง่วนอยู่กับการประกอบโครงเหล็กถึงกับต้องแอบมอง

ไอ้นี่มันตื้อแบบไม่เกรงใจใครจริง ๆ

"กูไม่ได้ต้องการอะไรจากมึงทั้งนั้น" ภาคพูดอย่างหนักแน่น แล้วจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสดใสของรุ่นน้องที่อายุน้อยกว่า

"และกูขอพูดให้ชัด ๆ อีกครั้ง ว่ากูไม่ได้มีรสนิยมชอบผู้ชาย อย่าเสียเวลามาป่วนกูเลยว่ะ ไปหาคนที่เขาสนใจเพศเดียวกันกับมึงไป๊"

บาสยู่ปากนิดหน่อย แต่รอยยิ้มก็ไม่เคยเลือนหายไปจากใบหน้า "ไม่เป็นไรรสนิยมเปลี่ยนกันได้ ถ้าพี่ไม่ลองเปิดใจ พี่จะรู้ได้ไงว่าศิลปะมันเข้ากับวิศวะได้ดีกว่าที่คิด"

บาสพูดจบก็ยื่นถุงกระดาษสีน้ำตาลที่ภายในบรรจุแซนด์วิชทูน่าโฮลวีทอย่างดีวางลงบนโต๊ะเครื่องมือ ก่อนจะหันหลังเดินผิวปากจากไปอย่างสบายใจ ทิ้งให้ภาคยืนมองถุงนั้นด้วยสายตาที่ซับซ้อน

ไอ้เด็กนี่มันไม่เคยจำเลยรึไงว่ากูปฏิเสธมันทุกครั้ง?

"ไม่ชอบผู้ชายก็เรื่องของพี่ แต่ผมจะทำให้พี่ชอบให้ได้" เสียงของบาสที่เดินห่างออกไปแล้วยังก้องอยู่ในหัวของภาค

ภาคหยิบถุงแซนด์วิชขึ้นมาอย่างหงุดหงิด เตรียมจะโยนทิ้งลงถังขยะ แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่แปะอยู่ข้างถุง

ผมวาดรูปพี่ได้ 110 รูปแล้วนะ วันนี้ให้คะแนนความสนใจของพี่แค่ 0.001 คะแนนเองน้า...

ภาคขยำกระดาษโน้ตทิ้งลงพื้นอย่างแรง แต่กลับ วางถุงแซนด์วิชไว้ข้างตัว แล้วก้มหน้าก้มตาทำงานต่อด้วยใบหน้าที่ไม่สบอารมณ์

"0.001 คะแนน...งั้นเหรอ? บ้าบอจริง ๆ"

ไม่รู้ทำไม? แต่ใจของวิศวะผู้ดิบห่ามและไม่คิดจะมีรสนิยมชอบผู้ชายอย่างเขา ถึงรู้สึกหงุดหงิดที่โดนรุ่นน้องต่างคณะประเมินค่าความสนใจไว้ต่ำขนาดนั้น

นี่คือการเริ่มต้นของระยะหัวใจที่ภาคไม่เคยอนุญาตให้ใครเข้ามา...