ระบบรักคิวปิคฉุกเฉิน

เสียงนาฬิกาปลุกดิจิทัลหัวเตียงดังแสบแก้วหู พร้อมกับหน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าใสที่จู่ๆ ก็เด้งพรวดขึ้นมากลางอากาศตรงหน้าอย่างกะทันหัน แสงเรืองรองของมันสว่างวาบจนฉันต้องตาหยีลงด้วยความแสบตา ก่อนจะผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงด้วยความตกใจจนเกือบจะหงายหลังตกเตียงไปเสียให้ได้

[ติ๊ง! ยินดีต้อนรับสู่ระบบคิวปิดฉุกเฉิน เวอร์ชัน 1.0]

[ผู้ใช้: พิมพ์พิศา (ร่างจำลองข้ามมิติ)]

[เป้าหมายปัจจุบัน: เริ่มต้นนับถอยหลังภารกิจพิชิตหัวใจ 100 วัน]

[คำเตือนระดับวิกฤต: หากทำภารกิจไม่สำเร็จภายในเวลาที่กำหนด วิญญาณของคุณจะสลายกลายเป็นธุลีดิน ไม่มีการเกิดใหม่รอบสอง!]

“เดี๋ยวๆ ๆ... นี่มันบ้าอะไรเนี่ย? ฝันกลางวันหรือว่าฉันโดนผีอำกันแน่?” ฉันยกมือขึ้นขยี้ตาแรงๆ พลอยใช้มืออีกข้างปัดป่ายไปในอากาศหวังจะไล่ไอ้หน้าต่างโฮโลแกรมประหลาดนี่ให้พ้นทาง แต่ภาพตัวเลขดิจิทัลสีแดงฉานที่กำลังเดินถอยหลังอย่างไม่ปรานีปราศรัย 99 วัน 23 ชั่วโมง 59 นาที กลับยิ่งเด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเยาะเย้ยความสับสนของฉัน

สมองของฉันพยายามประมวลผลเรื่องราวทั้งหมดอย่างรวดเร็ว ความทรงจำสุดท้ายก่อนจะมาโผล่ในห้องนอนหรูหราสไตล์โมเดิร์นแห่งนี้คือ ฉันกำลังเดินกึ่งวิ่งข้ามถนนเพื่อไปให้ทันประชุมโปรเจกต์สำคัญ แล้วจู่ๆ ก็มีรถสปอร์ตสีแดงเพลิงพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง ภาพสุดท้ายคือแสงไฟหน้ารถที่สว่างจ้าและแรงกระแทกที่ทำให้ร่างปลิวเคว้งกลางอากาศ

ตอนนั้นฉันมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าตัวเอง ‘ตายสนิท’ ชนิดที่ยมบาลยังต้องส่ายหน้าหนีแน่ๆ แต่ทำไมตื่นมาอีกที ฉันถึงได้มานอนอยู่บนเตียงนุ่มๆ ในห้องพักสุดหรู พร้อมกับเสียงระบบบ้าบอคอแตกนี่คอยตามจิกหัวใจล่ะเนี่ย?

แถมพอยืนขึ้นส่องกระจกเงาบานใหญ่ในห้องแต่งตัว... ร่างกายที่สะท้อนกลับมาก็ไม่ใช่ร่างเดิมของฉันที่เป็นสาวออฟฟิศหน้าตาธรรมดา แต่กลับเป็นร่างของหญิงสาวสุดแซ่บ หน้าตาเฉี่ยวคม ผิวขาวเนียนละเอียดราวกับคุณหนูตระกูลดัง และที่สำคัญ ชุดที่ฉันสวมใส่อยู่ตอนนี้คือชุดสูททำงานเข้ารูปแบรนด์ดังที่เป๊ะปังตั้งแต่หัวจรดเท้า!

ระหว่างที่กำลังยืนอึ้งกับร่างใหม่และหน้าต่างระบบที่ยังลอยวนเวียนอยู่รอบตัว ประตูห้องนอนก็ถูกเคาะเบาๆ สองครั้ง ก่อนที่เสียงหวานใสของเลขาฯ สาวคนสนิทจะดังลอดเข้ามา

“คุณพิมพ์คะ ท่านประธานให้มาตามเข้าประชุมด่วนค่ะ เอกสารสรุปยอดขายไตรมาสนี้พร้อมหรือยังคะ?”

คำว่า ‘ท่านประธาน’ ทำเอาฉันสะดุ้งสุดตัว รีบพยักหน้ารับแล้วตอบกลับไปเสียงสั่นๆ “อ... อ๋อ ค่ะ! เดี๋ยวฉันตามออกไปเดี๋ยวนี้แหละ!”

พอประตูห้องปิดลง สมองฉันก็เริ่มต่อจิ๊กซอว์เข้าด้วยกันจนภาพทุกอย่างกระจ่างแจ้ง... ให้ตายเถอะ! นี่ฉันทะลุมิติหรือสลับร่างเข้ามาอยู่ในนิยายแนวระบบที่เคยอ่านฆ่าเวลาแก้เครียดเหรเนี่ย? และที่สำคัญเป้าหมายที่ระบบบังคับให้ต้องไปจีบ ดันเป็น ‘ธีภพ’ ท่านประธานหนุ่มสุดเย็นชาผู้ขึ้นชื่อเรื่องความไร้หัวใจและเกลียดผู้หญิงเข้าไส้คนนั้นน่ะสิ!

สิบนาทีต่อมา ฉันมายืนหายใจเข้าออกลึกๆ อยู่หน้าห้องทำงานผนังกระจกใสบานใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางแผนก ผ่านกระจกใสบานนั้น ฉันเห็นร่างสูงโปรดของ ธีภพ กำลังนั่งไขว่ห้างก้มหน้าอ่านรายงานการประชุมด้วยสีหน้านิ่งเรียบไร้อารมณ์ รังสีความเยือกเย็นและความดุดันแผ่ซ่านออกมาจนพนักงานรอบข้างไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

ผู้ชายอะไร... หน้าตาหล่อเหลาราวกับหลุดออกมาจากภาพวาดสันกรามคมกริบ จมูกโด่งเป็นสัน และริมฝีปากหยักสวยที่ปิดสนิทเป็นเส้นตรง แต่ทว่าแววตาคู่นั้นกลับเย็นชาเสียจนคนมองรู้สึกหนาวเยือกไปถึงขั้วหัวใจ เขาคือเสือยิ้มยากผู้ครองตำแหน่งซีอีโอหนุ่มไฟแรงแห่งอาณาจักรธุรกิจพันล้าน และเป็น ‘เป้าหมาย’ ที่ฉันต้องทำให้เขารักภายในเวลาหนึ่งร้อยวัน ไม่งั้นวิญญาณได้ดับสลายกลายเป็นผุยผงจริงๆ แน่

[ติ๊ง! แจ้งเตือนภารกิจเร่งด่วนประจำวัน]

[เควสต์ที่ 1: เข้าใกล้เป้าหมายในระยะ 30 เซนติเมตร เป็นเวลาอย่างน้อย 3 นาที เพื่อเปิดใช้งานระบบเชื่อมต่อคลื่นหัวใจ]

[บทลงโทษหากไม่ทำตาม: ถูกช็อตด้วยไฟฟ้าสถิตระดับอ่อน (ทำนายว่าจี๊ดขึ้นสมองแน่นอน)]

เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวอีกครั้ง พร้อมกับภาพจำลองกระแสไฟฟ้าแปลบปลาบที่แล่นผ่านสมองจนฉันต้องรีบส่ายหัวพรืด ปัดโธ่เว้ย! ให้ไปจีบผู้ชายน้ำแข็งแบบนี้น่ะเหรอ? แค่เดินเข้าไปใกล้เขาก็แทบจะกลายเป็นก้อนน้ำแข็งเกาะอยู่แล้วไหมล่ะ!

แต่เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น ฉันจึงต้องสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ จัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เรียบร้อย ยิ้มแย้มต้อนรับชะตากรรม แล้วก้าวเท้าเดินผลักประตูห้องทำงานเข้าไปทันที