5ต่างคน ต่างทำหน้าที่ของตัวเอง

ตอนที่ 3

ต่างคน ต่างทำหน้าที่ของตัวเอง

เหมือนแพรยังคงทำงานในบริษัทของชวินทร์ต่อไป

แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคงจะเป็นความห่างเหินและไม่ได้เข้าไปพบ

หน้าท่านประธานหนุ่มอีกต่อไปแล้ว แน่นอนว่าคนที่รอดูเหตุการณ์อย่างพวกขาเม้าท์จึงรุมนินทาหญิงสาวกันอย่างหนักหน่วง

“แหม ๆ เดี๋ยวนี้น้องแพรไม่ได้เข้าหาท่านประธาน

ที่ห้องเลย ทะเลาะกันเหรอจ๊ะ”

“เราเลิกกันแล้วค่ะ”

“ตายจริง! พูดจริงเหรอน้องแพร!”

ท่าทางแสร้งตกใจของพี่สาวในแผนกทำให้เหมือนแพรกลอกตามองบน อะไรของคนพวกนี้กันพอพูดความจริงก็ชอบทำเป็นไม่เชื่อ ตอนรู้ว่าคบก็ว่าโกหก ตอนบอกเลิกก็ถามว่าคือความจริงไหม น่ารำคาญที่สุด

“ขอโทษนะคะ ถ้าไม่มีธุระสำคัญแพรขอนั่งทำงาน

เงียบ ๆ ต่อนะคะ แล้วก็ถ้าอยากนินทาอะไรแพรก็ช่วยพูด

เบา ๆ ก็ดีค่ะ แพรรู้ว่าประเด็นของแพรมันน่าคุ้ยเขี่ย เพราะถ้าโดนคนเบื้องบนมาได้ยินจะเดือดร้อน แพรไม่รับรู้ด้วยนะคะ”

คำพูดเหน็บแนมทำเอาปากของพี่สาวขาเม้าท์สั่นไม่เบา ถึงอยากด่ากลับ แต่พอเห็นคุณเลขาเดินเข้ามาในแผนกและกำลังจะเดินมาทางโต๊ะของเหมือนแพร เธอจึงเลี่ยงหนีไปจะดีกว่า

“คุณแพรครับ ท่านประธานฝากกาแฟมาให้ครับ”

“ขอบคุณนะคะ ลำบากคุณเลย ขอโทษด้วยนะคะ ดิฉันเพิ่งกินไปและยังไม่อยากกินเพิ่มตอนนี้ค่ะ”

“เอ่อ แต่ว่า...”

“เอาอย่างนี้ค่ะ คราวนี้ดิฉันจะรับเอาไว้และฝากบอกท่านประธานด้วยนะคะว่าไม่ต้องส่งกาแฟ หรืออะไรมา

ให้อีกแล้ว”

“ไว้ผมจะลองบอกท่านประธานให้นะครับแต่ไม่รับปากว่าท่านจะยอมหรือเปล่า”

“ค่ะ ขอบคุณนะคะ”

คุณเลขาเดินจากไปแล้วท่ามกลางการจับตามองของกลุ่มพี่สาวขาเม้าท์ พี่สาวคนเดิมเดินกลับมาหาพร้อมเกาะโต๊ะทำงาน ก่อนจะแซวเหมือนแพรอีกครั้งจนเธอรู้สึกรำคาญ

“แหม ๆ ไหนว่าเลิกกันไงจ๊ะ ก็ดูรักกันดีนี่ ส่งกาฟงกาแฟให้เหมือนเดิมเลย”

“ขอโทษนะคะ งานพี่น้อยมากใช่ไหมคะ ถ้างั้นแพรโทรบอกพี่ไหมให้สั่งงานเพิ่มดีไหมคะ” แม้เหมือนแพรจะพูดด้วยน้ำเสียงนิ่ม ๆ แต่กลับแฝงไปด้วยความเชือดเฉือน

“เอ่อ นั่นสิพี่ลืมไปเลยว่ายังมีงานค้างอยู่ แหะ ๆ

พี่ไปก่อนนะ”

“เฮ้อ” เหมือนแพรถอนหายใจอย่างแรง ทั้งที่งานก็มีกองกันเยอะแยะแทนที่จะไปรีบทำรีบเคลียร์ สุดท้ายพอทำไม่ทันหน้าที่หนักก็ตกกับเธอทุกที น่าเบื่อที่สุด

“ฉันเพิ่งรู้นะว่าเธอมีด้านขี้หงุดหงิดแบบนี้ด้วย”

“เฮ้อ”

“ถอนหายใจอะไรขนาดนั้น”

“ขอโทษด้วยค่ะท่านประธาน”

“แพรเลิกเรียกพี่แบบนั้นสักทีได้ไหม”

“ขอโทษด้วยค่ะ แต่ตอนนี้ดิฉันกำลังทำงานและ

ท่านกำลังอยู่ภายในแผนกที่มีพนักงานมองดูอยู่ การเรียก

แบบนี้เหมาะสมที่สุดแล้วค่ะ” ชวินทร์นับหนึ่งถึงสิบในใจช้า ๆ เพื่อระงับอารมณ์ให้เย็นลง เขาเดือดไปก็มีแต่จะแตกหักเสียเปล่า ๆ

“โอเคงั้นรบกวนคุณเหมือนแพรมาพบผมที่ห้องทำงานด้วยนะครับ” คำสั่งเรียกตัวเธอให้ไปพบที่ห้องท่านประธาน ยิ่งทำให้อารมณ์ที่ไม่ดีอยู่แล้ว ยิ่งบูดบึ้งขึ้นไปใหญ่ จะขัดคำสั่งก็ไม่ได้อีก

‘อยากลาออกจัง’

เหมือนแพรทำได้แค่กู่ร้องบอกว่าอยากลาออกดัง ๆ ภายในใจเท่านั้น เพราะถ้าออกจากงานนี้ไปเธอจะเอาอะไรกินเอาอะไรใช้ ภาระค่าใช้จ่ายของเธอก็ใช่ว่าจะน้อยที่ไหนและการหางานใหม่ก็ไม่ได้หากันง่าย ๆ รวมถึงเงินเดือนที่มากขนาดนี้ไม่มีอีกเป็นแน่

เหมือนแพรขึ้นมาที่ห้องประธานตามคำสั่งของคนเอาแต่ใจ เมื่อมาถึงคุณเลขาเคาะประตูให้และเปิดประตูให้ หญิงสาวเข้าไปข้างในโดยไม่จำเป็นต้องรอคำอนุญาต

“เชิญนั่งก่อน”

“ท่านประธานต้องการให้ดิฉันทำงานอะไรด่วนคะ”

“แพรไม่เอาแบบนี้สิ”

“ไม่เอาอะไรคะ”

“ก็ท่าทีห่างเหินใส่กันแบบนี้ไง แพรพี่วินคิดถึงแพรจัง”

ชวินทร์รวบตัวหญิงสาวเข้ามากอดพร้อมดอมดมกลิ่นกรุ่นอันแสนคิดถึง ชายหนุ่มช้อนสายตาอ้อนวอนมอง เหมือนแพรด้วยความหวัง

หญิงสาวถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะพยายามใจแข็งใส่เพราะถ้าลดกำแพงลงเมื่อไร ก็อาจจะก้าวข้ามความสัมพันธ์ที่ยุ่งเหยิงนี้ไปไม่ได้

“พอเถอะค่ะ รบกวนท่านประธานปล่อยดิฉันด้วย”

“เหมือนแพร พี่ขอโทษ เราจะกลับมาคบกัน...”

“คุณเป็นคนบอกเองนี่คะว่าให้เราห่างกันเพื่อให้น้องสาวของคุณได้ไปเรียนต่อไม่ใช่เหรอคะ”

สิ่งที่เหมือนแพรพูดมันจี้ใจดำของท่านประธานหนุ่มเข้าอย่างจัง เขาจำใจต้องปล่อยเธอออกจากอ้อมกอด ชวินทร์มี

สีหน้าเศร้าลงก่อนจะค่อนขอดภายในใจว่าคนอย่างเขาที่ผู้คนบอกว่าทำอะไรก็ประสบความสำเร็จ มองตัวเองเป็นเป้าหมายที่อยากจะเป็น แต่หารู้ไหมว่าตัวเขาไม่ได้เก่ง หรือเพอร์เฟกต์ตามที่ผู้คนบอกไว้เลย อย่างตอนนี้เองก็ด้วย เขาทั้งขี้ขลาดและอ่อนแอ สุดท้ายก็เก็บรักษาคนรักอย่างเหมือนแพรเอาไว้ไม่ได้

“คุณออกไปเถอะ ผมไม่มีงานอะไรจะให้ทำหรอก”

“งั้นดิฉันขอตัวค่ะ”

คำพูดที่ห่างเหินจากปากของชวินทร์ สร้าง ความสะเทือนใจให้เหมือนแพรได้ไม่น้อย ทั้งที่ทำใจไว้แล้ว แท้ ๆ รวมถึงตัวเองก็ผลักไสเขาออกไปเอง แต่พอต้องเจอและเผชิญกับมันจริง ๆ หัวใจดวงน้อยของเธอมันกลับรู้สึกเจ็บปวดจนจุกขึ้นมาที่คอจนได้ น้ำตาไหลอย่างไม่รู้ตัว

“คุณแพรครับ” หญิงสาวสะดุ้งตกใจ รีบปาดน้ำตาออกไปราวกับมันไม่เคยไหลลงมา

“ดิฉันขอตัวลงไปทำงานต่อก่อนนะคะ แล้วก็...”

คุณเลขากลืนน้ำลายลงคอด้วยความเหนียวหนืด สีหน้าที่ดูเศร้าบวกกับน้ำตาของคนรักของท่านประธาน เขารู้เลยว่าคงเป็นครั้งสุดท้ายแล้วที่เธอคนนี้จะเป็นคนพิเศษสำหรับเจ้านายตัวเอง

“ดิฉันฝากดูแลท่านประธานด้วยนะคะ อย่าให้เขา

นอนดึก ลดกาแฟให้ท่านด้วยนะคะ” หญิงสาวก้มหัวเป็น

การกล่าวลาแล้วจึงเดินเข้าลิฟต์ลงไปข้างล่าง