5

ร่างอ่อนระโหยโรยแรงเดินเข้าไปในห้องล็อกเกอร์และหยุดที่หน้าตู้ล็อกเกอร์ของตัวเอง ลินินหยิบเสื้อผ้าที่เตรียมมาไว้เปลี่ยนหลังจากเลิกงานออกมาแล้วเดินหายเข้าไปในห้องน้ำซึ่งสร้างอยู่ภายในห้องล็อกเกอร์สำหรับผู้หญิง จัดการเปลี่ยนชุดได้ก็มุ่งหน้าตรงไปยังคลับแห่งหนึ่งที่ผู้คนค่อนข้างบางตา แม้ว่าภายในโรงแรมจะมีบาร์คอยให้บริการอยู่แล้ว แต่หญิงสาวก็มักจะเลือกไปนั่งที่คลับอื่นเพื่อต้องการหลีกหนีความวุ่นวายจากบรรดาเพื่อนร่วมงานที่ส่วนใหญ่ช่างนินทาอยู่เสมอๆ

“เหมือนเดิมนะครับ?” บาร์เทนเดอร์วัยเกือบสามสิบซึ่งเป็นลูกชายเจ้าของคลับถามขึ้นหลังจากที่ร่างบางทรุดกายนั่งที่หน้าเคาน์เตอร์บาร์เครื่องดื่ม เธอมาที่นี่เป็นประจำจนคุ้นเคยกับพนักงานเกือบทุกคนในร้าน

“ค่ะ” รอเพียงไม่กี่นาทีต่อมา ไอ้ ‘เหมือนเดิม’ ที่ว่าก็ถูกนำมาเสิร์ฟให้ตรงหน้าของลูกค้าคนสวย เป็นค็อกเทลที่มีชื่อเรียกว่า ‘Sex on the beach’ ซึ่งมีส่วนผสมจากวอดกา น้ำแครนเบอร์รี่ และน้ำลูกพีช รสชาติหวานอมเปรี้ยวดื่มง่าย

หลังจากนำเครื่องดื่มมาเสิร์ฟเสร็จแล้ว บาร์เทนเดอร์ก็หลบฉากออกไปเพื่อให้บริการลูกค้าคนอื่น ปล่อยให้ลินินได้มีเวลาจมอยู่กับความคิดตัวเองอีกครั้ง มือบางหยิบสมุดโน้ตเล่มเล็กและปากกาออกมาจากกระเป๋าถือของตัวเอง วางมันลงข้างๆ แก้วเครื่องดื่ม ตั้งใจจะจรดปากกาเขียนงานที่ค้างไว้ต่อให้เสร็จ แต่ในสมองของเธอคิดไปเรื่อยเปื่อย กระทั่งมาหยุดอยู่ที่เรื่องของชายหนุ่มเจ้าของดวงตาสีน้ำตาลเหลือบทองพราวระยับราวกับอัญมณีน้ำเอก เครื่องหน้าคมคายราวกับหลุดออกมาจากภาพวาดเทพเจ้าโบราณ ริมฝีปากบางเฉียบหยักลึกดูร้อนแรงพอๆ กับลมหายใจอุ่นๆ ของเขาที่เป่ารดวงหน้า น่าแปลกที่เธอยังสัมผัสได้ถึงความร้อนจากลมหายใจของเขาอยู่เลย

“บ้าน่า! อย่าเชียวนะนิน! แกอย่าให้เขาเข้ามา ถ้าเข้ามาเขาต้องรู้แน่ๆ” หญิงสาวพึมพำเตือนสติตัวเองเบาๆ เธอเพียรสร้างกำแพงให้ทุกคน โดยเฉพาะมนุษย์เพศชายที่มีท่าทีจะคิดกับเธอฉันท์ชู้สาว เธอให้ใครเข้ามาไม่ได้เพราะเบื้องหลังกำแพงสูงใหญ่เย็นชืดที่เธอสร้างขึ้น มันซุกซ่อนความลับอันดำมืดของเธอมาตั้งแต่เริ่มรู้ประสีประสาเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิง

ถ้าหากเธอยอมปล่อยให้ใครเข้ามาในพื้นที่ที่กักเก็บความลับในกล่องแพนโดรา เธอกลัว... กลัวว่าคนคนนั้นจะรังเกียจเธอ มองเธอว่าเป็นผู้หญิงไม่ดี

ลินินเป็นลูกสาวคนกลางของครอบครัวที่พ่อมีเชื้อสายจีน ส่วนแม่สาวไทยหน้าสวยคมแท้ๆ ที่เกิดมาในครอบครัวนายทหารและคุณครูผู้ทรงเกียรติ จึงทำให้ตากับยายเป็นคนที่ค่อนข้างเคร่งครัดและหัวโบราณ เธอเป็นลูกสาวคนเดียวของครอบครัว มีพี่ชายหนึ่งคนและน้องชายอีกหนึ่งซึ่งปู่กับย่าดูจะปลื้มและรักใคร่มากกว่าหลานสาวอย่างเธอ และดูเหมือนแม่ก็เห็นอย่างเดียวกันกับฝั่งพ่อและแม่สามี ดังนั้นลินินเลยถูกละเลยจากครอบครัวมาโดยตลอด และถูกส่งตัวไปอยู่กับตายายผู้เจ้าระเบียบทุกๆ วันหยุด

จนกระทั่งคืนหนึ่งที่เงียบสงัด วันที่พ่อของเธอพาพี่ชายและน้องชายไปเยี่ยมปู่กับย่าในวันหยุดยาว แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้ถูกส่งพักที่บ้านตากับยายเนื่องจากท่านทั้งสองไปราชการที่ต่างจังหวัด จึงกลายเป็นว่าแม่ของเธอ... วรรณภา ต้องอยู่บ้านเพื่อดูแลลูกสาวคนกลาง ซึ่งก็พอดีว่าเธอเองก็ไม่อยากไปบ้านพ่อแม่สามีเหมือนกัน ในคืนนั้นลินินในวัยแปดขวบตื่นขึ้นมาในกลางดึก เธอรู้สึกกระหายน้ำจึงได้ปีนลงจากเตียงนอนแล้วเดินฝ่าความมืดไปตามทางเดินเพื่อลงไปยังชั้นล่างซึ่งมีห้องครัวตั้งอยู่

ในขณะที่เท้าเล็กๆ ก้าวเดินอย่างระมัดระวัง หูของเธอก็ได้ยินเสียงร้องครวญครางอย่าสุขสมของชายหญิงคู่หนึ่งดังก้องทั่วบ้านหลังใหญ่นั้น ด้วยความสงสัยลินินจึงเดินไปนั่งมองพนักงานคนหนึ่งของร้านขายอุปกรณ์ก่อสร้างที่พ่อเธอเป็นเจ้าของ กำลังดำเนินกิจกรรมสวาทกับแม่ของเธอเองบนโซฟาตัวใหญ่ภายในห้องโถงที่มีไว้สำหรับต้อนรับแขก ในตอนนั้นเธอไร้เดียงสาวเกินกว่าจะรู้ว่าสิ่งที่เห็นเขาเรียกว่าอะไร กระทั่งกิจกรรมดังกล่าวสิ้นสุดลง และบังเอิญที่คนทั้งคู่เงยหน้ามามองเห็นเด็กหญิงวัยแปดขวบกำลังนั่งจ้องตรงมา แม่ของเธอจึงได้เดินหน้าบึ้งตึงเข้ามาหา

“แกลงมาทำอะไรที่นี่!? ดึกป่านนี้แล้วทำไมยังไม่นอน!?” เธอจำได้ว่าแม่ของเธอแผดเสียงถามอย่างไม่พอใจที่เห็นเธอลงมาผิดเวลาอย่างนี้

“นะ...หนูหิวน้ำ” เด็กหญิงวัยแปดขวบน้ำตาคลอ “มะ...เมื่อกี้แม่กับน้าชัยทำอะไรเหรอคะ?”

“ไม่ใช่เรื่องของเด็ก! กลับขึ้นไปนอนได้แล้ว หรืออยากโดนตี!?” คำพูดนั้นของวรรณภาทำให้ลินินหน้าหงอยก่อนรีบหมุนตัวเดินกลับไปยังห้องนอนของตัวเองเพราะกลัวว่าจะโดนลงโทษอย่างที่คนเป็นแม่ขู่เอาไว้

ภาพกิจกรรมสวาทของแม่กับชู้รักยังคงตราตรึงอยู่ในสมองของเด็กหญิงลินิน เธอเพียรคิดหาคำตอบว่ามันคืออะไรกันแน่ แม่ของเธอดูจะทรมานจนต้องนิ่วหน้าจนเหยเก แต่หลังจากที่ ‘น้าชัย’ ชู้รักของแม่หยุดการเคลื่อนไหวแล้ว ใบหน้าของแม่ก็ดูจะเต็มไปด้วยความสุข เห็นได้จากรอยยิ้มที่ปรากฏบนริมฝีปากอวบอิ่มสีระเรื่อ ซึ่งลินินได้รับความงามนั้นมาด้วยเช่นกัน

จนกระทั่งเธออายุได้สิบสอง นั่นเป็นครั้งแรกที่ลินินรู้ว่าสิ่งที่ผู้เป็นแม่กับชู้รักทำร่วมกันในคืนนั้นเขาเรียกว่าอะไรกันแน่ วันนั้นเป็นวันปิดเทอมใหญ่วันแรก ทำให้เด็กหญิงยังไม่ได้กลับไปเยี่ยมตากับยายที่ต่างจังหวัด พ่อกับแม่ของเธอก็ยังคงอยู่ที่ร้านพร้อมกับลัทธพล น้องชายวัยสิบขวบของเธอ ในขณะที่ลินินกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ภายในห้องนั้น ก็ได้ยินเสียงสูดปากและเสียงครวญครางดังแว่วมาจากห้องข้างๆ มันเป็นเสียงลักษณะเดียวกับที่เคยได้ยินในคืนนั้นตอนที่เธออายุแปดขวบ และเธอจำได้ดีว่าห้องที่อยู่ติดกันเป็นห้องของลิขิตพงษ์ พี่ชายวัยสิบหกของเธอเอง

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ลินินค่อยๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วสาวเท้าเดินไปตามเสียงที่ยังคงดังอย่างต่อเนื่อง ซึ่งเด็กสาวจำได้ดีว่าเสียงนั้นเป็นเสียงของพี่ชายของเธอเอง ส่วนอีกเสียงเป็นเสียงผู้หญิงที่เธอก็ไม่รู้ว่าเป็นใคร

“อ๊า... อย่านั้นแหละลิก ดีมากจ้ะ”