1.5 | ร้อนแรงมาก

ภายในห้องนอนกว้างถูกตกแต่งด้วยโทนสีชมพูหวาน ซึ่งเป็นสีที่เขาให้โทนี่ไปสืบมาแล้วว่าเป็นสีโปรดของเธอ เครื่องอำนวยความสะดวกทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้อย่างครบครัน ทั้งเสื้อผ้า เครื่องสำอาง น้ำหอม หรือแม้แต่ชุดชั้นในเขาก็เตรียมไว้ให้แบบพอดีไซส์เป๊ะ

“ห้องนอนฉันจริงๆ เหรอคะ” หญิงสาวกวาดตามองไปรอบห้องด้วยแววตาเป็นประกาย “ฉันจำไม่ได้เลยว่าเคยมีห้องนอนสวยขนาดนี้”

“ไม่เชื่อผมเหรอ” มาร์คัสยิ้มสบายใจเมื่อเห็นว่าเธอชอบ เพราะตอนแรกเขาก็กลัวว่าจะไม่ถูกใจเธอ

“เชื่อค่ะ” หญิงสาวยิ้มสดใสให้เขาเหมือนอย่างเคย “ไม่เชื่อสามีแล้วจะเชื่อใคร แต่ที่ฉันถามเพราะอยากแน่ใจว่าไม่ได้ฝันไป”

“คุณไม่ได้ฝัน ห้องนี้เป็นของคุณจริงๆ ของทุกอย่างในบ้านนี้ก็เป็นของคุณ”

“รวมถึงเจ้าของบ้านด้วยหรือเปล่าคะที่เป็นของฉัน”

“แน่นอนที่รัก ผมตกเป็นของคุณตั้งแต่เรายังไม่เจอหน้ากันด้วยซ้ำ” มาร์คัสอยากบดขยี้ริมฝีปากที่ยิ้มยั่วให้เขาอยู่ในขณะนี้เหลือเกินแต่ก็ต้องตัดใจเพราะยิ่งจูบมังกรตัวเขื่องที่กำลังหลับไหลของเขาก็ยิ่งดิ้นพล่านเรียกร้องการปลดปล่อย ซึ่งไม่เป็นผลดีกับเธอแน่นอน “คุณพักผ่อนเถอะ ถ้ามีอะไรก็เรียกผมได้ ห้องนอนผมอยู่ฝั่งตรงกันข้าม”

“อ้าว เราไม่ได้นอนห้องเดียวกันเหรอ” เอวารินแปลกใจ “ก่อนที่ฉันจะความจำเสื่อม เรามีปัญหาอะไรกันหรือเปล่าคะ ทำไมต้องแยกห้องนอนกันด้วย”

“เราไม่ได้มีปัญหาอะไรกัน ผมแค่เห็นว่าคุณความจำเสื่อมอยู่ คุณอาจจะอึดอัดที่ต้องนอนร่วมห้องกับสามีที่คุณจำไม่ได้”

นั่นเป็นเพียงข้ออ้างของคนที่กลัวแพ้ใจตัวเอง มาร์คัสรู้ตัวดีว่าถ้าต้องนอนเตียงเดียวกัน เขาไม่มีวันทนนอนนิ่งๆ โดยไม่ทำอะไรเธอได้แน่นอน

“ฉันไม่อึดอัดเลย ฉันรู้สึกสบายใจมากกว่าเวลาที่มีคุณอยู่ใกล้ๆ” เอวารินเข้ามากอดซบกับอกกว้างของคนที่เธอเข้าใจว่าเป็นสามี “คุณต้องช่วยรื้อฟื้นความทรงจำให้ฉันนะคะมาร์ค ฉันอยากจำคุณได้ ฉันไม่อยากเหงา ไม่อยากรู้สึกโดดเดี่ยวเหมือนอยู่ตัวคนเดียวในโลกอย่างนี้”

“คุณไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว คุณมีผม” ชายหนุ่มยกแขนข้างซ้ายที่ไม่ได้รับบาดเจ็บขึ้นโอบกอดปลอบขวัญ

“ฉันไม่เชื่อคุณแล้ว” เธอว่าอย่างน้อยใจ

“ผมต้องทำยังไงคุณถึงจะยอมเชื่อ”

“นอนกับฉัน”

“คุณ...” มาร์คัสอึ้ง

“เห็นมั้ย...แค่นอนห้องเดียวกันคุณยังทำให้ฉันไม่ได้เลย แล้วจะให้ฉันเชื่อคำพูดคุณได้ยังไง”

มาร์คัสแอบระบายลมหายใจอย่างโล่งอก เพราะตีความคำว่า ‘นอนกับฉัน’ ลึกกว่าแค่นอนห้องเดียวกันไปมาก “นอนห้องเดียวกันก็ได้ ผมตามใจคุณ แต่อย่าทำหน้าเศร้าแบบนี้อีกนะ เห็นแล้วผมรู้สึกไม่ดีเลย”

“แล้วคุณชอบให้ฉันทำหน้าแบบไหนคะ” เอวารินเงยหน้าขึ้นถามเขาเสียงหวาน

“ผมชอบเห็นคุณยิ้ม”

“แบบนี้ใช่มั้ยคะ” ริมฝีปากสีหวานคลี่เป็นรอยยิ้มสดใสแบบที่มาร์คัสเห็นแล้วใจละลายทุกครั้ง

“ห้ามยิ้มแบบนี้ให้คนอื่นนะ รอยยิ้มของคุณต้องเป็นของผมคนเดียวเท่านั้น” ว่าแล้วริมฝีปากหยักสวยกดแนบลงมาครอบครองรอยยิ้มสดใสที่ทำให้หัวใจของเขาปั่นป่วนทุกครั้งที่เห็นอย่างถือสิทธิ์ เธอไม่ปฏิเสธ แถมยังจูบตอบเขาอย่างดูดดื่มด้วยการสอดปลายลิ้นเล็กเข้ามาไล้วนบนปลายลิ้นของเขาก่อนอีกต่างหากและเมื่อเธอดูดแล้ว…ดึง ชายหนุ่มก็ครางฮือในลำคอด้วยความซ่านสยิว ความร้อนวาบแล่นดิ่งจากปลายลิ้นไปสุดส่วนปลายที่ขยายตัวเต็มลำอยู่ภายใต้กางเกงผ้าชั้นดี

ผู้หญิงคนนี้ร้อนแรงมาก ปลุกเขาได้เพียงแค่จูบเดียว!