1 - รอยรัก... รอยพิศวาส

“มีความสุขมากสินะได้ไประริกระรี้กับไอ้ครูนั่นตั้งแต่เที่ยงจนเย็นย่ำขนาดนี้” น้ำเสียงเกรี้ยวกราดถามขึ้น

“นายเองก็คงเหมือนกัน คงมีความสุขสนุกสนานที่ได้พบกับยัยเพียงอีกครั้ง คนที่นายเคยแอบชอบตั้งแต่แรกเห็นเมื่อห้าปีก่อน” คนถูกถามไม่ยอมน้อยหน้ารีบประชดกลับด้วยน้ำเสียงที่ฝืนให้รื่นเริงเต็มที่ราวกับคุยเรื่องที่น่าสุขสันต์กันสักเรื่อง เธอเห็นเขายกยิ้มที่มุมปากคล้ายกับเย้ยหยัน

“เธอนี่ไม่อัพเดตเลยนะ เพียงน่ะเขาไม่ใช่คนที่ฉันเคยแอบชอบแล้ว ความจริงหลังจากค่ายนั้นเราเริ่มคบกันได้ประมาณปีหนึ่ง ดังนั้นตอนนี้เพียงจึงอยู่ในฐานะแฟนเก่า”

“และกำลังจะกลายเป็นแฟนคนปัจจุบัน” ถึงอย่างไรเธอก็อดประชดเขาเสียงแผ่วคล้ายพูดกับตัวเองไม่ได้

“อะไรนะ?” เหมือนเขาไม่ได้ยินประโยคที่เธอพูดมากกว่าไม่แน่ใจในสิ่งที่ได้ยิน “ช่างเถอะ...เรากำลังคุยเรื่องของเธออยู่ ไม่ใช่เรื่องของฉัน หายไปไหนกับไอ้ครูนั่นมา?”

“น้อยๆ หน่อย นายช่วยเรียกเขาให้สุภาพสมกับนามสกุลผู้ดีของนายหน่อยไม่ได้หรือไง? เขาชื่อนภนต์ หรือถ้านายไม่อยากเรียกชื่อจริงเขาล่ะก็ เรียกชื่อเล่นเขาสิ...พี่เขามีชื่อเล่นว่าเอ ไม่ใช่ไอ้ครูนั่นอย่างที่นายเพิ่งเรียกเขาไป”

“ฉันจะเรียกยังไงมันก็สิทธิ์ของฉัน” ดูเหมือนเขาจะเริ่มมีโทสะบ้างแล้วที่คนรักออกโรงปกป้องชายอื่น “แล้วเธอก็ควรหัดทำตัวให้ชินกับการมีแฟนด้วย ตอนนี้เธอเป็นแฟนฉัน มันไม่เหมาะสมด้วยประการทั้งปวงที่เธอจะไปสนิทกับชายอื่น ไปหัวเราะต่อกระซิกกับผู้ชายคนอื่น ทำอย่างนี้รู้ไหมว่าเขาเรียกว่าอะไร...เขาเรียกว่าคบชู้”

มือบางต้องกำเข้าหากันแน่นจนเล็บซึ่งไม่เคยปล่อยให้ยาวมากของเธอจิกเข้าไปที่ฝ่ามือบางแต่กระนั้นความเจ็บปวดทางกายที่ได้รับก็ไม่ได้มีอิทธิพลให้ร่างเธอสั่นสะท้านได้เท่ากับความเจ็บปวดทางใจที่เกิดจากการกระทำและคำพูดของเขา

“ถ้าสิ่งที่ฉันทำเรียกว่าคบชู้หรือนอกใจ แล้วสิ่งที่นายทำล่ะเขาเรียกว่าอะไร?” หญิงสาวย้อนกลับเสียงขื่นปนโมโห “ตลอดเวลาที่เราคบกันสามเดือน ฉันจะทำตัวเป็นแฟนที่ซื่อสัตย์กับนายเท่าๆ กับที่นายซื่อสัตย์กับฉัน ซึ่งนายก็พิสูจน์แล้วด้วยการไปเที่ยวกับยัยเพียง และฉันเองก็คงไม่ผิดที่จะไปเที่ยวกับพี่เอบ้าง”

“งั้นเธอก็ยืนยันที่จะพบเจอกับนายเออะไรนั่นเหมือนเดิมใช่ไหม?”

“นายเองก็คงยืนยันที่จะพบกับยายเพียงเหมือนเดิมใช่ไหมล่ะ?” เธอไม่ตอบแต่กลับตั้งคำถามกลับด้วยคำถามเดิมซึ่งเขาใช้ถามเธอก่อน

คุณหมอหนุ่มขบกรามแน่น...พยายามระงับอารมณ์ร้อนแรงด้วยไฟโทสะที่พลุ่งพล่านขึ้นในขณะนี้ เพื่อที่จะไม่ต้องทำอะไรรุนแรงกับเธอตามแรงอารมณ์ที่กระพือโหมในขณะนี้ แต่สุดท้ายเขาก็ไม่อาจระงับมันได้ อำนาจลมเพชรหึงนี่มันรุนแรงจนน่ากลัวจริงๆ เขาไม่เคยประสบกับมันมาก่อนกระทั่งเธอเดินเข้ามาในชีวิตของเขา

“งั้นมานี่!” มือหนากระชับบีบแน่นที่ข้อมือบางของหญิงสาวจนคนที่ถูกบีบของมือนิ่วหน้าด้วยความเจ็บแปลบพลางกังวลว่าข้อมือของเธอจะหักเข้าหากได้รับแรงบีบกระชับที่รุนแรงขนาดนี้ แต่ก่อนที่เธอจะทันได้โต้เถียงหรือขัดขืนอะไรเขาก็ลากร่างของเธอขึ้นบันไดเป้าหมายคือห้องนอนไม่ของเธอก็ของเขา ร่างบางรีบขืนตัวเอาไว้ก่อนถามด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก

“นายจะทำอะไร?”

“ก็จะสั่งสอนให้เธอรู้ว่าเธอเป็นของใคร...และใครมีสิทธิ์ในตัวเธอทุกอย่าง อย่างที่เธอไม่มีทางที่จะแบ่งปันให้ใครได้ใช้ได้!”