14

“พิสูจน์ให้เห็นไง ป่านจะได้เลิกพยศกับอาสักที!”

“มะ... อื้อ!!!” เสียงร้องห้ามขาดหายไปเหลือเพียงเสียงร้องอื้ออึงเท่านั้นเมื่อริมฝีปากใหญ่ของคนเป็นอาทาบทับลงมายึดครองเรียวปากสวยเอาไว้เสียจนแนบสนิท หญิงสาวนิ่งงันไปเพราะตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่คาดคิดว่าคนที่มองว่าเธอเป็นหลานสาวจะทำเช่นนี้กับเธอ

ไม่! นี่มันไม่ถูกต้อง! อาชาเป็นคู่หมั้นของคนอื่น และที่สำคัญ... เขาไม่ได้รักเธอ! ความคิดนั้นทำให้ชายาพยายามจะเบี่ยงหน้าหนีจูบร้อน ๆ ที่แนบสนิท ทว่าริมฝีปากร้อนจัดของเขากลับตามมาอย่างไม่ลดละ

อาชาหูอื้อตามัวไปหมดเมื่อได้สัมผัสกับกลีบปากแสนนุ่มนิ่มราวกับเยลลี่ของคนใต้ร่าง ที่ผ่านมาเขาเฝ้าเตือนตัวเองว่าชายาคือหลานสาว... คือคนที่เขาต้องคอยปกป้องดูแลเพื่อตอบแทนบุญคุณที่พ่อของอีกฝ่ายช่วยชีวิตของเขาเอาไว้ แต่ทันทีที่ได้สัมผัสกลีบปากนุ่มหวาน... กลับเป็นตัวเขาเองที่รู้สึกอยากลิ้มรสเธอให้มากกว่านี้ อยากจูบเธอ... อยากรู้ว่าเธอจะซุกซ่อนความหวานไว้มากแค่ไหน เป็นเขาเองที่อยากล่วงเกินเธอให้มากกว่าที่เป็นอยู่

ดังนั้นชายหนุ่มผู้มีประสบการณ์เหนือกว่าจึงค่อย ๆ บดเคล้าเรียวปากสวยด้วยริมฝีปากของตัวเองเบา ๆ รอพยายามรอโอกาสที่จะบุกรุกเข้าไปหาความหวานในรวงผึ้งนั้นอย่างอดทน และแล้ว... สิ่งที่เขารอคอยก็มาถึง เมื่อคนตัวเล็กเผยอริมฝีปากที่เม้มแน่นออกเพื่อหอบเอาอากาศเข้าไปหล่อเลี้ยงปอด

“อื้อ!!” ชายารอประท้วงหลังจากที่รับรู้ถึงเรียวลิ้นอุ่นร้อนของเขาที่สอดลึกเข้ามาในโพรงปากสวยของเธอ หญิงสาวพลิกพลิ้วหลบหลีกลิ้นแสนซุกซนนั้นแต่ก็ยากเหลือแสน ในเมื่ออาชาทั้งมีกำลังและประสบการณ์เหนือกว่า สุดท้าย... เขาก็สามารถเกี่ยวกระหวัดเรียวลิ้นเล็กๆ ของเธอและลิ้มชิมความหวานได้ดังใจ

คนที่ไม่เคยถูกรุกล้ำอย่างแนบชิดเช่นนี้มาก่อนแทบจะสิ้นไร้ซึ่งเรี่ยวแรง จากที่พยายามดิ้นรนหนีเอาตัวรอดกลับกลายเป็นว่าเธอเหนื่อยหอบปล่อยให้เขาตักตวงเอาความหวานและลมหายใจไปอย่างหมดปัญญาจะขัดขืน และตอนนี้สมองของเธอก็มึนงงเหมือนถูกทุบด้วยค้อนปอนด์ รสจูบแสนเร่าร้อนอย่างต้องการจะสั่งสอนของเขาทำให้เธอเริ่มรู้สึกถึงอาการวาบหวิวตรงช่วงท้อง แถมปลายมือปลายเท้ายังเกินอาการชาและคันยิบ ๆ ไปหมด

นานเท่าไหร่ก็สุดรู้ที่เขาเฝ้าตักตวงลมหายใจของเธอไป และมอบลมหายใจของเขากลับมาเติมเต็มให้ปอดของเธอ ไม่อย่างนั้นเธอคงได้ขาดใจตายเป็นแน่

“อ๊ะ!” กระทั่งเขาเคลื่อนริมฝีปากออกไปแตะแต้มร้อนจูบร้อน ๆ ไปตามข้างแก้มเนียนใสของเธอ และขบเม้มที่ติ่งหูเล็กๆ นั้นอย่างหยอกเย้านั่นแหละ ที่ทำให้เธอสะดุ้งและเผลอปล่อยเสียงอันน่ารังเกียจนั่นออกมาอย่างไม่ตั้งใจ “ยะ...อย่านะคะ”

เธอร้องห้ามเพราะรู้สึกมันชักจะเกินเลยเกินไปหน่อยแล้ว นี่หรือวิธีปราบพยศที่ผู้เป็นอาคิดจะใช้!? มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมเขาต้องแตะต้องเธออย่างแนบชิด ทำไมเขาต้องมาซุกไซ้ปลายจมูกไปตามซอกคอหอม ๆ ของเธอราวกับว่านึกพิศวาสเธอนักหนา ทำไมเขาต้องเฝ้าวนเวียนบดจูบร้อน ๆ ไปตามลำคอระหง ทำไมลมหายใจของเขาถึงได้เร่าร้อนและเย้ายวนใจถึงขนาดนี้?

ไหนว่าเขามองเธอเป็นเพียงหลานสาวอย่างไรล่ะ?

“อะ...อาเจตน์... อย่าทำอย่างนี้นะคะ” ชายาดิ้นรนหนีอีกครั้งเมื่อเขายังไม่ละเลิกฟอนเฟ้นหาความหอมหวานจากซอกคอของเธอ มันทำให้เธอรู้สึกแปลก ๆ รู้สึกแปลบปลาบไปทุกที่ที่ริมฝีปากของเขารุกราน รู้สึกหวั่นไหวและหัวใจกำลังเต้นโลดจนน่ากลัวว่ามันจะหยุดเต้นไปในวินาทีใดวินาทีหนึ่ง ลมหายใจร้อน ๆ ของเขากำลังปั่นป่วนกระแสเลือดในกายของเธอให้ร้อนฉ่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

อาชาไม่ทันฟังว่าคนใต้ร่างกำลังวอนขอว่าอย่างไร กลิ่นกายหมอละมุนกับเนื้อตัวแสนนุ่มละเอียดของเธอทำให้หูของเขาดับไปหมด ลืมไปด้วยซ้ำว่าเธอคือคนที่เขาสัญญากับอธิวัฒน์ว่าจะปกป้องดูแลให้ถึงที่สุด ลืมไปแล้วว่าตอนนี้กำลังทำสิ่งที่ไม่อยากให้เธอถูกกระทำจากผู้ชายคนอื่น รู้แค่ว่าตอนนี้เขาต้องการตักตวงความหอมหวานนี้ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้

ชายหนุ่มปล่อยข้อมือเล็กให้เป็นอิสระ มือข้างหนึ่งสอดเข้าไปใต้แผ่นหลังบอบบาง อีกข้างดึงรั้งท่อนขาเรียวเล็กของเธอขึ้นมาเกี่ยวเอวเอาไว้ โดยที่เธอไม่ทันได้ทัดทานแต่อย่างใด ก่อนที่มือข้างนั้นจะเปลี่ยนจากการลูบไล้ท่อนขาเรียวบางมาสอดลึกเข้าไปในชายเสื้อที่เธอสวมอยู่ ทาบมืออุ่นร้อนเข้ากับลาดหน้าท้องแบนราบที่หดเกร็งทุกครั้งที่เขาเม้มจูบไปตามลำคอเล็ก ๆ

“อะ...อาเจตน์...” ชายาทำได้เพียงพร่ำเรียกชื่อของเขา ความรู้สึกแปลกประหลาดที่ปั่นป่วนในกายของเธอในเวลานี้เป็นเรื่องแปลกใหม่ที่เธอไม่เคยพบพาน เธอไม่ได้ไร้เดียงสาจนไม่รู้ว่ามันคืออะไร การศึกษาและความสะดวกในการเข้าถึงข้อมูลต่าง ๆ ในปัจจุบันทำให้เธอพอจะรู้อยู่บ้าง แต่ไม่เคยเจอะเจอกับตัวเองอย่างนี้มาก่อน อาชาคือคนแรกที่ทำให้ความวาบหวามปั่นป่วนไปทั่วกายเธอ มันช่างเป็นความรู้สึกที่แสนอันตราย... แต่ก็เร้าใจเกินกว่าจะปฏิเสธ