1 - ชายาของอาชา

“หยุดเดี๋ยวนี้นะป่าน! อย่าเดินหนีอาอย่างนี้!” เสียงห้าวร้องตามหลังสาวสวยที่อายุอ่อนกว่าเขาเป็นรอบ แต่สาวน้อยแสนงอนกลับไม่คิดที่จะทำตามคำสั่งเขาเลยสักนิด เธอเดินหนีเข้าไปในบ้านอย่างไม่คิดจะฟังคนที่ทำตัวเหมือนเป็นผู้ปกครองอีก ร่างสูงก้าวยาว ๆ มาทันเธอที่กลางห้องรับแขกของบ้านขนาดกะทัดรัดสไตล์โมเดิร์น มือหนายื่นออกไปคว้าต้นแขนเรียวเอาไว้ แล้วดึงให้เธอหยุดและหันกลับมาเผชิญหน้า “ป่าน! อาบอกให้หยุด!”

“ป่านเจ็บ!” สาวน้อยผู้แสนดื้อดึงมองคนเป็นอาด้วยสายตาตัดพ้อและกรุ่นโกรธ นั่นทำให้คนถูกมองแทบจะสิ้นไร้เรี่ยวแรงในทันทีจนต้องยอมปล่อยมือออกจากท่อนแขนเล็ก ๆ ของเธอ

“ทีหลังอย่าเดินหนีอาอีกนะ” แต่กระนั้นชายหนุ่มผู้มีใบหน้าคร้ามคมและรูปร่างกำยำสมชายชาตรีก็ยังไม่ยอมปล่อยผ่านเรื่องที่อีกฝ่ายเดินหนีไปในระหว่างที่เขายังพูดธุระไม่จบไปง่าย ๆ

“ก็อาเจตน์ไม่มีเหตุผล” สาวน้อยบอกน้ำเสียงขึ้นจมูก อันเป็นสัญญาณส่งให้เขารู้ว่าตอนนี้เธอกำลังงอนเขาอย่างเต็มกำลังเชียวล่ะ “ป่านไม่อยากคุยกับคนที่ไม่มีเหตุผลค่ะ”

“อาไม่มีเหตุผลตรงไหน?” คนจอมบงการถามด้วยน้ำเสียงเอาเรื่อง ไม่เคยมีใครเคยตำหนิว่าเขาเป็นคนไร้เหตุผลอย่างที่คนแสนงอนเคยทำมาก่อน เขาเป็นถึงผู้บริหารบริษัทรับเหมาก่อสร้างและค้าอุปกรณ์ก่อสร้างชื่อดังในไทยและแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตัดสินใจเกี่ยวกับโครงการต่าง ๆ มาก็มากด้วยสติปัญญาและความสามารถในการบริหาร ทุกอย่างที่เขาคิดและตัดสินใจย่อมหมายถึงเขาคิดดีและรอบคอบแล้ว แล้วสาวน้อยคนงามกล้าดีอย่างไรมาบริภาษเขาว่าเป็นไร้เหตุผลกัน?

“ก็ตรงนี้แหละค่ะ” แต่หญิงสาวที่เพิ่งจบปริญญาตรีมาหมาด ๆ กลับไม่ยอมลงให้เขาง่าย ๆ เธอรู้ดีว่าชายหนุ่มรักและเป็นห่วงเธอผู้ซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นเด็กในปกครองของเขา แต่ครั้งนี้มันเกินไปจริง ๆ!

“อาก็แค่ห่วงกลัวว่าป่านจะโดนไอ้หน้าหม้อนั่นหลอก” ชายหนุ่มย้ำด้วยน้ำเสียงกึ่งห่วงใยกึ่งไม่พอใจอย่างชัดเจน จนคิ้วเรียวสวยขมวดมุ่นอย่างไม่พอใจ

“อย่าหยาบคายสิคะอาเจตน์ ‘ไอ้หน้าหม้อ’ ที่อาพูดถึงน่ะ รุ่นพี่ของป่านนะคะ” คนอายุน้อยกว่าเถียงคอเป็นเอ็น น้ำเสียงไม่พอใจเป็นอย่างยิ่งที่เขาเรียกรุ่นพี่ของเธอด้วยฉายาหยาบคายเช่นนั้น

“รุ่นพี่ที่หวังจะเคลมรุ่นน้องน่ะสิ อามองตามันก็รู้แล้วล่ะ!” ทว่าคนขี้หวงและเป็นห่วงหลานสาวจับจิตกลับแย้งด้วยน้ำเสียงเยาะหยัน ผู้ชายด้วยกันย่อมมองตากันออกว่าคิดอะไรอยู่ แล้วไอ้รุ่นพี่คนนั้นก็คิดมิดีมิร้ายกับหญิงสาวอยู่แน่ ๆ

“ไม่เห็นจะเป็นไรเลยนี่คะ ป่านว่าบางทีมันอาจจะถึงเวลาสักทีที่ป่านจะมีแฟน!” คนตัวเล็กอกด้วยน้ำเสียงที่ต้องการอิสระจากการปกครองของคนตรงหน้า

“ไม่ได้!” คำค้านอย่างทันควันนั้นทำให้สาวน้อยขมวดคิ้วมุ่นหนักกว่าเดิม ไม่เข้าใจเหตุผลของอีกฝ่ายเลยว่าทำไมต้องแย้งด้วย!

“ทำไมคะ? ป่านโตแล้วนะคะ”

“ป่านอาจจะคิดว่าป่านโตแล้ว แต่เชื่ออาเถอะว่าป่านยังไร้เดียงสาเกินกว่าที่จะรับมือผู้ชายรอบจัดอย่างนั้นได้” คนเป็นอาทอดเสียงอย่างห่วงใยในสวัสดิภาพของอีกฝ่าย

หลังจากที่เขาให้ลูกน้องช่วยสืบประวัติของ ‘รุ่นพี่’ ของหญิงสาวแล้ว จึงได้พอจะรู้ว่าผู้ชายคนนั้นรอบจัดแค่ไหน เรียกว่าเป็นคาสโนวาตัวพ่อของวงการไฮโซ เปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่นเลยด้วย หญิงสาวมีค่ามากเกินกว่าที่จะมาแปดเปื้อนกับผู้ชายที่หวังเพียงแต่ร่างกายของเธอ

“เพราะอย่างนั้นป่านถึงจำเป็นต้องเรียนรู้ที่จะรับมือด้วยตัวเอง” หญิงสาวพยายามจะใจเย็นลงเมื่อเห็นว่าที่เขาทำไปทั้งหมดก็เพราะเป็นห่วงเธอ “ป่านรู้ว่าอาเจตน์เป็นห่วงป่าน แต่ว่ามันถึงเวลาแล้วที่อาต้องปล่อยป่านให้ได้ใช้ชีวิต ป่านเชื่อว่าป่านจะเอาตัวรอดได้”

“ป่านทำไม่ได้หรอก ป่านอ่อนต่อโลกเกินไป เชื่ออาสิ” ชายหนุ่มพยายามหว่านล้อมให้เธอเปลี่ยนใจ เขากลัวว่าเธอจะต้องเสียใจเพราะผู้ชายที่เห็นผู้หญิงเป็นเพียงของเล่น

“ป่านทำได้! ป่านดูแลตัวเองได้! อาเจตน์เลิกวุ่นวายกับชีวิตของป่านสักทีเถอะค่ะ!” ด้วยความที่ถูกเลี้ยงให้เป็นคนที่ยึดมั่นในความคิดความอ่านของตัวเองมาตั้งแต่เด็ก หญิงสาวจึงรั้นเกินกว่าที่จะยอมฟังคำเตือนของอีกฝ่าย และมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้ไร้เดียงสาจนไม่สามารถเอาตัวรอดจากผู้ชายที่คิดจะหลอกฟันได้

อีกอย่าง... เธอเบื่อเต็มทีกับการที่ถูกเขามองว่าเป็นเด็กน้อย และเขามีหน้าที่ต้องดูแลปกป้องเธอแทนพ่อของเธออย่างนี้!

“งั้นอาจะพิสูจน์ให้ดู!” น้ำเสียงเหี้ยมเกรียมดังแทบจะไม่พ้นริมฝีปากหยักลึกดูแข็งแกร่งสมชายชาตรีของเขา ดวงตาของเขาเรืองโรจน์อย่างโกรธจัดเมื่อได้ยินว่าเธอต้องการให้เขาเลิกยุ่งกับเธอ ความโมโหเข้าครอบงำสติของเขา และใคร่อยากจะแสดงให้หญิงสาวเห็นว่าเธอไม่ได้เก่งกาจอย่างปากว่าสักนิด

“โอ๊ย!” หญิงสาวร้องเสียงหลงอย่างตกใจมากกว่าจะเจ็บเมื่อถูกมือใหญ่ผลักให้ล้มลงไปนอนเค้งเก้งอยู่ตรงโซฟาเบื้องหลัง ก่อนที่ร่างสูงจะกระโจนขึ้นมาคร่อมร่างบางเอาไว้อย่างมิดชิด มือใหญ่รวบข้อมือเล็กของเธอไว้ทั้งสองข้างแล้วตรึงเอาไว้ข้างศีรษะเล็ก ๆ นั้น ดวงตาหวานเบิกกว้างมองคนเหนือร่างอย่างตื่นตระหนก ละล่ำละลักถามอย่างตกใจ “อะ...อาเจตน์จะทำอะไรคะ?”

“พิสูจน์ให้เห็นไง ป่านจะได้เลิกพยศกับอาสักที!”

“มะ... อื้อ!!!” เสียงร้องห้ามขาดหายไปเหลือเพียงเสียงร้องอื้ออึงเท่านั้นเมื่อริมฝีปากใหญ่ของคนเป็นอาทาบทับลงมายึดครองเรียวปากสวยเอาไว้เสียจนแนบสนิท