รวมเรื่องสั้น_ไม่สิ้นกลิ่นรัก

กริ๊งงงงง...เสียงดังจากกริ่งหน้าบ้าน หญิงสาวมัดผมม้าสวมเสื้อสีขาวคอบัวกางเกงขายาวสีดำ เหมือนยูนีฟอร์มพนักงานอะไรสักอย่าง

“มาหาใครหรือคะ” หญิงสาวมองคนสามคนที่มากดกริ่ง เอ่อ หน้าตาเหมือนกันแต่ก็ไม่เหมือนกัน เอ่อ แปลกๆ

“มาพบคุณภาคีนัยค่ะ” หนึ่งในสามคนเป็นคนเอ่ย

“ให้เรียนว่าใครมาพบคะ”

“ลูกสาวเพื่อนเก่าค่ะ” หญิงสาวที่น่าจะเป็นแม่บ้านของบ้านหลังใหญ่นี้ ตอบรับและบอกว่าขอให้พวกเธอรอสักครู่ เธอขอเข้าไปแจ้งเจ้าของบ้านก่อน พวกเธอรออยู่เกือบสิบนาที ประตูบานเล็กก็เลื่อนเปิด เมื่อมองผ่านประตูเลื่อนไฟฟ้าไปด้านใน หญิงสาวแม่บ้านก็กวักมือเรียกให้พวกเธอเข้าไปหา

“เชิญตามเข้ามาเจ้าค่ะ” แม้จะเอ่ยแบบนั้นแต่ก็อดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองกระเป๋าเดินทางที่แขกทั้งสามลากกันมาคนละใบ ‘ทำยังกับจะย้ายมาอยู่เลย’ ในใจเธอคิดแบบนั้น

แขกทั้งสามนั่งลงตามคำเชิญของแม่บ้าน “รับเครื่องดื่มอะไรดีคะ”

“อะไรก็ได้ค่ะ...ขอบคุณค่ะ” แขกที่ผมประบ่าเอ่ยพร้อมรอยยิ้มใสซื่อ และทั้งสามก็ได้รับเครื่องดื่มเป็นน้ำส้มคั้นสดเย็นชื่นใจ และในเวลานั่นเอง จู่ๆ ทั้งสามก็รับรู้ถึงบรรยากาศมาคุจากด้านหลัง

พั่บ! ชายร่างสูง ผมดำหยักศกที่เปียกเหงื่อตามไรผมเล็กน้อยไหลลงมาปรกหน้าคมเข้ม คิ้วเรียวหนาได้รูปรับกับดวงตารียาวขมวดเข้าหากัน เขามีแพขนตาหนาจมูกโด่งรับกับริมฝีปากหยักที่คงเส้นรูปปากได้อย่างสวยงาม

“พวกเธอเป็นใคร” เสียงทุ้มราบเรียบ น้ำเสียงนั้นบ่งบอกถึงผู้ที่เต็มไปด้วยอำนาจ

“สวัสดีค่ะ” ทั้งสามคนที่ตื่นตลึงกับภาพลักษณ์จอมมาร กล่าวสวัสดีพร้อมยกมือไหว้พร้อมกัน

เจ้าของบ้านเดินอ้อมพวกเธอทรุดนั่งลงฝั่งตรงข้าม เขาอยู่ในชุดวอล์ม และยังมีเหงื่อ แสดงว่าเขาพึ่งออกกำลังกายมา แบบนี้สินะ เขาที่อายุจะ 40 อยู่แล้ว แต่ยังดูหนุ่มแน่น ไม่สิ อายุย่าง 40 แก่ตรงไหน เป็นวัยที่เหมาะมาก

“ตกลงใครจะตอบคำถามฉัน” เมื่อนั่งแล้ว รอแล้ว ก็ยังไม่มีใครตอบเขาสักคน

“พวกเราเป็นลูกสาวของดวงดาราค่ะ” หญิงสาวที่ผมยาวประบ่าเป็นผู้ตอบ แต่ทันทีที่ชื่อของแม่หลุดปากออกไป คิ้วหนาก็ขมวดมุ่นอย่างไม่พอใจทันที

“ฉันไม่รู้จักผู้หญิงคนนั้น เธอไม่ใช่เพื่อนเก่า” แขกทั้งสามคิ้วขมวดพร้อมกันทันที ‘ถ้าเชื่อก็โง่แล้ว’ ทั้งสามคิดแบบนั้น พวกเธอไม่ได้หูหนวกตาบอด ที่จะไม่เห็นท่าทางเขาเปลี่ยนไปเป็นไม่พอใจขึ้นมาทันที คงแค้นแม่มากสินะ

“คุณเลิกโกรธได้แล้วค่ะ เพราะแม่เสียไปแล้วเมื่อเดือนที่แล้ว” และหลังจากที่แม่จากไปพวกเธอก็ต้องระเห็ดออกมาจากบ้านเพราะถูกธนาคารยึด เจ้าหนี้แม่ก็ตามรังควาน พวกเธอสามพี่น้องจึงตกลงกันว่าควรหนีมาให้ไกลเป็นดีที่สุด

ภาคีนัยไล่มองหญิงสาวทั้งสามทีละคน “คุณคงไม่คิดว่าพวกเราเอาเรื่องแบบนี้มาล้อเล่นหรอกนะคะ”

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน จะอยู่หรือตายมาบอกฉันทำไม”

“แม่ผู้แสนดี อดทน เลี้ยงพวกเราทั้งสามมาเพียงลำพัง แม่ไม่ผิดต่อพวกเรา ไม่ผิดต่อพ่อ แต่แม่ผิดต่อคุณ คุณคนเดียวที่อยู่ในใจแม่” หญิงสาวผมยาวยาวประบ่าเอ่ยน้ำเสียงปนเสียงเครือเล็กน้อยอย่างพองาม

สีหน้าและแววตาที่เหมือนกันพร้อมใจกันแดงก่ำ และพร้อมใจกันหลุบตาลงต่ำ หยดน้ำไหลตกลงบนหลังมือ

“พวกเธอมาที่นี่เพื่อมาบอกแค่นี้ใช่มั้ย” เสียงเขาเยือกเย็นอย่างอดทน มือกำผ้าขนหนูผืนเล็กที่มีไว้สำหรับเช็ดเหงื่อ

“ไม่ใช่แค่มาบอก แต่จะมาไถ่โทษแทนแม่ค่ะ” ใช่แล้วๆ ต้องแบบนี้ เรื่องทั้งหมดแต่งขึ้นมาจากเค้าโครงเรื่องจริง ผู้ชายที่หล่อขนาดนี้คือแฟนเก่าของแม่ที่คบกันยาวนานถึง 3 ปี และแม่ก็ทิ้งเขาไปหนีตามไปกับพ่อ พ่อที่หล่อเหลาเช่นกันในตอนนั้น แต่พวกเธอก็ไม่แน่ใจกาลเวลา 20 ปี พ่อของพวกเธอจะยังหล่อและดูน่าหลงใหลเท่าคนคนนี้หรือไม่ ถ้าท่านไม่เสียไปก่อน

“ไถ่โทษ” ภาคีนัย เขา คือ ภาคีนัย ชายโสดที่ไม่ไว้ใจผู้หญิงอีกเลยตลอด 20 ปีที่ผ่านมา เพียงเพราะถูกหักหลังจากหญิงสาวที่ตนรักเฝ้าทะนุถนอมมาตลอด 3 ปี เธอหักหลังเขาโดยการนอนกับเพื่อนเขาบนเตียงนอนของเขา