เสน่ห์ร้ายแม่ม่ายพราวนภา - แผนร้าย 1/1

“โอ๊ย” เด็กสาวแรกรุ่นเอ่ยขณะกุมแก้มของตนเอง

“เจ็บเป็นด้วยเหรอ...นึกว่าจะด้านกว่านี้ซะอีก” พราวนภาเอ่ยขณะจิกผมของทีน่าทั้งสภาพเปลือยท่อนบน

“พราวหยุด ผมบอกให้หยุด” ธนูเอ่ยอย่างเหลืออดที่ผ่านมาเขาทนมามากแล้ว ทั้งตามล้างตามผลาญชีวิตเขา

พราวนภาเป็นผู้หญิงที่เห็นค่าของทะเบียนสมรสมากกว่าเขา เธอตามรังควานผู้หญิงทุกคนที่ใกล้เขาไม่เว้นแม้แต่ทีน่า ลูกสาวของเพื่อนสนิทเขา

หากเขาไม่เมาเหล้าทีน่ากับเขาก็คงไม่เกือบจะมีเพศสัมพันธ์อย่างนี้หรอก

“นี่คุณกล้าตวาดฉันเหรอคุณธนู คุณเห็นนังนี่ดีกว่าฉันใช่ไหม” พราวนภาเอ่ยอย่างสุดจะกลั้นน้ำตาได้อีกต่อไป

“ใช่ผมตวาดคุณ จากนี้ไปผมจะหย่ากับคุณ แล้วจำไว้ด้วยนะ คุณนะมันเป็นผู้หญิงน่ารำคาญที่สุดในโลกนี้เท่าที่ผมเคยเจอมา” ธนูเอ่ยขณะผลักร่างพราวนภาให้ล้มลงแล้วปิดประตูห้องนอนลงกลอนโดยไม่สนใจอาการที่ปวดร้าวกลางใจของเธอ

“ชั้นที่สิบสี่” เสียงลิฟต์ดังขึ้น พราวนภาแหงนหน้าขึ้นมองแล้วก้าวฉับฉับออกจากลิฟต์ไป

‘ให้มันรู้ไปว่าคนอย่างพราวนภาจะแพ้ผู้ชายอย่างคุณ...ธนู’ พราวนภาคิดในใจแล้วสาวเท้าเข้าไปในงาน สืบฝันสานงานเขียนของเพื่อนสนิทของธนู ธนดล ติเวชสระ

ที่เป็นวิทยากรร่วมกับธนู ดิเรกสิงหะ คนนี้ด้วย

“ยินดีต้อนรับเข้าสู่งานจับมือเขียน โครงการอบรมสานฝันสืบงานเขียนค่ะ” เสียงของเด็กสาวหน้างานเอ่ยขณะอยู่ในชุดพนักงานของดิเรกสิงหะกรุ๊ป

“ค่ะ” พราวนภาเอ่ยขณะส่งใบสมัครให้หญิงสาวคนนั้น

พนักงานด้านหน้ารับมาตรวจดูแล้วส่งให้เธอเซ็นชื่อเพิ่มอีกที่

“เดี่ยวคุณพราวนภาเซ็นตรงนี้อีกที่นะคะ” จิลชวาในวัยอายุยี่สิบหกปีเอ่ยขณะชี้ไปที่จุดที่พราวนภาต้องเซ็น

“ค่ะ” พราวนภาควานหาปากาในกระเป๋าแล้วหยิบขึ้นมาเขียนชื่อของเธออย่างลวกๆ

“เดี่ยวเชิญรับอาหารว่างแล้วเดินเข้าไปในงานได้เลยนะคะ” จิลชวาเอ่ยเสียงชัดถ้อยชัดคำ

สตรีเบื้องหน้าของจิลชวาเป็นหญิงสาววัยกลางคน ภายใต้แว่นกันแดดสีชา จิลชวาลอบเห็นกรอบโครงหน้ารูปไข่ ผิวขาวเนียนละเอียดหมดจดไร้ไฝฝ้า

ผู้หญิงคนนี้แน่ๆ ที่เป็นภรรยาของพี่ชายของเธอ จิลชวาอดนึกในใจไม่ได้ว่า เวลาผ่านไปพราวนภาที่เธอเคยดูถูกกลับมีความสวยแปล่งประกายสะดุดตากว่าผู้เข้าร่วมทุกคนที่เธอเคยพบมา

“ค่ะ” พราวนภารับคำเพียงสั้นๆ แล้วหมุนตัวออกมาทันที

“ทางไปห้องน้ำไปทางไหนคะ” พราวนภาเอ่ยถามจิลชวาอย่างไม่คุ้นเคย

“เลี้ยวซ้ายเดินไปสุดทางแล้วเลี้ยวขวาค่ะ” จิลชวาเอ่ยเสียงหวานแล้วฉีกยิ้มอย่างเป็นมิตรที่สุดเท่าที่เธอเคยทำมา

"คนนี้เหรอคุณพราวนภา” เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นขณะพราวนภาเดินออกไปไกล

“เบาๆสิเดี่ยวคุณจิลได้ยิน” มิลรยาเอ่ยขึ้นขณะลอบมองใบหน้าของเจ้านายสาวที่สีหน้าบอกบุญไม่รับ

“มิลรยา” จิลชวาเอ่ยเรียกเสียงเข้ม

“คะ” มิลรยาเดินออกมาจากมุมตรงทางเดินพร้อมซีน่า เพื่อนสนิทสุดรักของเธอ

“คุณจิลชวามีอะไรเหรอคะ” มิลรยาเอ่ยถามเสียงหวานแล้วสาวเท้าเดินเข้าไปหาเจ้านายสาว

“ฉันมีเรื่องจะให้เธอสองคนไปทำ” จิลชวาเอ่ยอย่างกระซิบกระซาบข้างหูของพนักงานสาวทั้งสอง แม้จะเบาราวกระซิบ หากแต่ได้ยินชัดเต็มสองหูของใครบางคนที่แอบซุ่มฟังอยู่อย่างใจจดใจจ่อ

ห้องน้ำ

ม่ายสาววางกระเป๋าไว้ด้านหน้ากระจก ดวงตาคู่นั้นเปล่งประกายระยับกว่าเดิม

‘วันนี้แล้วซินะ ที่เราจะได้เจอกันอีกครั้ง คุณธนู’พราวนภาคิดในใจ

พราวนภาเอื้อมมือเปิดกระเป๋าสะพายราคาแพงหูฉี่ หญิงสาวแต้มริมฝีปากด้วยลิปสติกสีแดงจัด

เธอจำได้ว่า ‘คุณธนู’ ไม่ชอบอะไร และชอบอะไร ความจำของพราวนภาเป็นเลิศโดยเฉพาะกลับมนุษย์ที่ทำให้หญิงสาวน้ำตาซึมบ่อยครั้ง

“มันจะไม่มีอีกแล้ว พราวนภา” หญิงสาวเอ่ยขึ้น

ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าของพราวนภาคือสตรีสวมชุดเดรสสั้นเลยเข่า