2. ใครหรือที่แอบมากิน

หนึ่งเค่อต่อมา เสียงด้านในก็เงียบสงบลง ทว่าผู้ที่แอบมองอยู่กลับมิได้จากไป องครักษ์หนุ่มที่เข้ามาตรวจตราที่นี่ยังคงยืนแอบดูคนด้านในอย่างใจจดจ่อ เนื่องด้วยสถานที่นี้มิได้ปล่อยให้คนเข้าง่าย ๆ ส่วนตัวเขาถือว่าเป็นข้อยกเว้น เนื่องด้วยเป็นหัวหน้าองครักษ์ฝ่ายในของตำหนักนี้ ซึ่งปกติเขาจะออกตรวจเวรยามทุกวัน เพียงแต่มิได้ล่วงล้ำเข้ามาถึงด้านในเช่นวันนี้

“อ่า…ดูรูปร่างของไทเฮาสิ ช่างงามเหลือเกิน” สือฟานพึมพำ พร้อมกับสาวลำเอ็นร้อนผ่าวของตนไปด้วย เพราะภาพเบื้องหน้ามันช่างเย้ายวนชวนให้เขาอยากก้าวเข้าไปเอาเอ็นยัดใส่รูนางนัก อี้ถิงเฟยผู้นี้ ช่างยั่วยุกิเลสตัณหาได้ดีเหลือเกิน

ดูนางทำเขาเถอะ ทั้งที่เพิ่งเสร็จสมไปแท้ ๆ แต่กลับนั่งชันขาเอาผลบวบอีกอันยัดเข้าไปในรู และชักเข้าออกอยู่เช่นนั้น

“อ่า…ข้าอยากเข้าไปเอานางเหลือเกิน” องครักษ์ครางเสียงต่ำ พร้อมกับชักรูดเอ็นเนื้อของตนรัวเร็ว สายตาเขาพยายามจับจ้องที่ร่างเปลือยของผู้เป็นนาย ซึ่งนั่งถ่างขามาทางนี้พอดี

“อ่า…แดงสดเชียว เห็นไกล ๆ ยังงามเพียงนี้ หากอยู่ใกล้ มันจะงามเพียงใดกันนะ อ่า…ไทเฮา กระหม่อมอยากเอาเอ็นนี้ยัดใสรูแดงของพระองค์เหลือเกิน ซี๊ด…เสียวยิ่งนัก” มือเรียวชักรูดขึ้นตามจังหวะเดียวกับคนด้านใน ซึ่งกำลังดันผลบวบเข้าออกร่องรูของตนอย่างมัวเมา ส่วนนางกำนัลที่เคยปรนเปรอให้ บัดนี้ได้หลับอยู่ข้างพระวรกายไทเฮาสาวไปแล้ว

“อื้อ…ข้าอยาก ข้าอยากได้อันใหญ่กว่านี้” ถิงเฟยครางในสิ่งที่ตนคิด พรางหันไปมองถาดที่วางอยู่ เพื่อดูว่ามีผลบวบที่ใหญ่กว่านี้หรือไม่ ท้ายที่สุดดวงตาคู่สวยก็เศร้าหม่นลง ผลใหญ่สุดถูกพวกนางบดขยี้จนมันไร้เรี่ยวแรงมอบความสุขให้แล้ว

“อ่า…ข้าอยากได้บุรุษเหลือเกิน” นางพึมพำเสียงแผ่ว มีเพียงตนเองเท่านั้นที่ได้ยินความต้องการนี้ ความต้องการที่มันมากเหลือเกิน ราวกับคนถูกพิษยากำหนัดก็มิปาน

เมื่อไม่มีสิ่งที่หวัง ถิงเฟยก็จำต้องใช้งานอันเก่าไป เพราะนางอยากเสร็จสมอีกสักครั้ง แม้บวบในมือจะมีขนาดเล็กไม่ถูกใจ ทว่านางยังมีมือที่ไว ไว้คอยช่วยปรนเปรอตนเอง

ยามเมื่อขยับรัวเร็ว ความเสียวที่มีก็ไม่ต่างจากถูกของใหญ่กระแทกเข้ามา “อ่า… อื้อ…เสียว เสียวรูดีเหลือเกิน อ่า…” เสียงหวานเปล่งออกมาโดยไม่เกรงว่าใครจะมาได้ยินสักนิด

ถิงเฟยนั่งพิงหัวเตียงของตน เริ่งขยับมือที่ชักผลบวบเข้าออกรัวเร็ว อีกมือใช้ถูบนติ่งเสียวอย่างเร่งรีบ พร้อมกับเด้งเอวไปด้านหน้าตามสัญชาตญาณความเสียวที่กำลังปะทุ

“อูวว…มาแล้ว อ่า…มาแล้ว อ๊ะ…อ๊ายยย” ร่างเปลือยขาวเด้งหน้าเด้งหลังสามสี่ทีก็เกร็งกระตุกแล้วจึงหยุดชะงัก

ไม่ต่างจากคนด้านนอกที่ชักรูดเอ็นอุ่นของตน จนน้ำขาวพุ่งทะลักออกมา และมันก็เปื้อนเปรอะลงบนขอบกำแพงฝากรอยทิ้งไว้ด้วย ทว่าเจ้าของน้ำนี้หรือจะใส่ใจมัน

สือฟานยังคงรูดแก่นกายแดงเถือกของตนขึ้นลง เพื่อรีดน้ำรักออกเสียให้หมด ใจเขาอยากเอามันออกอีกสักรอบ ทว่าหากทำเช่นนั้นคงต้องอยู่ตรงนี้ต่อ และแน่นอนว่าผู้ใต้บังคับบัญชาทางด้านนอกจะต้องสงสัยว่าเขาหายไปไหนเป็นแน่

“เอาไว้กระหม่อมจะกลับมาเยี่ยมพระองค์ใหม่นะพ่ะย่ะค่ะ” สิ้นคำ องครักษ์หนุ่มวัยสามสิบก็พาตนออกไปจากห้องบรรทมชั้นใน แม้จะนึกเสียดาย ทว่าชีวิตตนเองก็สำคัญ หากมีคนรู้ว่าเขาเข้ามาตรวจตราด้านในนานเกินไป ภายหน้าอาจถูกเพ่งเล็งได้

ด้านถิงเฟย หลังเสร็จสมน้ำนี้แล้ว นางก็ปลุกสาวใช้ให้กลับไปนอนที่เดิม ซึ่งอยู่ทางมุมหลังห้อง ตรงนั้นจะมีเตียงสำหรับข้ารับใช้อยู่ หากนอนตรงนี้ ยามเช้าต้องมีคนมาเห็นแน่

เสี่ยวจินก็ยอมขยับลุกแต่โดยดี และลงมาสวมใส่อาภรณ์จนเรียบร้อย ก่อนจะกลับไปนอนในที่ของตน

ด้านถิงเฟย นางยังคงจมอยู่กับความต้องการเฉกเช่นทุกคน การร่วมรักเพียงแค่สองสามครั้ง มันไม่เคยพอสำหรับนาง

ที่สำคัญ มันไม่ได้มาจากบุรุษอย่างที่ควรจะเป็น อารมณ์กำหนัดจึงมักจะค้างทุกวัน ราวกับร่างกายนี้มิได้ปลดปล่อย

ทว่าเมื่อเริ่มดึก ความอ่อนเพลียก็ขับกล่อมนางหลับไป เนิ่นนานเท่าใดไม่อาจรู้ได้ กระทั่งสัมผัสเปียกชื่นตรงร่องรูมันปลุกให้นางรู้สึกตัว มือที่วางอยู่บนอกกำเข้าหากันแน่น

แต่แทนที่นางจะส่งเสียงร้องขอให้ช่วย ถิงเฟยกลับไม่ปริปากแม้แต่น้อย ดีที่ไม่เผลอส่งเสียงครางออกมาให้ได้ยิน

ถึงกระนั้นนางก็ยังไม่ยอมลืมตาขึ้นมามองว่าใครกันที่กล้าทำเรื่องเช่นนี้ เสี่ยวจินกระนั้นหรือ ไม่มีทางหรอก นางกำนัลผู้นี้ หากได้หลับแล้ว ก็คือหลับยันเช้าไม่มีทางตื่นมาทำให้อีกแน่

แล้วคนผู้นี้เป็นใครกันเล่า หรือจะเป็นองครักษ์ในตำหนัก

ทว่าจะเป็นใครก็ช่าง ปล่อยให้เขาเสพสมเรือนร่างนี้ไปเรื่อย ๆ ดีกว่า หากนางแกล้งทำเป็นไม่รู้ ไม่แน่ว่าวันหน้าเขาอาจจะแอบเข้ามาปรนเปรอนางอีกก็เป็นได้

ฉะนนั้นนางควรนอนนิ่ง ๆ ปล่อยให้อีกฝ่ายทำตามใจชอบ

คิดได้เช่นนั้นถิงเฟยก็แสร้งหลับต่อ ปล่อยให้ปากหนาและลิ้นสากนั้นชอนไชดูดกินร่องรูของตนอย่างมัวเมา

‘อ่า…เสียวจัง ความรู้สึกนี้ เหมือนตอนอยู่โลกปัจจุบันเลย อืม…แบบนั่นแหละ อ่า…ดุนลิ้นเข้ามาอีก ชักเข้าออกเร็ว ๆ สิอื้อ…เสียวเหลือเกิน’ เสียงตะโกนนี้ดังก้องอยู่ในใจ

นางไม่กล้าเอื้อนเอ่ยออกมา เพราะเกรงอีกฝ่ายจะหยุดการกระทำ จนไม่ยอมปรนเปรอให้ตนนั้นเสร็จสม

และเมื่อนางไม่ต่อต้าน คนทำก็ยิ่งได้ใจ ฝังใบหน้าลงพร้อมกับดันสองขาเรียวอ้าออกกว้าง หากเขาไม่ดับไฟในห้องจนหมด คงมองเห็นกลีบสีแดงชัดถนัดตาไปแล้ว

ค่ำคืนนี้ไม่มีคำพูด ไม่มีแม้แต่คำเอื้อนเอ่ยใด ๆ มีเพียงสัมผัสอันแนบชิดของใบหน้าใครบางคนที่ฝังจมอยู่ และคาดว่าจบจากตรงนี้ อาจมีอย่างอื่นที่ใหญ่กว่าลิ้นสอดแทรกเข้ามาก็เป็นได้

‘อ่า…ข้าหวังให้เป็นเช่นนั้นเหลือเกิน’ ถิงเฟยภาวนาในใจ

ใครกันที่แอบเข้ามา องครักษ์หรือมีคนอื่นอีก