ย้อนเวลาไปเป็นยอดมารดา

"เฉิงเออร์ลูกแม่ลืมตาขึ้นสิ ไม่นะ! ใครก็ได้ช่วยที บุตรชายของข้ากำลังจะตาย" เสียงสะอื้นไห้ดังจากร่างโปร่งแสงข้างกายแม่ทัพบูรพาที่บัดนี้ลมหายใจเริ่มแผ่วเบาลงทุกที

หลิวลู่หลินเอื้อมมือออกไปหมายจะสวมกอดร่างของบุตรชายแต่นางกลับคว้าได้เพียงอากาศ เฉิงเออร์บุตรชายผู้น่าสงสารต้องมาตายเช่นนี้เพราะมีมารดาที่ไม่เอาไหนเช่นนาง ในตอนนั้นหากหญิงสาวดูแลตัวเองดีกว่านี้ เฉิงเออร์คงมีร่างกายที่แข็งแรงไม่แพ้ไอเย็นขั้นรุนแรงจนร่างกายอ่อนแอ ส่งผลให้ศัตรูสามารถสังหารเขาได้อย่างง่ายดาย

ร่างสูงใหญ่ของหลี่ปิงเฉิงมีเลือดไหลทะลักออกมาไม่หยุด หิมะสีขาวโพลนถูกอาบย้อมไปด้วยโลหิตสีแดงฉานทั่วทั้งบริเวณ ริมฝีปากได้รูปยังคงกระอักเลือดสีเข้มออกมาอย่างต่อเนื่อง ดวงตาคมจ้องมองมายังหลิวลู่หลินด้วยสายตาที่อ่อนโยนก่อนที่เปลือกตาของแม่ทัพหนุ่มจะค่อยๆ ปิดลงพร้อมกับลมหายใจเฮือกสุดท้าย

“ไม่!” นางกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวราวกับถูกแทงด้วยดาบนับพันเล่ม บุตรชายของนางเพิ่งจะอายุยี่สิบเอง เขายังเด็กนักไม่ควรต้องมาตายเช่นนี้

ตลอดระยะเวลายี่สิบปีหลิวลู่หลินทราบดีว่าบุตรชายของนางโหยหาอ้อมกอดของมารดามากเพียงใด ตอนที่ยังเด็กเขามักแอบมองแม่รองแสดงความรักต่อน้องสาวทุกครั้งที่มีโอกาส แต่พอโตขึ้นเฉิงเออร์กลับกลายเป็นคนเงียบขรึมและโหดเหี้ยม เขามักซุกซ่อนความรู้สึกเอาไว้ภายใต้ใบหน้าอันเย็นชาเสมอ บุตรชายที่ไร้เดียงสาในวันวานเติบโตขึ้นมาเป็นปิศาจร้ายกระหายเลือด กระหายสงคราม รู้ทั้งรู้ว่าตนไม่ถูกกับอากาศที่หนาวเย็นถึงขั้วกระดูกเช่นนี้ ก็ยังดึงดันพาตนเองมาพบกับจุดจบอันน่าเวทนา

ดวงวิญญาณของผู้เป็นมารดาคุกเข่าลงกับพื้น พร้อมทั้งแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้าเบื้องบนเพื่ออ้อนวอนต่อเหล่าทวยเทพบนสวรรค์ว่า

“ข้าน้อยหลิวลู่หลิน ขอวิงวอนต่อท่านเทพทั้งหลายที่อยู่บนสรวงสวรรค์ ได้โปรดขอโอกาสให้ข้าน้อยได้กลับไปแก้ไขความผิดพลาดในอดีตอีกครั้ง ให้ข้าน้อยได้มีโอกาสปกป้องดูแลบุตรชายและสัญญาว่าจะอบรมเลี้ยงดูให้เขาเติบโตเป็นคนดี ขอได้โปรดรับฟังคำขอจากข้าด้วย”

ทันทีที่นางเอ่ยจบ พลันปรากฏลำแสงสีขาวส่องประกายเจิดจ้าขึ้นพร้อมกับร่างของสตรีนางหนึ่ง นางมีใบหน้าและลำตัวเป็นมนุษย์แต่กลับมีหางเป็นมังกร หญิงสาวตกตะลึงกับภาพที่เห็นจนตัวแข็งค้างไปชั่วขณะ

“หลิวลู่หลินเจ้าช่างบังอาจนัก! ความผิดบาปที่เจ้าก่อเอาไว้ยังชดเชยไม่หมด ยังจะกล้าขอโอกาสอีกเช่นนั้นหรือ ข้าตั้งใจลงโทษเจ้าให้ไม่ได้ไปผุดไปเกิด ให้ดวงวิญญาณอันไร้ค่าของเจ้าได้รับความทรมานอย่างแสนสาหัส แม้นข้าจะมิใช่มารดาของพวกเจ้าแต่ก็เป็นผู้สร้างมวลมนุษยชาติ ข้ายังมิเคยมีความคิดที่จะทอดทิ้งพวกเจ้าแม้เพียงเศษเสี้ยว แต่เจ้าที่เป็นมารดาผู้ให้กำเนิด กลับทอดทิ้งบุตรในอุทรได้ลงคอ”

เทพมารดาแห่งสรวงสวรรค์เอ่ยด้วยน้ำเสียงติเตียน ที่ผ่านมาพระนางคอยมองดูหญิงสาวตลอดเวลา ย่อมรับรู้ได้ว่าหลิวลู่หลินมีความปรารถนาอันแรงกล้าเพียงใด และมีสัญชาตญาณความเป็นมารดาอยู่ในตัวอย่างเต็มเปี่ยม แม้จะเห็นใจหญิงสาวอยู่ไม่น้อย แต่พระนางยังคงต้องการความมั่นใจอีกสักหน่อย

“ข้าน้อยสำนึกผิดแล้วเจ้าค่ะ การที่ได้แต่เฝ้ามองบุตรชายใช้ชีวิตด้วยความยากลำบากโดยมิอาจยื่นมือช่วยเหลือได้เลยนั้น ทำให้รู้สึกเจ็บร้าวในอกราวกับหัวใจถูกเข็มแหลมคมทิ่มแทงอยู่ตลอดเวลา เพราะชาตินี้ลู่หลินโง่งมนัก หลงรักคนผิดให้ความรักกับคนที่ไม่คู่ควรจึงทำให้ดวงตามือบอดยอมทิ้งชีวิตและบุตรชายเพื่อหวังหลุดพ้นจากปัญหา แต่ตอนนี้ลู่หลินตาสว่างแล้ว รู้ว่าผู้ใดที่รักและหวังดีกับลู่หลินจริงๆ ขอได้โปรดพิจารณาคำขอของดวงวิญญาณไร้ค่าดวงนี้ด้วยเถิดเจ้าค่ะ”

หญิงสาวเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือน่าเวทนา ที่แท้นางเป็นคนบาปถึงเพียงนี้ เป็นสตรีใจคอโหดร้ายที่เห็นแก่ตัว ไม่สมควรได้รับโอกาสใดๆ ทั้งสิ้น หยาดน้ำตามากมายรินอาบแก้ม ในอกมีแต่ความเจ็บปวดระลอกแล้วระลอกเล่า

“เจ้าแน่ใจนะว่าจะปรับปรุงตัว” พระนางเลิกคิ้วถามเพื่อความแน่ใจ

“แน่เจ้าค่ะ ข้าน้อยหลิวลู่หลินขอฟ้าดินเป็นพยาน หากผิดคำพูดขอให้โดนอสุนิบาตมิได้ตายดีเจ้าค่ะ” หญิงสาวให้คำสัตย์สาบาน

“ดี! เห็นแก่ความตั้งใจของเจ้า ข้าจะให้โอกาสเจ้าอีกครั้ง แต่จงจำไว้ให้ดีว่าการกลับไปครั้งนี้จะส่งผลให้เหตุการณ์ในอดีตเปลี่ยนแปลงไป บางอย่างที่เคยเกิดอาจไม่เกิด บางอย่างที่ไม่เคยเกิดอาจเกิดขึ้นก็เป็นได้” พระมารดาแห่งสวรรค์เอ่ยเตือน

“เจ้าค่ะ หลิวลู่หลินจะจำใส่ใจไว้ ขอบคุณที่ทรงเมตตา” นางเอ่ยด้วยความปีติพร้อมโขกศีรษะคำนับไม่หยุด

ทันใดนั้นลำแสงสีขาวและร่างของพระนางค่อยๆจางหายไป เมื่อหญิงสาวเงยหน้าขึ้นกลับพบเจอแต่ความว่างเปล่า

หลิวลู่หลินถลาเข้าไปใกล้ร่างกายอันเย็นชืดของบุตรชายพลางพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มแห่งความยินดีว่า

“เฉิงเออร์ลูกรัก เราจะได้เจอกันอีกครั้ง ครานี้มารดาจะใช้เวลาทุกลมหายใจเพื่อปกป้องเจ้า” นางมองใบหน้าของหลี่ปิงเฉิงด้วยแววตาสั่นระริก ความปรารถนาของนางจะเป็นจริงแล้ว นางจะได้สวมกอดบุตรชายเสียทีหลังจากที่ต้องทนรอมาถึงหลายสิบปี

พลันดวงวิญญาณของหญิงสาวก็ถูกแรงดึงดูดมหาศาลกระชากเข้าไปในพายุแห่งกาลเวลา ก่อนที่ทุกอย่างตรงหน้าจะหายวับไปกับตา เหลือไว้เพียงหิมะขาวโพลนที่ปกคลุมพื้นดินอย่างหนาตาเท่านั้น