ตอนที่ 1 ย้อนเวลามาปี 1978

เรื่อง : ย้อนเวลาไปสู้ชีวิต ในปี 1978

เขียนโดย : ไม่ชอบติดไฟแดง

พิสูจน์อักษร : ไม่ชอบติดไฟแดง

คำโปรย :โจวหรูอันทะลุมิติมากลายเป็นตัวประกอบในนิยาย ที่อีกไม่นานก็จะถูกแม่ส่งไปแต่งงานกับชายพิการเพราะเห็นแก่เงินสินสอดห้าสิบหยวน แต่เรื่องอะไรที่เธอจะยอม ในยุคนี้เศรษฐกิจกำลังฟื้นตัว เธอต้องเป็นเศรษฐีแถวหน้าให้ได้!

คำเตือน Trigger Warning

Blood (เลือด)

Mental and emotional abuse (การทำร้ายร่างกายและจิตใจ)

ทำร้ายสัตว์

สวัสดีทุกท่านค่ะนิยายเรื่องนี้เป็นนิยายสั้นนะคะ อ่านสบายๆ ปมไม่เยอะ เรื่องนี้ไม่มีมิตินะคะ เน้นให้นางเอกเอาตัวรอดเองจ้าา แต่คนเก่งอะเนาะอยู่ที่ไหนก็ลำบาก 5555

สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พุทธศักราช 2537 และฉบับเพิ่มเติมพุทธศักราช 2558 ไม่อนุญาตให้คัดลอก ถ่ายรูปแคปหน้าจอหรือสแกนเนื้อหาส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือเพื่อจำหน่ายเผยแพร่ส่งต่อให้ผู้อื่นเว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากเจ้าของลิขสิทธิ์เท่านั้น

…….

โจวหรูอันไม่คาดคิดเลยว่าสายลับอย่างเธอ หลังทำภารกิจจนตายจากโลกเดิม จะได้ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายที่เคยอ่าน!

ตอนนี้เธอรู้สึกมึนหัวอย่างมาก เปลือกตาเหมือนถูกทากาว ไม่ว่าจะพยายามอย่างไรก็ลืมตาไม่ขึ้น จากนั้นประตูก็ถูกผลักเปิดออก และมีหญิงวัยกลางคนตะโกนเสียงดังอยู่ที่นอกประตู

"นางลูกขี้เกียจ! พระอาทิตย์จะส่องถึงก้นแล้วยังนอนอยู่บนเตียงไม่ยอมตื่น จะให้ฉันที่เป็นแม่มาคอยปรนนิบัติแกหรือไง รีบตื่นมาทำงานเดี๋ยวนี้!" หญิงวัยกลางคนพูดก่อนจะเดินออกไป

เมื่อโจวหรูอันมองออกไปด้านนอกก็เห็นว่าท้องฟ้าเพิ่งจะเริ่มสว่างเท่านั้น เธอรู้สึกปวดหัวจนอยากจะอาเจียน จึงพยายามพลิกตัวไปอีกด้าน แล้วหลับตาลงนอนต่อ พร้อมกับนึกถึงเรื่องราวของตัวเองในนิยายเรื่องนี้

นี่คือปี 1978 เจ้าของร่างเดิมเป็นน้องสาวของตัวร้ายในเรื่อง เธอคือเด็กสาวธรรมดาในชนบท มีพี่ชายหนึ่งคน และน้องชายอีกสองคน เพราะอยู่ในตำแหน่งลูกคนที่สองและเป็นลูกสาว ยิ่งทำให้เธอไม่เป็นที่โปรดปรานในครอบครัว งานในบ้านและงานในไร่นาส่วนใหญ่จึงตกเป็นหน้าที่ของเธอ

พี่ชายคนโตต้องไปโรงเรียน เวลาว่างต้องอ่านหนังสือเตรียมสอบ ส่วนน้อง ๆ ยังเล็กเกินไปที่จะช่วยทำงาน ดังนั้นเจ้าของร่างเดิมจึงต้องช่วยพ่อแม่หว่านเมล็ดพืชและเก็บเกี่ยวผลผลิต ด้วยความเหน็ดเหนื่อยเป็นเวลานานและการขาดสารอาหาร ทำให้เธอดูตัวเล็กมาก ไม่เหมือนเด็กสาวอายุสิบเจ็ดปีเลยแม้แต่น้อย

เจ้าของร่างเดิมเป็นคนเชื่อฟังไม่กล้าปฏิเสธ เธอถูกคนในครอบครัวใช้งานราวกับเป็นวัวเป็นควาย งานสกปรก งานหนักทั้งหมดก็มอบให้เจ้าของร่างเดิมทำ เธอไม่กล้าต่อต้าน ทำได้เพียงยอมรับอย่างเงียบ ๆ

ในเวลาต่อมาเพื่อหาเงินให้พี่ชายคนโตได้เข้ามหาวิทยาลัย แม่ของโจวหรูอันถึงกับรับสินสอดห้าสิบหยวนจากชายวัยสามสิบที่ขาพิการในหมู่บ้านข้าง ๆ และบังคับให้โจวหรูอันแต่งงานกับเขา

ชายขาพิการคนนั้นอายุสามสิบกว่าแล้วยังไม่มีภรรยา เขาใช้เงินเก็บเกือบทั้งหมดซื้อเจ้าของร่างเดิมมาเป็นภรรยา โดยหวังว่าจะให้กำเนิดลูกชายไว้ดูแลยามแก่ชรา แต่เขากลับปฏิบัติกับเจ้าของร่างเดิมอย่างเลวร้ายทั้งทุบตีและด่าทอ

เจ้าของร่างเดิมร่างกายอ่อนแอตั้งครรภ์ได้ยาก เมื่อชายขาพิการรู้เข้าก็ลงมือหนักขึ้นไปอีก ตีไปด่าไป ท้ายที่สุดเธอก็ถูกชายขาพิการทุบตีจนตาย

เมื่อนึกถึงเรื่องราวในอนาคตโจวหรูอันก็ตั้งใจที่จะเปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตของตัวเองให้ได้!

"นางลูกทรพี! ยังจะนอนต่ออีก! ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะตีแกให้ตายเลย!" นางฉีผลักประตูเข้ามาอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าโจวหรูอันนอนอยู่บนเตียงก็โกรธจนควันออกหู เธอพับแขนเสื้อขึ้น คว้าไม้กวาดที่ประตูพุ่งเข้าไปในห้องทันที

โจวหรูอันลืมตาขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง "หนูเป็นไข้ ไม่มีแรงทำงาน"

เนื่องจากการขาดสารอาหารมาเป็นเวลานาน ผิวของเจ้าของร่างเดิมจึงออกเหลืองซีด และตอนนี้เพราะไม่สบาย มันจึงดูซีดขาวไปหมด

นางฉีชะงักไปครู่หนึ่ง เห็นว่าใบหน้าของอีกฝ่ายดูไม่ค่อยดีจริง ๆ จึงวางไม้กวาดในมือลง "เป็นไข้หน่อยเดียวก็ไม่มีแรงทำงาน คิดว่าตัวเองเป็นคุณหนูที่อ่อนแอหรือไง ช่างเถอะ ตอนเช้าแกก็นอนไปก่อน ตอนบ่ายค่อยไปทำงานในไร่! ช่างเป็นนางตัวซวยจริง ๆ เดี๋ยวเจ็บ เดี๋ยวป่วย เดี๋ยวไม่สบายอยู่นั่น"

นางฉีรู้สึกไม่พอใจ จึงด่าทอลูกสาวเสียจนพอใจ แล้วก็เดินออกจากห้องไปทำงานในไร่นาต่อ

โจวหรูอันถูกเสียงดังของนางฉีรบกวนจนขมับปวดตุบ ๆ เธอจึงใช้ผ้าห่มคลุมศีรษะไว้ ทำเหมือนคำพูดของนางฉีเป็นเพียงผายลม ปิดตาลงและหลับไปอย่างเงียบ ๆ