บทที่ 5 ยกเลิกงานแต่ง

เสียงฝ่ามือที่ฟาดลงบนใบหน้าของเฉินซีห่าวทำให้ทั้งคุณแม่เฉิน เฉินซีหลัน รวมไปถึงผู้หญิงเสื้อผ้าหลุดลุ่ยที่อยู่ในห้องส่งเสียงอุทานออกมา แต่เซียวลี่ถิงไม่สนใจในชีวิตที่แล้วของเธอ เธอเคยลงไม้ลงมือกับเขาแต่กลับสู้เรี่ยวแรงของเขาไม่ได้ สุดท้ายคนที่ต้องเจ็บตัวก็เป็นเธอแต่ตอนนี้ไม่เหมือนกัน เธอยังไม่ใช่ภรรยาของเขา แถมเธอยังเป็นลูกสาวของหัวหน้างานที่เฉินซีห่าวยังต้องยำเกรงดังนั้น ต่อให้เขาอยากจะลงไม้ลงมือกับเธอก็คงจะยังไม่กล้าทำ

“เพี้ยะ เพี้ยะ” เสียงฝ่ามือที่กระทบกับใบหน้าของเฉินซีห่าวดังขึ้นสองครั้งติด เซียวลี่ถิงตั้งใจจะลงมืออีกสักฝ่ามือแต่กลับเห็นว่าหม่าชิงอีกำลังเดินตรงมาตั้งใจจะผลักร่างของเธอ เซียวลี่ถิงจึงหันไปพุ่งเป้าที่หม่าชิงอีในทันที

“ว๊าย” เสียงร้องของหม่าชิงอีดังขึ้นหลังจากที่ร่างของเธอถูกฝ่าเท้าอันเรียวงามของเซียวลี่ถิงถีบเข้าไปที่กลางลำตัว ถ้าเซียวลี่ถิงเดาไม่ผิดตอนนี้หม่าชิงอีก็คงจะกำลังตั้งท้องเด็กชั่วที่ทำร้ายลูกของเธออย่างเสิ่นอวี้หยางแล้ว

“ชิงอี” เฉินซีห่าวรีบตรงเข้าไปประคองร่างของหม่าชิงอีอย่างทะนุถนอม ท่าทีโอบประคองรวมถึงสายตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงของเขาทำให้ใจที่คิดว่าด้านชาไปแล้วของเซียวลี่ถิงพลันปวดหนึบขึ้นมาในทันที

‘ที่แท้เขาก็รู้เรื่องลูกในท้องของหม่าชิงอี แล้วทำไมเขายังแต่งงานกับฉัน อีกทั้งยังยอมให้หม่าชิงอีแต่งงานกับคนอื่น’ เซียวลี่ถิงคิดอยู่ในใจพลางจ้องมองชายเลวหญิงชั่วที่โอบประคองกันอยู่บนพื้น

“ลี่ถิง! เธอทำเกินไปแล้วนะ” คำพูดของเขาทำให้เซียวลี่ถิงยกมุมปากขึ้น เธอยิ้มออกมาด้วยความเย็นชาแล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เฉยชาไม่ต่างกัน

“ฉันไม่คิดว่าตนเองจะทำเกินไปนะ ว่าที่เจ้าบ่าวของตนเองพาหญิงอื่นมาคลอเคลียกันในห้องที่จะใช้เป็นห้องหอ แถมเมื่อครู่นี้ผู้หญิงคนนั้นยังตั้งใจจะมาทำร้ายฉันด้วย” คำพูดของเซียวลี่ถิงทำให้คุณแม่เฉินและเฉินซีหลันต่างก็ทำอะไรไม่ถูก พวกเธออยากจะช่วยเฉินซีห่าวแต่เมื่อได้เห็นเสื้อผ้าที่ไม่เรียบร้อย สภาพเตียงนอนอันยุ่งเหยิงรวมไปถึงการโอบประคองผู้หญิงที่นอนกองอยู่บนพื้นอย่างอ่อนโยนของเขาทำให้ทั้งคุณแม่เฉินและเฉินซีหลันต่างก็ทำตัวไม่ถูกในทันที

“พี่ซีห่าว ฉันไม่ได้คิดจะทำร้ายพี่เขาเลยนะคะ ฉันก็แค่ไม่อยากให้พี่เขาทำร้ายพี่เท่านั้น” เสียงออดอ้อนของหม่าชิงอีทำให้มุมปากของเซียวลี่ถิงกระตุก เธอจ้องมองคนสองคนที่ค่อยๆ ประคับประคองกันยืนขึ้นมาแล้วก็ส่งเสียงร้อง ฮึ! ออกมา

“จะทำร้ายฉันหรือไม่ ไม่ใช่เรื่องสำคัญ สิ่งสำคัญก็คือตอนนี้เธอมาอยู่ที่นี่ในฐานะอะไร” เมื่อเซียวลี่ถิงพูดเช่นนี้เฉินซีห่าวก็ดูเหมือนว่าจะคิดได้เขารีบปล่อยมือจากหม่าชิงอีแล้วเดินตรงมาหาเซียวลี่ถิงในทันที

“ลี่ถิง! มันคือเรื่องเข้าใจผิด” น้ำเสียงอ้อนวอนพร้อมด้วยร่างที่กำลังตรงมาหาเธอของเขาทำให้เซียวลี่ถิงพลันถอยห่างจากเขาแล้วพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความดุดันในทันที

“ไม่ต้องเข้ามา! พี่อย่าเข้ามาใกล้ฉัน ในเมื่อพี่กล้าทำเช่นนี้กับฉันได้พวกเราก็ไม่มีเรื่องต้องพูดกัน งานแต่งงานของพวกเราก็ไม่ต้องจัดแล้ว ฉันจะกลับไปพูดกับคุณพ่อและคุณแม่ของฉันด้วยตนเอง” เซียวลี่ถิงรีบพูดถึงความต้องการของตนเองออกมา เธอทนมองผู้ชายเลวตรงหน้าไม่ไหวแล้ว ยังมีหม่าชิงอีและเด็กที่อยู่ในท้องของเธอด้วย ความคิดที่อยากจะฆ่าเด็กในท้องของหม่าชิงอีทำให้เซียวลี่ถิงรู้สึกกังวลขึ้นมา เธอกังวลว่าเธอจะห้ามใจตนเองไม่อยู่แล้วทำให้ตนเองกลายเป็นฆาตกร อุตส่าห์ได้ย้อนเวลากลับมาแก้ไขอดีตเธอไม่อยากจะทำให้ชีวิตที่เหลือของตนเองต้องมีประวัติด่างพร้อยเพียงเพราะการขาดความยับยั้งชั่งใจ

“ยกเลิกการแต่งงานหรือ ไม่ได้นะลี่ถิง คุณจะยกเลิกงานแต่งงานไม่ได้” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความร้อนรนของเฉินซีห่าวทำให้เซียวลี่ถิงส่ายหน้า ผู้ชายคนนี้เคยรักเธอบ้างหรือเปล่าเธอไม่รู้ แต่สิ่งที่รู้ก็คือเขาเคยหวังอาศัยเส้นสายทางธุรกิจของพ่อเธออย่างแน่นอน เซียวลี่ถิงพยายามบีบน้ำตาอันแห้งเหือดของตนเองออกมาแล้วหันไปพูดกับคุณแม่เฉินด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความปวดใจ

“คุณป้าคะหนูคงแต่งกับลูกชายของคุณป้าไม่ได้แล้ว” เมื่อพูดจบเซียวลี่ถิงก็รีบเดินลงบันไดแล้วเปิดประตูออกจากบ้าน เธอใช้ช่วงเวลาที่เฉินซีห่าวยังไม่ทันได้ตั้งตัวรีบหนีออกจากบ้านของเขาก่อน ในใจของเธอในตอนนี้มีแต่ความคิดที่ว่าเธอจะต้องรีบออกให้พ้นจากบ้านของเฉินซีห่าวก่อน ถ้าเขาคิดจะทำร้ายเธอ เขาจะได้ทำได้ไม่สะดวก

“ลี่ถิง!” เสียงเรียกชื่อเธอของเฉินซีห่าวทำให้เซียวลี่ถิงรีบเร่งความเร็วของฝีเท้า พอพ้นเขตประตูรั้วเธอก็เหลียวซ้ายแลขวาเพื่อมองหาคนที่สามารถช่วยเหลือเธอได้ในทันที แม้ว่าเธอจะรู้ดีว่าเฉินซีห่าวจะไม่กล้าลงมือทุบตีเธอ แต่ด้วยนิสัยอันเลวร้ายของเฉินซีห่าว เซียวลี่ถิงกังวลว่าเขาอาจจะทำเรื่องที่ทำให้เธอไม่อาจจะปฏิเสธการแต่งงานกับเขาได้ เธอก็เลยรีบออกจากบ้านของเขาแล้วเว้นระยะห่างจากเขาให้มากเข้าไว้ในทันที

“ลี่ถิง เรื่องทั้งหมดนี้คือความเข้าใจผิด” เฉินซีห่าวพูดพลางจ้องมองเซียวลี่ถิงด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความร้อนรน วันนี้เดิมทีเขาตั้งใจว่าหาวิธีเกลี้ยกล่อมให้หม่าชิงอีออกจากบ้านที่เขาจะใช้เป็นเรือนหอ แต่เพราะหม่าชิงอีตั้งใจยั่วยวนแถมยังใช้คำพูดยั่วยุทำให้เขาเห็นแก่ความสุขเพียงชั่วคราวจนทำให้เซียวลี่ถิงมาเห็นเขากับหม่าชิงอีในสภาพที่ไม่เหมาะสมเช่นนี้

“เข้าใจผิดหรือ ไม่หรอก! พวกเราต่างก็รู้ดีว่าไม่ใช่เรื่องเข้าใจผิด” เซียวลี่ถิงจงใจใช้น้ำเสียงที่ดังมากขึ้นกว่าเดิม หากเป็นเมื่อก่อนเธออาจจะรู้สึกว่าเรื่องการถูกนอกใจคือเรื่องน่าอาย แต่ตอนนี้เธอไม่ได้รู้สึกเกรงกลัวสายตาของคนอื่นแล้ว ก่อนหน้าที่จะได้ย้อนกลับมา เธอทนรับสายตาที่เต็มไปด้วยความอิจฉาปนความเห็นใจมาไม่น้อย คนทั่วไปอาจอิจฉาที่เธอได้เป็นคุณนายเฉิน แต่ก็มีอีกหลายคนที่รู้เรื่องหม่าชิงอี สายตาที่เต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจปนความสมเพชที่ได้รับทำให้เซียวลี่ถิงหมดสิ้นความรู้สึกไปนานแล้ว

‘ตอนนั้นฉันคือคนโง่ ที่สนใจแค่เพียงสายตาของคนอื่นจนทำให้ชีวิตของตนเองและลูกต้องประสบกับความหายนะ วันนี้ฉันไม่คิดจะสนใจสายตาของคนอื่นอีกต่อไปแล้ว’ เซียวลี่ถิงคิดอยู่ในใจพลางตะโกนด่าเฉินซีห่าวออกมาอย่างไม่สนใจสายตาของคนอื่น เพราะเธอรู้ดีว่าเฉินซีห่าวเป็นคนหน้าบางเขาจะต้องไม่กล้าต่อปากต่อคำกับเธอแน่

“เฉินซีห่าว ฉันมันโง่เองที่คิดจะแต่งงานกับคุณโดยไม่สนใจการคัดค้านของพ่อแม่ แต่ตอนนี้ฉันตาสว่างแล้ว พวกเราเลิกกันเถอะ งานแต่งงานก็ไม่ต้องจัดแล้ว ในเมื่อคุณกล้าพาผู้หญิงอื่นมานอนในบ้าน ฉันก็จะไม่ทนทำให้ตนเองต้องชอกช้ำด้วยการแต่งงานกับคนหลายใจอย่างคุณอีก” คำพูดของเซียวลี่ถิงทำให้เพื่อนบ้านและคนที่เดินผ่านไปผ่านมาให้ความสนใจ บ้านของเฉินซีห่าวอยู่ในย่านของคนที่มีฐานะ มีหลายครอบครัวที่ทำงานในโรงงานเดียวกันกับเขาและคุณพ่อของเธอ ดังนั้นเรื่องที่เธอกับเขาทะเลาะกันจึงดึงดูดความสนใจของคนแถวนี้ไม่น้อยเลย

“ลี่ถิง ขอให้หนูเห็นแก่ป้าพวกเราเข้าไปพูดคุยกันในบ้านได้ไหม” คุณแม่เฉินเดินออกมาพูดด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความอับอาย เธอรู้ดีว่าตอนนี้คือเวลาเลิกงานของเพื่อนร่วมงานของลูกชาย และยามนี้ลูกชายของเธอคงจะกลายเป็นหัวข้อสนทนาของคนแถวนี้ไปเสียแล้ว

“เพราะหนูเห็นแก่คุณป้าหนูถึงได้ไม่อาละวาดทำลายข้าวของในบ้านของเขา แต่ถ้าคุณป้าจะให้หนูเข้าไปพูดคุยกับเขาอีกหนูคงต้องขออภัยคุณป้าแล้วค่ะ เพราะหนูทนมองหน้าลูกชายของคุณป้าไม่ได้แล้ว” เมื่อเซียวลี่ถิงพูดออกมาเช่นนี้คุณแม่เฉินก็ไม่กล้าพูดอะไรออกมาอีกเพราะเมื่อได้ฟังจากคำพูดของเซียวลี่ถิง เธอกำลังจะบอกว่าถ้าให้เธอเข้าไปคุยในบ้าน เธอจะลงมือทุบตีทำลายข้าวของในบ้านของเฉินซีห่าวเพื่อระบายอารมณ์อย่างแน่นอน

“พี่เซียว พี่กำลังเข้าใจฉันกับพี่ซีห่าวผิดนะคะ” เสียงของหม่าชิงอีทำให้เซียวลี่ถิงหันไปจ้องมองหม่าชิงอี เซียวลี่ถิงยิ้มออกมาแล้วจึงได้ชี้หน้าหม่าชิงอีแล้วตะโกนออกมาอย่างไม่คิดจะไว้หน้าใครอีกต่อไป

“ทุกคนคะ ทุกคนดูหน้าผู้หญิงคนนี้เอาไว้ดีๆ นะคะ ผู้หญิงคนนี้รู้ทั้งรู้ว่าฉันกับว่าที่เจ้าบ่าวของฉันกำลังจะแต่งงานกัน แต่เธอก็ยังพยายามยัดเยียดตนเองเข้ามาในบ้านหลังนี้อย่างไม่มียางอาย เมื่อครู่นี้ถ้าฉันไม่รีบขึ้นไปคนสองคนที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ยคู่นี้ก็คงจะลงมือทำเรื่องคาวโลกีย์โดยไม่สนใจคำว่าศีลธรรมไปแล้ว ทุกคนดูไว้นะ วันนี้ผู้หญิงคนนี้สามารถปีนขึ้นเตียงว่าที่สามีของฉันได้วันหน้าผู้หญิงไร้ยางอายคนนี้ก็อาจจะทำเรื่องหน้าไม่อายด้วยการปีนขึ้นเตียงของพวกคุณโดยไม่สนใจเรื่องความถูกผิดได้เช่นกัน” คำพูดของเซียวลี่ถิงทำให้หม่าชิงอีทนรับความอับอายไม่ไหว เธอแสร้งทำเป็นยืนต่อไปอีกไม่ไหวเซไปมาแล้วสุดท้ายก็ทิ้งร่างไปพิงเฉินซีห่าวในทันที

“พี่ซีห่าว ฉันเหมือนจะเป็นลม” เสียงอันเบาหวิวของหม่าชิงอีทำให้เฉินซีห่าวพลันรู้สึกเป็นห่วง เขารีบประคองร่างกายของหม่าชิงอีเอาไว้ แต่เมื่อเห็นท่าทางที่เต็มไปด้วยความเสแสร้งของเธอเขาก็ดันตัวของเธอออกแล้วพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงอันแข็งกร้าวในทันที

“ชิงอี! ถ้าเธอยืนด้วยตนเองไม่ไหวฉันก็ยินดีที่จะสั่งสอนเธอให้เธอได้เรียนรู้ว่าคำว่ารู้กาลเทศะ” เมื่อเฉินซีห่าวพูดเช่นนี้หม่าชิงอีก็พลันเนื้อตัวแข็งทื่อเธอมองเฉินซีห่าวกับเซียวลี่ถิงสลับกัน แล้วสุดท้ายเธอก็ทอดถอนใจออกมาแล้วก็ยินยอมเดินกลับเข้าไปในบ้านแต่โดยดี ส่วนเซียวลี่ถิงฉวยโอกาสที่เฉินซีห่าวสนใจหม่าชิงอีรีบปลีกตัวหลบจากไปโดยไม่ให้โอกาสคนอย่างเขามาแสดงท่าทางอาลัยอาวรณ์ให้เธอเห็นอีก