มีมี่

“ท่านกังวลว่าฝ่าบาทจะหลงใหลนางหรือไร” อ๋องเฉวียนป้องปากกระซิบ

“สร้างความระแวงสงสัยรับไป1โอกาสพลังพิเศษ”

“พลังพิเศษที่ว่ามีไม่จำกัดเลยหรือ”

“ไม่เจ้าค่ะแต่ถ้าทำดีก็มีโอกาสหมุนวงล้อรับพลังพิเศษแต่หากไม่มีเวลาหมุนเราจะเลือกพลังพิเศษ ที่เหมาะกับสถานการณ์เจ้าค่ะ” มีมี่พยักหน้า

“ว่าแต่ไม่มีใครเห็นและได้ยินเจ้าใช่ไหมระบบ”

“อ่อแน่นอนเจ้าค่ะมีแต่ท่านผู้ใช่งานในระบบออนไลน์เท่านั้นที่เห็นข้า หากไม่สะดวกก็แอค่คิดเจ้าค่ะเหมือนส่งกระแสจิตข้าน้อยสามารถรับรู้ได้ทันที” มีมี่ยักคิ้ว

“ดีมากดีที่สุดเลย”

มองไปที่สองคนที่กำลังหารือกันเรื่องจะทำอย่างไรกับมีมี่

“ช่างเถอะขอแค่เป็นบัญชาของฝ่าบาทเราก็ไม่ควรละเลย ลู่เหวินพานางไปที่ห้องพักทางปีกซ้ายดูแลนางให้ดี…อย่าให้หนีไปไหน”

“นี่จะบอกอะไรให้เอาบุญดีกับข้าไว้หน่อย ไข่มุกมังกรไม่ไกลเกินเอื้อม” มี่มี่พลั้งปากพูดไป

“ทำไม”

อ๋องทั้งสองถามขึ้นเกือบจะพร้อมกัน มีมี่อมยิ้มลอยหน้าลอยตา

“แล้วองค์หญิงท่านรู้ได้อย่างไรว่าเราจะไม่มีทางหาเจอ”

อ๋องเฉวียนถามขึ้นดังๆ

แหมอ่านมาจนปรุแล้ว

“ก็เพราะไข่มุกมังกรไม่เอาดีกว่าต้องมีสิ่งตอบแทนสินะจะพูดก็ต้องมีสิ่งตอบแทน”

ทั้งสองคนสบตากันแล้วขมวดคิ้วคม

“พาตัวนางไปชักเลอะเลือนใหญ่แล้ว”

อ๋องหรงไล่ส่งลู่เหวินรีบมาผายมือเชิญมีมี่

“ฮ่าๆๆๆๆๆ ดีๆๆ ทางนี้ ตรงนี้ น่านแหละเขาเรียกว่าหลังสองสามวันมานี้ปวดหลังน่าดู นวดดีดีหน่อย ดีมากๆ ซ้ายอีกนิด อืม หนักมืออีกหน่อย”

“องค์หญิงเจ้าขา สบายมากไปแล้วเจ้าค่ะ”

มีมี่นอนคว่ำกางแขนกางขา ไม่ได้สำรวมอย่างที่สาวใช้นามซูเอ่อเคยเห็นตอนที่ซวี่หลินถูกพาตัวมาในฐานะเชลย ก่อนนั้นนางเย่อหยิ่งสูงส่งและพูดน้อย องค์หญิงซวี่หลินเปลี่ยนไปมากทีเดียว

“แหม นานๆ ที ได้เป็นองค์หญิงฮ่าๆๆๆ” ไม่ใช่นานๆ ทีแต่เพิ่งจะได้เป็นนี่แหละ

“เจ้าค่ะ ขอแค่ยอมทำนายอนาคตให้พวกข้าน้อย ข้าน้อยยินดีทำทุกอย่าง”

มีมี่ยิ้ม

“เอาน่า เอาน่าได้ทุกคนใจเย็นๆ แต่ว่าไม่ได้ให้ฟรีๆ นะต้องสิ่งตอบแทน เงินของข้าจะอยู่นิ่งไม่ได้จะต้องงอกเงย”

“ได้ใช่ไหมระบบพลังพิเศษแบบที่ว่าหยั่งรู้”

“นายหญิงจะเอาไปทำไมเจ้าค่ะนายหญิงก็อ่านมาหมดแล้วนี่เจ้าค่ะ” มีมี่พยักหน้าขึ้นลง

“เอางี้เอาพลังพิเศษที่สามารถชักจูงคนดีไหม”

“เจ้าค่ะพอจะมีโอกาสอยู่เจ้าค่ะท่านผู้ใช้”

ซูเอ่อเร่งมือบีบนวดอย่างเอาใจ

“องค์หญิงเจ้าขา ใครบ้างจะไม่อยากหยั่งรู้เรื่องในอนาคต ข้าได้ยินกิตติศัพท์ขององค์หญิงเอ่อถัวมานานแสนนานว่าสามารถทำนายทายทักอนาคตได้แม่นยำ”

มีมี่ยิ้มตาหยี แววตาช่างฝัน เมื่อเข้ามาในห้องนี้ครั้งแรก ที่หีบใบนั้นใบที่มีมี่เก็บไว้อย่างดีในตอนนี้ มีทองอยู่จำนวนหนึ่งเงินอีกนิดไม่เรียกว่ารวยจะเรียกว่าอะไร

ทำนายอนาคตอะไรนั่นแค่พูดเรื่องสวยหรูหรือเป็นกลางๆ ก็สามารถทำคนเชื่อได้พวกนางไม่ได้มีส่วนสำคัญอะไรที่นักเขียนจะต้องเขียนถึงอนาคตของพวกนาง มีมี่เลยคิดว่าแค่พูดในสิ่งที่พวกนางอยากฟัง แค่นี้ก็อยู่ได้สบายๆ เอาล่ะฟ้าประทานโชคมาให้แล้ว ให้พวกนางทำให้เงินพอกพูดถึงเวลานั้นจะอยู่ที่ไหนก็ไม่ลำบาก มีเงินแล้วหนีไปซะ

“ข้าอยากรู้เรื่องของนายตัวสูงนั่น”

“ท่านอ๋องหรงหรือเจ้าคะ”

มีมี่ผงกหัวในนิยายไม่ได้บอกที่มาที่ไปนี่

“ท่าน อ๋องหรงเป่ยหลาง เป็นลูกสนมคนหนึ่งของไท่ซางหวงนัยว่าไม่ปรากฏว่ามารดาเป็นใคร ไร้ความสำคัญแค่เพียงสนมสามัญชนแต่ถูกนำตัวไปเลี้ยงดูในวังหลวง ไม่มีโดดเด่นจึงอาสามาค้นหาสมบัติ ฮ่องเต้แคว้นฉินพี่ชายที่นั่งบัลลังก์จะว่างมงายก็ไม่ผิด ได้ลายแทงมาจากไหนไม่รู้ แล้วบังเอิญท่านอ๋องหรงผู้นี้ อาสาออกหน้าคงเหมือนตั้งใจจะทำอะไรสักอย่างให้เป็นที่ประจักษ์ หรืออาจจะแค่กันคำครหา แต่คงจะเดินทางผิดแหละเจ้าค่ะ เพราะเหล่าพี่น้องล้วนก้าวหน้าในหน้าที่การงานอย่างอ๋องเฉวียนที่ต่างมารดาก็เป็นถึงแม่ทัพ ท่านอ๋องหรงคนนี้..ได้ยินว่าไม่มีความสามารถอะไรสักอย่าง ไม่เอาอะไรทั้งนั้น”