ตอนที่ 5 หารายได้เสริม

ตอนที่ 5 หารายได้เสริม

เหมยหลินลืมตาตื่นขึ้นมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดี เมื่อคืนอดีตที่เจ็บปวดยังคงตามมาหลอกหลอนเธอในฝัน เธอหันไปมองสามีที่นอนหลับอยู่ข้าง ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นมาเตรียมตัวทำกายภาพบำบัดให้เขาตามที่หมอแนะนำ

“ตื่นได้แล้วค่ะ ถึงเวลาทำกายภาพแล้ว” เหมยหลินเอ่ยเบาๆ พร้อมกับเขย่าตัวสามีเบาๆ

กู้เหวินหมิงลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ ดวงตาที่เมื่อวานเคยสดใสบัดนี้ดูอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ยังมีรอยยิ้มบางๆ ให้ภรรยา เหมยหลินเริ่มทำกายภาพบำบัดให้สามีอย่างเบามือ ทั้งการบริหารแขนขา การนวดกล้ามเนื้อ เพื่อป้องกันไม่ให้กล้ามเนื้อฝ่อลีบตามที่หมอบอก

“เจ็บไหมคะ?” เหมยหลินถามด้วยความห่วงใย

“ไม่เจ็บ” กู้เหวินหมิงตอบเสียงแผ่ว

ขณะที่เหมยหลินกำลังทำกายภาพบำบัดให้สามีอยู่นั้น กู้เจิ้งอี้ลูกชายคนโตก็เดินเข้ามาในห้อง

“แม่ครับ ผมจะช่วยดูแลพ่อเอง แม่ไปทำอาหารเช้าเถอะเดี๋ยวน้อง ๆ จะไปโรงเรียนสาย”

เหมยหลินยิ้มให้ลูกชาย “ขอบใจจ้ะลูก แม่ฝากพ่อด้วยนะ”

กู้เจิ้งอี้พยักหน้ารับ ก่อนจะเดินไปตักน้ำใส่กะละมังเพื่อเช็ดตัวให้พ่อ ไม่นานกู้เจิ้งซานกับกู้เจิ้งหยวนก็ตื่น พวกเขามองพี่ชายทำกายภาพบำบัดให้พ่ออย่างสนใจ

เหมยหลินเดินเข้าครัวเพื่อเตรียมอาหารเช้า วันนี้เธอทำโจ๊กหมูสับกับไข่ต้ม หลังจากทุกคนทานอาหารเช้าเสร็จ เธอก็จัดการงานบ้านจนเรียบร้อย

“แม่จะออกไปธุระหน่อยนะลูก เจิ้งอี้ช่วยดูแลพ่อด้วย” เหมยหลินบอกลูกชายคนโต ก่อนจะเดินออกจากบ้านไป

เธอมุ่งหน้าไปที่ร้านของป้าหลิว ร้านรับปักผ้าชื่อดังในละแวกนี้ เหมยหลินเคยได้ยินมาว่าป้าหลิวรับคนช่วยงานปักผ้า

“สวัสดีค่ะป้าหลิว” เหมยหลินทักทายเมื่อเดินเข้าไปในร้าน

“อ้าว! เหมยหลินมีอะไรหรือเปล่า" ป้าหลิวยิ้มต้อนรับ

“ค่ะ หนูอยากมาขอรับงานไปทำที่บ้าน พอดีต้องดูแลสามีด้วย”

“ได้สิ ป้ามีผ้าที่ลูกค้าสั่งปักลายมาหลายผืน เดี๋ยวป้าจะสอนวิธีการปักให้”

ป้าหลิวสอนวิธีการปักผ้าให้เหมยหลินอย่างละเอียด ทั้งการเลือกด้าย การร้อยเข็ม และเทคนิคการปักลวดลายต่างๆ เหมยหลินตั้งใจเรียนรู้ทุกขั้นตอนไป จนเวลาผ่านไปถึงบ่ายสามโมง

“หนูเรียนรู้เร็วดีนะ ฝีมือก็ถือว่าพอใช้ได้ ป้าว่าหนูน่าจะทำได้ดี” ป้าหลิวชม

“ขอบคุณค่ะป้า หนูจะตั้งใจทำให้ดีที่สุด”

เหมยหลินรับผ้ามาสองผืนเพื่อไปลองปักที่บ้าน โดยป้าหลิวบอกว่าถ้าทำได้ดีจะให้งานเพิ่ม เธอดีใจที่หาอาชีพเสริมได้ อย่างน้อยก็จะมีรายได้เพิ่มขึ้นมาช่วยจุนเจือครอบครัว

ระหว่างทางกลับบ้าน เหมยหลินแวะตลาดเพื่อซื้อผักกับไข่ไก่มาทำอาหารมื้อเย็น เธอพยายามจัดการค่าใช้จ่ายให้รัดกุมที่สุด

กลับถึงบ้าน เธอพบว่าลูกๆ กลับมาจากโรงเรียนแล้ว พวกเขากำลังช่วยกันดูแลพ่อเป็นอย่างดี กู้เจิ้งอี้กำลังป้อนน้ำให้พ่อดื่ม ส่วนน้องๆ ก็นั่งทำการบ้านอยู่ข้างๆ

“แม่กลับมาแล้ว!” เด็กๆ ร้องทักพร้อมกัน

“จ๊ะ วันนี้แม่จะทำต้มจืดเต้าหู้กับผัดผักคะน้า”

เหมยหลินวางของลงในครัวแล้วรีบเข้าไปดูอาการสามี “เป็นยังไงบ้างคะวันนี้?”

“ดีขึ้นหน่อย” กู้เหวินหมิงตอบ “ลูกๆ ดูแลผมดีมาก”

เหมยหลินยิ้มอย่างภูมิใจในตัวลูกๆ เธอหยิบผ้าที่รับมาจากร้านป้าหลิวออกมาดู

“นี่อะไรหรือครับแม่?” กู้เจิ้งซานถามอย่างสงสัย

“แม่รับงานปักผ้ามาทำที่บ้านจ้ะ จะได้มีรายได้เพิ่มขึ้นมาอีกหน่อย”

“ผมจะช่วยแม่นะ” กู้เจิ้งอี้อาสา

“ขอบใจจ้ะลูก แต่งานนี้ต้องใช้ความประณีตมาก เดี๋ยวแม่ทำเองดีกว่า ลูกช่วยแม่ดูแลพ่อก็พอแล้ว”

เหมยหลินนั่งปักผ้าจนไปถึงค่ำ ก่อนจะเข้าครัวทำอาหารเย็น หลังจากทุกคนทานอาหารเสร็จและเด็ก ๆ ก็ช่วยกันทำความสะอาด ก่อนจะเข้านอน

ส่วนเธอนั่งลงปักผ้าต่อ เข็มที่ร้อยด้ายพุ่งขึ้นลงตามจังหวะมือของเหมยหลิน เธอตั้งใจปักลวดลายบนผ้าอย่างประณีต กู้เว่ยหมิงที่นอนอยู่บนเตียงได้แต่กำมือแน่นด้วยความปวดใจ เขาอยากหายไว ๆ เขาไม่อยากเห็นภรรยาเหนื่อยอีกแล้ว

“เหมยหลิน พักบ้างเถอะ” เขาเอ่ยเบาๆ

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันยังไม่ง่วง” เหมยหลินตอบพร้อมรอยยิ้ม แม้ดวงตาจะล้าจากการทำงานทั้งวัน

กู้เหวินหมิงได้แต่มองภรรยาด้วยความรู้สึกปวดใจ เหมยหลินปักผ้าจนดึก เธอทำงานด้วยความตั้งใจ เพราะหวังว่าจะได้รับงานชิ้นต่อไปจากป้าหลิว เพื่อที่จะมีรายได้มาจุนเจือครอบครัว แม้จะเหนื่อยแต่เธอก็มีความสุขที่ได้กลับมาทำหน้าที่ภรรยาและแม่อย่างเต็มที่

สามวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว เหมยหลินตื่นแต่เช้าเช่นเคย เพื่อเตรียมอาหารให้ลูกๆ ก่อนที่พวกเขาจะออกไปโรงเรียน เธอมองไปที่สามีที่นอนอยู่บนเตียง กู้เหวินหมิงยังคงหลับสนิท เมื่อคืนเขานอนมองเธอปักผ้าจนดึกกว่าเขาจะหลับตาลงได้ ก็ตอนที่เธอวางงานในมือลง แล้วขึ้นไปนอนบนเตียงกับเขา

เธอค่อยๆ ลุกขึ้นอย่างระมัดระวังไม่ให้เสียงรบกวนการพักผ่อนของสามี

เหมยหลินเดินเข้าครัวเพื่อเตรียมอาหารเช้าให้ครอบครัว กลิ่นหอมของโจ๊กร้อน ๆ ลอยอวลไปทั่วบ้าน ไม่นานนักเสียงฝีเท้าเบาๆ ของเด็กๆ ก็ดังขึ้น

“อรุณสวัสดิ์จ้ะลูกๆ” เหมยหลินทักทายด้วยรอยยิ้มอบอุ่น

“สวัสดีครับแม่” กู้เจิ้งอี้และกู้เจิ้งหยวนตอบพร้อมกัน ทั้งสองคนรีบเข้าไปช่วยแม่จัดโต๊ะอาหาร

หลังจากที่ทุกคนรับประทานอาหารเช้าเสร็จ เหมยหลินก็เริ่มทำความสะอาดบ้านและดูแลสามี เธอเช็ดตัวให้เขาอย่างเบามือและป้อนยาที่หมอให้มา

“วันนี้คุณรู้สึกยังไงบ้างคะ?” เหมยหลินถามพลางจับมือสามี

“ดีขึ้นกว่าเมื่อวานนะ” กู้เหวินหมิงตอบเบาๆ พยายามฝืนยิ้มให้ภรรยา

หลังจากจัดการงานบ้านเสร็จ เธอก็หยิบผ้าที่ปักเสร็จแล้วใส่ถุงอย่างระมัดระวัง

“ฉันจะไปส่งงานที่ร้านป้าหลิวนะคะ” เหมยหลินบอกสามีที่นอนพักอยู่บนเตียง

กู้เหวินหมิงพยักหน้า ดวงตาฉายแววเป็นห่วง

เหมยหลินเดินไปตามถนนที่คุ้นเคย ผู้คนพลุกพล่านในยามสาย เสียงพ่อค้าแม่ค้าตะโกนขายของดังระงม เธอเดินผ่านร้านค้าหลายร้านจนมาถึงร้านรับปักเสื้อผ้าของป้าหลิว

“สวัสดีค่ะป้าหลิว” เหมยหลินทักทายพร้อมยิ้มอ่อนหวาน

“อ้าว เหมยหลิน มาพอดีเลย” ป้าหลิวรีบเดินออกมาต้อนรับ “เอางานมาส่งหรือจ๊ะ?”

เหมยหลินพยักหน้า แล้วยื่นถุงผ้าให้ป้าหลิว “ค่ะ หนูทำเสร็จแล้ว”

ป้าหลิวคลี่ผ้าออกดู ดวงตาเป็นประกายเมื่อเห็นลวดลายดอกไม้ที่ถูกปักอย่างประณีตบนผืนผ้า “สวยมากเลยจ้ะ ฝีมือดีขึ้นมากเลย”

“ขอบคุณค่ะ” เหมยหลินยิ้มอย่างดีใจ

“งั้นป้าจะให้งานชิ้นใหม่เลยนะ คราวนี้เป็นผ้าปูโต๊ะ ลูกค้าต้องการลายนกกับดอกไม้” ป้าหลิวหยิบผ้าผืนใหม่ออกมา “ค่าแรงก็เท่าเดิม แต่ถ้าทำได้สวยเหมือนชิ้นนี้ ป้าจะเพิ่มให้อีก”

“ขอบคุณป้ามากค่ะ” เหมยหลินรับผ้ามาด้วยความยินดี

ระหว่างเดินกลับบ้าน เธอแวะตลาดเพื่อซื้อของสด วันนี้เธอตั้งใจจะทำอาหารพิเศษให้ครอบครัว หมูผัดซอสเต้าเจี้ยว ซึ่งเป็นเมนูโปรดของสามี

“คุณป้าคะ ขอเนื้อหมูชิ้นนี้นะคะ” เหมยหลินเลือกซื้อผักอีกนิดหน่อย

เมื่อกลับถึงบ้าน เหมยหลินวางถุงผ้าที่บรรจุงานปักชิ้นใหม่ไว้บนโต๊ะ ก่อนจะเริ่มทำอาหารในครัว เธอหั่นหมูเป็นชิ้นบางๆ หมักด้วยซีอิ๊วขาวและพริกไทย ในขณะที่ตั้งกระทะ เธอนึกถึงวันแรกที่ได้ทำอาหารจานนี้ให้สามี

“คุณชอบทานอะไรคะ?” เธอถามเขาในวันที่เพิ่งแต่งงานกันใหม่ๆ

“หมูผัดซอสเต้าเจี้ยวที่คุณทำวันก่อน อร่อยมากเลย” เขาตอบพร้อมรอยยิ้ม

ตั้งแต่นั้นมา เมนูนี้ก็กลายเป็นอาหารประจำที่เธอทำให้เขาเสมอ

เสียงน้ำมันในกระทะเริ่มร้อน เหมยหลินใส่กระเทียมสับลงไปผัดจนหอม ตามด้วยเนื้อหมูที่หมักไว้

เธอผัดหมูจนเริ่มสุก ใส่ผักที่เตรียมไว้ตามลงไป ปรุงรสด้วยซอสเต้าเจี้ยว น้ำตาล และพริกไทย ผัดต่อจนผักสุกกำลังดี

เหมยหลินวางถาดอาหารบนโต๊ะข้างเตียง กลิ่นหอมของหมูผัดซอสเต้าเจี้ยวทำให้กู้เว่ยหมิงหันมามอง

“กลิ่นหอมจัง” เขายิ้มอ่อนๆ “เมนูโปรดของผมเลย”

“ทานให้หมดนะคะ” เหมยหลินนั่งลงข้างเตียง มือเรียวเล็กของเธอค่อยๆ ป้อนอาหารให้สามี

ค่ำนั้น หลังจากทานอาหารกับลูก ๆ อิ่มแล้ว เหมยหลินก็นั่งลงปักผ้าชิ้นใหม่ใต้แสงตะเกียงต่อ

“พรุ่งนี้ผมจะพยายามลุกเดินดูนะ” กู้เหวินหมิงพูดขึ้น

เหมยหลินเงยหน้าขึ้นมอง “ไม่ต้องรีบหรอกค่ะ เดี๋ยวจะบาดเจ็บ”

“ผมอยากช่วยคุณบ้าง ไม่อยากให้คุณต้องเหนื่อยคนเดียว”

เหมยหลินยิ้มอ่อนโยน “แค่คุณพยายามทำกายภาพบำบัดทุกวัน ก็เป็นกำลังใจให้ฉันแล้ว”

เธอรู้ดีว่าการทำกายภาพบำบัดแต่ละครั้งทำให้สามีเจ็บปวดมากเพียงใด แต่เขาก็ไม่เคยบ่นสักคำ

แสงตะเกียงยังคงส่องสว่างอยู่ในห้อง เหมยหลินก้มลงปักผ้าต่อ เสียงเข็มที่แทงผ่านผืนผ้าดังแผ่วเบา เธอแอบมองสามีที่กำลังหลับตาพักผ่อน ใบหน้าที่เคยอิดโรยเริ่มมีสีเลือดฝาดขึ้น