ย้อนกลับมาต้องไม่เสียเปล่า2

จากนั้นไม่มีใครพูดอะไรทั้งคู่กลับมาที่บ้านหลังเล็กที่มีพี่ใหญ่และพี่สะใภ้รออยู่

“ข้านึกว่าเจ้าสองคนเข้าป่าลึก” หรงเฟยรับผักมาถือก่อนสำรวจเสื้อผ้าที่เปียกปอนของคนทั้งคู่

“ข้ามัวแต่หาผักกาดน้ำหน่ะเจ้าค่ะเลยอยู่นาน แต่ว่าหลังจากกลับมาจากตัวอำเภอข้าเองก็อยากเข้าป่าลึกเช่นกัน” นางหยิบผักกาดแบ่งออกเป็นสองกำก่อนนำผ้ามาห่อและมอบให้พี่สะใภ้

“ข้าเก็บมาเผื่อเจ้าค่ะ” การกระทำของนางทำทุกคนเอาแต่ยืนนิ่ง เพราะยังทำตัวไม่ถูกกับการเปลี่ยนไปกระทันหันเช่นนี้

“เจ้า…” หลงเฟยมองสามีและแม่สามีแต่ทุกคนส่ายหน้า เมิ่งหลานไม่ได้เงยหน้ามองใครนางเอาขิงออกมาล้างและหั่น ส่วนซื่อหยวนแยกไปก่อฟืนตั้งน้ำแล้ว ทั้งคู่เหมือนมีหมอกบางๆกั้นเอาไว้ แปลกที่ไม่ทะเลาะ เรียกว่าแปลกที่เมิ่งหลานไม่อาละวาดทั้งยังเข้าครัวต่างหาก

“เอ่อ เห็นท่านแม่บอกว่าธัญพืชกับข้าวบ้านเจ้าหมด ข้าแบ่งมาให้” ข้าวไม่ขัดสี1กำมือ และธัญพืชอีก1ถุงเล็ก ถูกพี่สามีส่งมาให้นางด้วยท่าทางกระอักกระอ่วน

“ขอบคุณเจ้าค่ะ พรุ่งนี้ข้าไปตลาดแล้วจะซื่อมาคืน” ความไม่เอาเปรียบใครนี้ ยิ่งสร้างความแปลกใจขึ้นไปอีก สุดท้ายแม่สามีที่มองสถานการณ์อยู่นานก็พูดขึ้น

“เมิ่งหลานเจ้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอา ยายิ่งหายาก” นางพยักหน้าตายังคงแดงก่ำ คำพูดที่เอื้ออาทรของแม่สามีทำนางกลั้นสะอื้นต่อไปไม่ไหว

ในอดีตนางรู้ว่านางร้ายใส่ทุกคน ตอนนี้ไม่แปลกนักที่บ้านสามีและสามีจะยังไม่ไว้ใจนาง ตั้งแต่ที่ลำธารนั้นเขามองนางพร้อมเอ่ยทิ้งท้ายให้นางน้อยใจ

“อย่ามาแสร้างทำความดีเพื่อจะกอบโกยค่ายาของมารดาข้าไปก็พอ พี่ใหญ่เก็บเงินไว้ให้ท่านหมอ เจ้าเอง…อย่าได้คิดจะทำร้ายมารดาข้าทางอ้อม”

ใช่!! ชาติก่อนนางเคยลักค่ายาแม่สามีจริงๆ เป็นเงินที่พี่สามีหามาอย่างยากลำบาก เพียงเพราะนางอยากบีบเอาใบหย่า แม้ชาตินี้นางจะยังไม่ได้ทำ แต่การระแวงนั้นบ่งบอกเป็นอย่างดีว่าต่อให้นางทำดีก็ไม่อาจลบล้างที่ผ่านมาได้

“ย้อนกลับมาแล้ว ข้าจะปล่อยให้มันเสียเปล่าได้อย่างไร โดนด่าบ้างข้าต้องอดทนไม่ใช่หรือ ข้าร้ายก่อนเอง ข้าทำตัวเองทั้งนั้น” มือเล็กยกขึ้นปาดน้ำตาทั้งที่มือยังคนหม้อต้มยา ทุกคนนิ่งเงียบไปในสิ่งที่ได้ยิน

“จะ เจ้าว่าอย่างไรนะ ย้อนอะไร” เป็นซื่อหยวนที่อยู่ใกล้ที่สุดดึงแขนนางไปถาม

“หากคำตอบที่เจ้าต้องการให้ข้าตอบ มันไม่ทำให้ท่านมองห็นการกระทำในตอนนี้ของข้า ท่านก็อย่าถามเลย หากข้าพูดออกไปท่านเชื่อคำพูดข้าหรือ สำหรับเจ้าคำพูดของแม่ดอกบัวขาวของเจ้านั่นสำคัญกว่าสิ่งไหน อย่ามาถามข้าเลย จับตาดูข้าให้ดีๆก็พอ!!“