เริ่มต้น จุดจบที่ยังไม่จบ

ไม่! ทำไมทุกคนถึงทิ้งเธอไว้คนเดียว… ทำไมถึงอ่อนแอถึงเพียงนี้ ถ้าย้อนกลับไปได้ ถ้าสามารถช่วยทุกคนได้ เรื่องร้าย ๆ ก็คงไม่เกิดขึ้นกับครอบครัวที่แสนอบอุ่น

ครอบครัวที่น่ารักของเธอต้องพังทลาย… เป็นเพราะพวกแก! ใช้คำว่า “ญาติ” บังหน้า แล้วทำลายชีวิตพวกเขา!

ขณะกำลังพร่ำพูดกับตัวเองด้วยความโกรธและสิ้นหวัง แสงไฟจากหน้ารถที่ดัดแปลงพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว และแรงปะทะในวินาทีนั้นก็พรากลมหายใจของซูเมิ่งไปทันที

“ซูเมิ่ง ๆ ตื่นได้แล้วลูก ไม่ไปทำงานเหรอ”

เสียงแม่เรียกปลุกให้เธอลืมตาตื่นขึ้นอย่างงุนงง “ทำงาน? เมื่อกี้… เราเพิ่งถูกรถชนไม่ใช่เหรอ?” ซูเมิ่งมองใบหน้าของแม่ที่คิดถึงสุดหัวใจ ดวงตาก็พลันแดงก่ำ ‘หรือว่า… เราย้อนเวลากลับมาแล้วจริง ๆ?’

“เป็นอะไรลูก ทำไมตาแดง?”

“ไม่เป็นไรค่ะ แค่ฝันร้ายนิดหน่อยเองแม่”

“ฝันร้ายเขาว่าจะกลายเป็นดีนะ แม่ว่ารีบไปอาบน้ำเถอะ จะได้ลงมากินข้าวแล้วไปทำงาน”

“ได้ค่ะแม่ หนูจะตามลงไป แม่ลงไปก่อนเลยนะคะ”

เมื่อแม่เดินออกจากห้องไป ซูเมิ่งนั่งนิ่งอยู่บนเตียง ใจยังว้าวุ่น เธอเริ่มครุ่นคิด สิ่งที่เห็น สิ่งที่รู้สึก มันคือความจริง หรือเป็นแค่ความฝัน?

ขณะนั้นสายตาเหลือบไปเห็นรอยสักรูปพระจันทร์เล็ก ๆ บนเรียวนิ้วนางข้างซ้าย

หากโอกาสนี้คือการเริ่มต้นใหม่จริง ๆ เธอจะไม่ยอมให้มันสูญเปล่า จะใช้ชีวิตให้คุ้มค่าทุกวินาที จะช่วยเหลือครอบครัวและผู้คนให้รอดพ้นจากวิกฤติที่กำลังจะมาถึง

ส่วนคนที่เคยพรากสิ่งสำคัญไปจากเธอในชาติก่อน… ครั้งนี้จะไม่ปล่อยให้รอดง่าย ๆ หนี้แค้นนั้น เธอจะชำระด้วยมือตัวเอง อย่างแน่นอน…