บทที่ 1.9

“อะไรนะ!” นางเผลอตัวจนน้องๆ สะดุ้ง... “ข้าไม่ได้โกรธพวกเจ้า” นางลุกขึ้นสูดลมหายใจมองเสี่ยวฝูที่ก็ตกตะลึงไม่แพ้กัน ขนาดบ่าวไพร่ในจวนยังได้กินข้าวสามมื้อ นี่พวกเขาเป็นน้องของนางแท้ๆ!!

“ไปขนของของพวกนางมาที่นี่ ต่อไปพวกนางจะอยู่กับข้าที่เรือนนี้จนกว่าจะมีคำสั่งเปลี่ยนแปลง ให้ห้องครัวเตรียมโจ๊ก ของว่าง ผลไม้สำหรับห้าคน ส่งมาที่เรือนข้าทันที”

“เจ้าค่ะ” เสี่ยวฝูรับคำ

“เสี่ยวฝูเจ้าไม่ต้องไป ให้สาวใช้คนอื่นไป บอกสาวใช้อีกสี่คนเข้ามาส่งน้ำร้อนมาด้วย ข้าจะอาบน้ำให้พวกเขา”

“อาบน้ำหรือเจ้าคะ” น้องคนที่หกถามนาง “ยังไม่ครบเจ็ดวันเลยได้อาบน้ำแล้วหรือเจ้าคะ”

นางรู้สึกเหมือนมีบางอย่างระเบิดในอก ร่ำๆ อยากไปยังโรงนาที่หานอี๋เหนียงถูกส่งไป จากนั้น...ระบายโทสะออกมาให้หนำใจ!!!

เพราะเป็นวันแรกเด็กๆ ยังตื่นกลัวหวาดหวั่น น้องคนที่เจ็ดไร้เดียงสาที่สุด “ข้าอยากอยู่ที่นี่ ข้าอยู่ได้หรือไม่เจ้าคะคุณหนูสาม”

“ทำไมหรือ” นางถามอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม

“ได้กินอิ่ม ได้กินถึงสามมื้อ” นางขอบตาร้อนผ่าว อยากสับหานอี๋เหนียงเป็นหมื่นๆ ชิ้น!!!

“ท่านลุงหลิน?!”

นางจำท่านลุงหลินได้เพราะเขาก็คือคนช่วยดูแลบัญชีจากหมู่บ้านซีเหอ ที่ดินผืนนั้นเป็นของจวนกั๋วกง เป็นที่ดินศักดินาที่ฝ่าบาทพระราชทานให้เยี่ยนกั๋วกง มีบ่าวไพร่ มีทหารเกษียณอยู่ที่นั่นนับห้าสิบครัวเรือน ทำนา ปลูกข้าว ผลผลิตและรายได้ของจวนกั๋วกงสามในสี่ส่วนมากจากหมู่บ้านซีเหอ

“คารวะคุณหนูสาม”

“ท่านลุงหลินมาจวนกั๋วกงเพื่อรายงานบัญชีรายเดือนหรือเจ้าคะ”

อีกฝ่ายประหลาดใจที่เห็นนางเป็นเพียงเด็กสาวแต่กลับรู้เรื่อง “ขอรับ เพิ่งส่งบัญชีไปกำลังจะกลับแล้ว” นางยิ้มให้อีกท่านลุงหลิน

“เช่นนั้นเดินทางกลับดีๆ นะเจ้าคะ วันหลังข้าจะไปเที่ยวเล่นที่หมู่บ้านซีเหอบ้าง”

สายตาของชายชราดูประหลาดใจมาก แน่ละคุณหนูในห้องหอจะไปที่หมู่บ้านชาวนา เกรงว่าเขาคงคิดว่านางล้อเล่นไปเช่นนั้น กระทั่งนางไปที่นั่นจริงๆ วันต่อมา แถมไม่ใช่การไปเที่ยวเล่น ทว่านางซักถามทุกอย่างเกี่ยวกับหมู่บ้านซีเหออย่างจริงจัง

มารดาของนางเรียกนางไปพบ อวิ๋นซูฮวานึกถึงบัญชีที่มารดาดูแลอย่างยากลำบาก รายได้ที่ทุกๆ เดือนจะถูกแบ่งเก็บ แบ่งใช้จ่าย จากนั้นยังต้องแยกออกเป็นสินเดิมของนางด้วย

“ท่านแม่เจ้าคะ”

“มีอะไรหรือ”

“ลูกไปเที่ยวเล่นที่หมู่บ้านซีเหอ ได้เจอท่านลุง ท่านป้า ท่านน้า หลายคนล้วนเป็นคนเก่าแก่ที่ติดตามท่านพ่อตั้งแต่ยังเป็นเพียงนายกอง ลูกบังเอิญได้ฟังท่านลุงเล่าถึงความหลังตอนอยู่ในสมรภูมิ เสบียงที่ต้องกินอย่างระมัดระวัง แม้เสี่ยงอันตรายเพื่อปกป้องบ้านเมือง แต่บางครั้งท้องก็ยังต้องหิว”

มารดาของนางขมวดคิ้วมองนาง “นี่เป็นเรื่องของผู้ใหญ่ เจ้าเป็นเพียงเด็ก เมื่อเติบโตหากเห็นว่าเรื่องใดไม่ดีก็อย่าทำ เรื่องใดดีจึงเอาเป็นแบบอย่าง”

“แล้ว...หากลูกอยากทำตอนนี้เล่าเจ้าคะ”

“ทำอะไร”

“ช่วยท่านแม่ดูแลบัญชี ช่วยท่านแม่ทำเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ดูแลจวน ดูแลบ่าวไพร่ ดูแล...เหล่าทหาร”

มารดาของนางเลิกคิ้ว “อยากช่วยแม่ทำงานแล้ว? ได้สิ เริ่มจากงานเล็กๆ ก็ได้”

นางจะต้องเริ่มทำอะไรบางอย่าง ทำตั้งแต่ตอนนี้เลย อย่างเช่นเรื่องการแบ่งสรรเสบียงกระจายไปยังชายแดนให้ทหารที่เสียสละ หากมาเริ่มทำเอาตอนใกล้เกิดสงครามจะดูน่าสงสัย อีกทั้งบิดาของนางอาจจะถูกเพ่งเล็ง

ก้าวต่อไปคือเรียนเย็บปัก...

การเรียนเย็บปักเป็นข้ออ้างของการเปลี่ยนแปลงก้าวต่อไป ทว่านางก็มีจุดประสงค์อื่นเช่นกัน ช่วงเดือนที่ผ่านมาในจวนมีการเปลี่ยนแปลง การเป็นอยู่ของเรือนจื่อชิงดีขึ้นกว่าเดิมมาก จูอี๋เหนียงเป็นคนเจียมตัว เมื่อไม่มีหานอี๋เหนียงนางก็รับหน้าที่ดูแลน้องสาวทั้งสี่คนของอวิ๋นซูฮวา

ทุกๆ เช้าเด็กๆ จะมาเรียนที่เรือนของนาง มารดาของนางเห็นว่านางเอาจริงเรื่องน้องสาวทั้งสี่ ดังนั้น...ในที่สุดเด็กๆ จึงมีชื่อและใช้แซ่อวิ๋นอย่างเป็นทางการ