บทที่ 1 กรจักร

Macau Casino คือคาสิโนหรูสวรรค์ของนักเสี่ยงโชคนอกจากนี้ยังรวบรวมความโลกีย์เอาไว้อย่างครบครันไม่ว่าจะเป็นบริการคู่นอนที่ลีลาเด็ดดวงซึ่งผ่านการคัดสรรมาอย่างดีหรือจะเป็นสถานเริงรมย์สำหรับผู้ที่มาหาความสุข แม้กระทั่งที่พักหรูหราไม่ต่างจากโรงแรมระดับห้าดาวรวบรวมไว้ที่แห่งเดียวใน Macau Casino

กรจักร สุภักดิวัฒน์ วัยสามสิบห้า อดีตมือขวาของ แทนทัพ ธรรมศักดิ์สกุล ซึ่งตอนนี้แทนทัพยกกิจการ Macau Casino ให้มือขวาอย่างเขาบริหารต่อโดยที่เจ้าพ่อคาสิโนนั้นอำลาวงการไปทำธุรกิจเนอสเซอรี่กับภรรยาสาวอย่าง แสนดี สุวรรณโชค ส่วนแบ่งสิบห้าเปอร์เซ็นต์จาก Macau Casino จะถูกส่งให้แทนทัพทุกเดือน ความจริงแล้วกรจักรไม่ได้เต็มใจที่จะรับ Macau Casino เอาไว้เลยด้วยซ้ำถ้าหากแทนทัพไม่ร้องขอ

“ฉันอยากให้นายเป็นคนดูแล Macau Casino ต่อจากฉัน”

“แต่ผมคงไม่เหมาะสมหรอกครับคุณแทนทัพ”

แทนทัพก้าวมาจับบ่าแข็งแกร่งของเขาเอาไว้แน่น

“ตั้งแต่ที่ฉันเริ่มทำ Macau Casino นายก็อยู่กับฉันมาตลอดฉะนั้นฉันอยากจะยกมันให้กับคนที่คู่ควร”

“แต่...”

“ไม่มีแต่กรจักรถ้านายยังคงเคารพในตัวฉันอยู่”

ถ้อยคำปฏิเสธทั้งหลายมันกลืนหายลงลำคอแกร่งไปเสียหมดเมื่อเจอประโยคไม้ตายของแทนทัพ

“ครับคุณแทนทัพ”

มันจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้ตอนนี้เขากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวโตในชุดสูทเต็มยศ ภายในห้องกระจกชั้นบนที่เคยเป็นอาณาจักรของเจ้าพ่อคาสิโนอย่างแทนทัพ

สายตาคมกริบหลับตาลงอย่างอ่อนล้าวันนี้มีเรื่องราวชวนน่าปวดหัวมากมายเกิดขึ้นแต่มันกลับไม่ได้ทำให้เขารู้สึกยี่หระเท่ากับใบหน้าของเด็กสาวที่ตามหลอกหลอนเขาทุกเวลาล่ำเวลาจนเขารู้สึกหงุดหงิดตนเองไม่ได้

มันผ่านมานานแค่ไหนแล้วตั้งแต่วันแรกที่ได้พบเจอเด็กสาวในวันนั้น มันทำให้ทุกอย่างในชีวิตของเขาตอนนี้เปลี่ยนแปลงไปอย่างน่าประหลาด

“จะกลับคฤหาสน์เลยไหมครับคุณจักร”

เสียงของลูกน้องข้างกายอย่างชาติชายดังขึ้นอย่างนอบน้อม

“อืม”

กรจักรลุกขึ้นยืนเต็มความสูงในขณะที่เขาก้าวเดินออกจากห้องไปทันทีโดยที่มีชาติชายผู้เป็นลูกน้องเดินตามด้านหลัง

ชาติชายมองคนเป็นเจ้านายอย่างกรจักรด้วยสายตา ที่ชื่นชมเพราะขนาดเขาเองที่เป็นผู้ชายด้วยกันยังอดทึ่งกับความหล่อเหล่าของกรจักรไม่ได้

“คุณหนูใบตองยังไม่นอนหรือคะประเดี๋ยวพรุ่งนี้จะตื่นไปเรียนไม่ไหวนะคะ”

เสียงของป้าทรงศรีผู้เป็นทั้งหัวหน้าแม่บ้านและแม่นมของกรจักรดังขึ้นด้วยความเป็นห่วงใยในตัวเด็กสาว

“ยังค่ะป้าศรีหนูใบตองยังไม่ง่วงค่ะ หนูใบตองอยากรอคุณกรจักรค่ะ”

ลัลนา ทรงประเสริฐ หรือใบตอง เด็กสาวที่กรจักรอุปการะ ดวงตากลมโตของใบตองนั้นแทบจะปิดอยู่แล้วแต่เจ้าตัวกลับดื้อดึงเพราะอยากรอผู้มีพระคุณ

“แต่คุณจักรเธอจะบ่นเอานะคะถ้าหากมาเจอว่าคุณหนูใบตองยังไม่เข้านอน”

“ถ้าอย่างนั้นหนูใบตองขออีกครึ่งชั่วโมงนะคะป้าศรีถ้าคุณกรจักรยังไม่มาหนูใบตองสัญญาค่ะว่าจะเข้านอนทันที”

ใบตองทำท่าทางสัญญาด้วยการชูนิ้วทั้งสามขึ้นเป็นการสาบานเพื่อยืนยันคำพูด ทำเอาคนสูงวัยอย่างป้าทรงศรีมองแล้วอมยิ้มกับความน่ารักน่าเอ็นดูของเด็กสาว

“ถ้าอย่างนั้นป้าเข้าไปจัดการเก็บของในห้องครัวก่อนนะคะ”

“ค่ะป้าศรี”

ใบตองกึ่งนั่งกึ่งนอนบนโซฟาตัวยาวโดยที่ดวงตาสะลึมสะลือของหล่อนพยายามจ้องมองฝ่าความมืดมิดที่มีแสงโคมไฟสลัวด้านหน้าช่วยให้พอมองเห็นลางๆ

ป้าทรงศรีมองเด็กสาวที่โตขึ้นกว่าวันวานด้วยสายตาอ่อนอกอ่อนใจ

“น่ารักน่าเอ็นดูขนาดนี้ไม่รู้ว่าคุณจักรจะอดทนได้สักกี่น้ำเชียว”

ป้าทรงศรีมองปราดเดียวก็รู้แล้วว่ากรจักรนั้นรู้สึกอย่างไรกับเด็กที่อุปการะมาแต่เพียงแค่ว่าเมื่อไหร่ที่เจ้าตัวจะยอมรับความรู้สึกเท่านั้นเอง

กรจักรที่เดินเข้ามาในคฤหาสน์ถึงกับต้องชะงักฝ่าเท้าก่อนจะหันกลับไปมองร่างเล็กที่กำลังนอนขดตัวอยู่บนโซฟาตัวยาว สายตาคมกริบอ่อนแสงลงก่อนจะจ้องมองใบหน้านวลใสของเด็กสาวที่กำลังอยู่ในห้วงนิทรา

ใช่...ใบตองโตขึ้นเยอะหล่อนสวยสะพรั่งในขณะที่เขากำลังจะเป็นลุงแก่ๆ คนหนึ่งเท่านั้นมันนานแค่ไหนแล้วที่เขาต้องสะกดกลั้นความรู้สึกเหล่านี้เอาไว้ภายใต้คำว่าผู้ปกครอง

เขาทำได้เพียงแค่มองอยู่ในระยะห่างแบบนี้เท่านั้นเพราะหากถ้าใกล้กว่านี้เขาคงไม่สามารถรับประกันได้ว่าอะไรจะเกินขึ้นซึ่งมันไม่ควรจะเป็นเช่นนั้น

ร่างกำยำเดินตรงขึ้นชั้นสองทันทีก่อนจะใช้โทรศัพท์โทรหาป้าทรงศรีแล้วออกคำสั่ง

“คุณหนูใบตองตื่นเถอะค่ะ”

ป้าทรงศรีที่ได้รับคำสั่งจากกรจักรกำลังปลุกเด็กสาวให้ตื่นจากห้วงนิทรา

“อือ ป้าศรีหนูใบตองขอนอนตรงนี้นะคะ”

ใบตองยังคงคิดว่ากรจักรยังไม่กลับมาจึงดื้อดึงไม่อยากลุกจากโซฟา

“กลับไปนอนที่ห้องได้แล้วค่ะ”

เด็กสาวยังคงงัวเงียเพราะความง่วงแต่พอได้ยินประโยคถัดมาของป้าทรงศรีมันทำให้คนที่ยังคงเมาขี้ตาถึงกับตาโตขึ้นทันที

“คุณจักรเธอกลับมาแล้วนะคะ”

“กลับมาแล้วหรือคะ”

ใบตองตาใสแจ๋วทันทีเพียงแค่ได้ยินชื่อของกรจักร

“ถ้าอย่างนั้นหนูใบตองขอไปหาคุณกรจักรก่อนนะคะ”

เด็กสาวดีดตัวขึ้นยืนก่อนจะรีบแจ้นขึ้นไปบนชั้นสองทันทีโดยไม่ทันฟังเสียงร้องเรียกของป้าทรงศรี

“ไปซะแล้ว แบบนี้คุณกรจักรจะหนีหน้าแม่หนูใบตองได้สักกี่น้ำกันเชียว”