บทที่ 3: ห้านาที

เก้าโมงเช้า ห้องประชุม B

สิบสี่คนนั่งรอบโต๊ะ

ส่วนฉันยืนชิดผนัง พร้อมเหยือกกาแฟกับกระดาษเช็ดปากกองหนึ่ง เพราะวาเนสซาจัดการให้ทุกคนเห็นชัดๆ ว่าฉันมีไว้ทำอะไร

"นั่นแวนซ์ค่ะ" เธอพูดตอนเดินเข้าห้อง เสียงดัง อบอุ่น และโหดร้าย "คอยจัดถาดให้เรา ไม่ต้องสนใจเธอหรอก"

ทนายคนหนึ่งของเคนถึงกับหัวเราะออกมา

ภาพสแกนของโซฟี เคนขึ้นจอ และร่างกายฉันตอบสนองก่อนสมองจะทันคิด สัญชาตญาณเก่าที่อยากโน้มตัวเข้าหาภาพ นิ้วมือที่คันยุบยิบ

ฉันบังคับตัวเองให้มองพรม

วาเนสซานำเสนอได้สวยงาม เธอเก่งเรื่องนี้ เสียงเหมือนผู้บรรยายสารคดี สไลด์ดูเหมือนแคมเปญแฟชั่น

แล้วจูเลียน เคนก็เริ่มถาม

"คุณระบุเวลาใช้เครื่องหัวใจและปอดเทียมไว้เก้าสิบนาที"

"ถูกต้องค่ะ"

"ศัลยแพทย์หกคนบอกผมว่าผ่าไม่ได้ คุณกลับบอกว่าแค่เก้าสิบนาที"

"ศัลยแพทย์หกคนนั้นระมัดระวังเกินไปค่ะ"

"หรือศัลยแพทย์หกคนนั้นซื่อสัตย์" เขาเคาะโต๊ะครั้งเดียว "อธิบายเรื่องรูเปิดหลอดเลือดหัวใจมา"

วาเนสซาไม่กะพริบตา "ก้อนเนื้ออยู่ชิดรูเปิดหลอดเลือดหัวใจด้านขวา เราจะดันมันออกระหว่างเปิดแผลค่ะ"

"ดันออก"

"ใช่ค่ะ"

"ด้วยวิธีให้เลือดเลี้ยงหัวใจแบบไหน"

"ให้น้ำยาหยุดหัวใจแบบมาตรฐาน ไหลตามทิศเข้าทางโคนหลอดเลือดค่ะ"

หมอมะเร็งวิทยาบนจอนิ่งสนิท

เคนเอนหลังพิงพนัก "คุณหมอ ถ้าก้อนเนื้ออยู่ชิดรูเปิด แล้วคุณฉีดน้ำยาเข้าโคนหลอดเลือด น้ำยาจะไหลไปไหน"

เงียบ

สามวินาที สี่วินาที

ฉันเคยเห็นศัลยแพทย์ทำชื่อเสียงพังทั้งชีวิตในสี่วินาที มันไม่มีเสียงอะไรเลย มีแค่คนคนหนึ่งหายใจผิดจังหวะ

"เข้าไปในระบบหลอดเลือดหัวใจค่ะ" วาเนสซาตอบ

"เข้าทั้งสองเส้นเลยเหรอ"

"...ส่วนใหญ่ค่ะ"

"ส่วนใหญ่" เสียงเคนไม่เคยดังขึ้นเลย นั่นแหละที่น่ากลัวที่สุด "หัวใจน้องสาวผมไม่ได้สำคัญกับผมแค่ส่วนใหญ่"

วอร์ดรีบแทรก "คุณเคนครับ ดร.ครอสเป็นหนึ่งในศัลยแพทย์ที่เก่งที่สุด—"

"ดร.วอร์ด ผมอ่านรายงานอัตราการครองเตียงของคุณแล้ว คุณต้องการเงินแปดสิบล้านของผมมากกว่าศักดิ์ศรีตัวเอง เพราะฉะนั้นกรุณาหยุดพูด"

วอร์ดหยุดพูด

เคนหันกลับไปหาวาเนสซา "ผมจะถามอีกครั้งเดียว ถ้าให้เลือดผ่านโคนหลอดเลือดไม่ได้ แผนให้น้ำยาย้อนทิศของคุณคืออะไร"

"เราจะ...เปลี่ยนวิธีระหว่างผ่าตัดค่ะ"

"เปลี่ยนเป็นอะไร"

"เป็น— อันนั้นขึ้นอยู่กับสภาพในแผลผ่าตัดค่ะ"

"คุณไม่มีแผน" เขาพูดเรียบๆ "คุณมีสไลด์สวยๆ แต่ไม่มีแผนรับมือกับสิ่งเดียวที่จะเกิดขึ้นจริงในห้องนั้น"

เขาลุกขึ้น ติดกระดุมเสื้อสูท

"จบแค่นี้ เคนกรุ๊ปถอนตัว โซฟีจะบินไปซูริกวันพฤหัส"

วอร์ดลุกพรวดจนแก้วน้ำล้ม "คุณเคน—"

"ที่ซูริกต้องรอคิวเก้าสัปดาห์" หมอมะเร็งวิทยาพูดเบาๆ จากจอ "เธอไม่มีเวลาเก้าสัปดาห์แล้ว"

ประโยคนั้นเฉือนผ่านตัวฉันเหมือนใบมีดผ่าตัด

เธอไม่มีเวลาเก้าสัปดาห์แล้ว

ฉันรู้ดีว่าเก้าสัปดาห์หน้าตาเป็นยังไง ฉันรู้ว่ามันเป็นยังไงเวลาที่ชีวิตใครสักคนหมดลงตอนตีสี่สามสิบเก้า ขณะที่มือในถุงมือของเธอยังอยู่ในอกเขา

มีสองเสียงในหัวฉัน

ไม่ใช่เรื่องของเธอ เธอเป็นแค่ยัยเด็กถาด เธอมีชีวิตเล็กๆ เงียบๆ ที่ไม่เจ็บอีกแล้ว

มันเจ็บมาตลอดนั่นแหละ เธอแค่เลิกเรียกมันว่าความเจ็บ

เคนอยู่ห่างจากประตูอีกแค่สามก้าว

เหยือกกาแฟยังอยู่ในมือฉัน

"คุณเคนคะ"

เสียงฉันออกมานิ่งสนิท มันทำให้ฉันเองแปลกใจยิ่งกว่าใคร

สิบสี่หัวหันมาพร้อมกัน

หน้าวาเนสซาซีดขาว แล้วแดงก่ำ "แวนซ์—"

"ขอเวลาห้านาทีค่ะ" ฉันพูด

ทั้งห้องส่งเสียงฮือ มีคนหัวเราะออกมาจริงๆ วอร์ดพูด "พาเธอออกไป—"

"เธอถือเหยือกน้ำอยู่นะคะ" วาเนสซาพูดเสียงลอดไรฟัน "คุณเคน ฉันต้องขอโทษ—"

จูเลียน เคนไม่มองวาเนสซา

เขาหันกลับมาเต็มตัว มองฉัน และสิ่งที่อยู่บนใบหน้าเขาไม่ใช่ความประหลาดใจ

มันคือการจำได้ เหมือนชายที่เพิ่งยืนยันความสงสัยที่แบกไว้ตั้งแต่เมื่อวานตอนแปดโมงห้าสิบเก้า ตอนที่เห็นผู้หญิงในชุดสครับสีน้ำล้างจานอ่านแฟ้มจบในเก้าวินาทีแล้วหน้าซีด