เขาไม่ใช่คน(9)

ใบข้าว talk

ฉันพยายามขยับถอยหลังหนีชายร่างสูงที่ค่อยๆ เดินมาที่ฉัน ริมฝีปากที่แสยะยิ้มน่ากลัว สายตาคมกริบที่มองมายังเรือนร่างของฉันอย่างน่าเกลียด ฉันรีบยกกระเป๋าปิดที่หน้าอกฉันไว้

"ฉะ ฉันเอาเงินมาคืนนาย"ฉันพูดขึ้นก่อนที่จะเปิดกระเป๋าหยิบเช็คคืนยื่นให้ เฮียคิมรับจากมือแล้วก้มมองสลับกับมองหน้าฉัน เขาใช้ลิ้นกระพุงที่แก้มแล้วยกยิ้มมุมปาก

"อีกสามแสน"เขาพูดแล้วเงยหน้ามามองฉัน

"นะ นายว่ายังไงนะ"

"เธอให้ฉันมาแค่สามแสน แต่ฉันซื้อเธอหกแสน"

"ซื้อฉัน นายซื้อฉันได้ยังไงฉันไม่เข้าใจ"ฉันย้อนถามด้วยความสงสัยปนกับความตกใจ

"เฮ้ย..ใครอยู่ข้างนอก หยิบเอกสารซื้อขายสินค้าให้หน่อยสิ"เฮียคิมตะโกนออกไปด้านนอก

"สินค้างั้นเหรอ"ฉันพึมพำเบาๆ มันเกิดอะไรขึ้นกับฉัน บ้าไปแล้วฉันกลายเป็นสินค้าตอนไหนกัน

เวลาไม่นานชายชุดดำก็วิ่งเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสาร แล้วยื่นให้เฮียคิม

"นี้ครับเฮีย"พอเฮียคิมรับแฟ้มนั้นมา ชายชุดดำก็เดินออกไป เขาเปิดแฟ้ม แล้วหยิบกระดาษปามาที่ฉัน

"อ่านชะ"ฉันคว้ากระดาษแผ่นนั้นทันที่มันจะตกลงผืน แล้วก้มอ่านเนื้อความในนั้น ฉันต้องเบิกตากว้าง เมื่อกระดาษแผ่นนั้นเป็นใบสมัครงานที่ฉันเซ็นในวันแรก ภาพย้อนกลับไปวันนั้นทันที

วันั้นฉันได้กรอกใบสมัครที่เตยนำมาให้กรอก พอฉันกรอกเสร็จเธอก็ยื่นกระดาษมาให้ฉันอีกแผ่น แล้วให้ฉันเซ็น เธอได้บอกกับฉันว่า เป็นเอกสารค้ำประกันงาน เท่านั้น

แต่พอฉันมาอ่านอย่างละเอียด บรรทัดสุดท้ายได้เขียนไว้ว่า

("คุณยินยอมที่จะเป็นสินค้า" )และก็เป็นลายเซ็นของฉันกำกับไว้

"ฉันถูกหลอก ฉันไม่ได้ยินยอมเป็นสินค้าบ้าบออะไรนั้น"ฉันพูดขึ้นด้วยความโมโห

"แต่ฉันเสียเงินไปแล้ว"เฮียคิมเอ่ย

"เงินแค่สามแสน เดี๋ยวฉันจะโทรบอกพ่อให้เซ็นเช็คให้นายแป๊บเดียว"ฉันพูดจบก็หยิบโทรศัพท์ในกระเป๋า เวลานี้ก็มีแต่พ่อเท่านั้นที่ช่วยฉันได้

"ตอนนี้ฉันไม่ได้อยากได้เงิน แต่ฉันอยากได้ตัวเธอ"เฮียคิมเดินเข้ามาแล้วคว้าโทรศัพท์จากมือฉันไป

"นายจะทำอะไร"ฉันพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเทา ค่อยขยับถอยหลังหนีด้วยความหวาดกลัว เฮียคิมเดินเข้ามาจนหลังฉันชนกับกำแพงห้อง เขาเข้ามาประชิดตัวฉันแล้วโน้มก้มหน้าลงมาที่ใบหน้าฉันแนบชิดจมูกแทบจะชนกัน

"ออกไปนะไอ้บ้า"ฉันโวยวายพร้อมกับผลักอกแกร่งของเขา แล้วกำลังจะก้าวขาวิ่งหนี

หมั่บ! มือหนาก็คว้าที่ข้อแขนฉันไว้

"จะหนีไปไหน"เฮียคิมพูดขึ้นแล้วดึงฉันเข้าไปที่ตัวเขา ฉันชนไปที่อกของเขา เฮียคิมโอบกอดรัดฉันแน่น

"ไอ้บ้ากาม ปล่อยฉันนะ"พูดจบฉันใช้ส้นเท้ากระทืบที่เท้าของเขาอย่างแรง

"โอ๊ย.."เฮียคิมผละจากกอดฉันจึงรีบวิ่งออกมา แต่ทว่าก็ต้องโดนชายชุดดำจับไว้ เฮียคิมเดินมาหาฉัน

"คิดว่าจะหนีรอดไปได้งั้นเหรอ"ชายชุดดำปล่อยฉัน ด้วยคำสั่งจากสายตาเฮียคิม ได้จังหวะฉันจึงใช้กระเป๋าที่ถือมาฟาดไปที่เขาไม่ยั้ง ปลั่ก ปลั่ก ปลั่ก ไม่ทันจะได้ฟาดอีก เฮีนคิมก็ชิงกระเป๋าราคาแพงของฉันไป เขากระชากฉันขึ้นไปที่บันได ระหว่างที่ขึ้นบันได ฉันก็ดึงราวบันได้ไว้ เพื่อยื้อที่จะไม่ขึ้นไปกับเขา แต่เฮียคิมก็ดึงแขนที่ฉันออกจากราวบันได แล้วอุ้มฉันพาดบ่า ฉันใช้มือเล็กๆ ทุบทีตีหลังเขา แต่ดูเหมือนเขาจะไม่สะทกสะท้านอะไรเลย

"ปล่อยฉันนะ นายจะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้ ปล่อยๆๆ"ฉันแหกปากโวยวาย แต่ไม่มีใครสนใจที่จะมาช่วยฉันเลย จนได้ยินเสียงประตูออกเปิด เฮียพาฉันเข้ามาในห้องสีเทา เขาจับร่างบอบบางของฉันลงไปที่บนเตียงนุ่มอย่างแรง

"โอ๊ย.."ฉันร้องด้วยความเจ็บที่สะโพก

"หึ"เฮียคิมหัวเราะในลำคอ ก่อนที่จะค่อยๆปลดกระดุมเสื้อออกที่ละเม็ดอย่างใจเย็น

ฉันรีบหยัดกายลุกลงจากเตียงแต่ก็ถูกจับไว้ คราวนี้เฮียคิมหยิบอะไรบางอย่างขึ้นมาจากลิ้นชักหัวเตียง พอฉันเห็นสิ่งของนั้นก็เบิกตากลมกว้าง เพราะมันคือกุญแจมือ

"อย่านะ อย่าทำฉันเลย ฉันกลัว"ฉันพูดขอความเห็นใจเขา แต่ไม่ได้ทำให้เขาใจอ่อนเลย เฮียคิมจับข้อมือฉันข้างหนึ่งสวมกุญแจมือ อีกส่วนของกุญแจมือก็คล้องกับหัวเตียง สภาพฉันตอนนี้ถูกใส่กุญแจมือด้วยแขนข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างก็เป็นอิสระ ตอนนี้ฉันน้ำตาไหลออกมาด้วยความกลัว นึกถึงหน้าพ่อ แม่ ใบชา หนิฉันกำลังอยู่ในขุ่มนรกใช่ไหม

"ใครก็ได้ช่วยฉันด้วยยย"ฉันตะโกนออกมาสุดเสียง ในขณะที่เฮียไม่ได้สนใจเลย เขาถอดเสื้อออก แล้วปามาที่หน้าฉัน

"เธอคงไม่รู้ ว่าห้องนี้เก็บเสียง"เฮียคิมยกยิ้มมุมปากราวกับเยาะเย้ยฉัน

"คนต่ำทราม แกมันไม่ใช่คน ไอ้คนเลวบังคับขืนใจผู้หญิง หน้าตัวเมีย" สิ้นสุดคำด่าทอของฉัน เพียะ! ฝามือหนาของเขาก็ฟาดเข้ามาที่ใบหน้าฉันจนฟันกระทบกับปากทำให้เกิดมีเลือดออกมา

"ถุย.." ฉันพ่นน้ำลายปนเลือดใส่หน้าเขา เฮียคิมง้างหลังมือขึ้นทำท่าจะตบฉันอีก

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"เฮียครับ"เสียงคนข้างนอกดังขึ้น

"มีอะไร?" เฮียคิมตะโกนถามออกไป

"เรื่องด่วน"สิ้นสุดเสียงเฮียก็ลุกจากเตียงแล้วเดินไปเปิดประตูออกไปจากห้อง ฉันมองแผ่นหลังเขาด้วยความเกียจชัง น้ำตาไหลไม่หยุด ใช้มืออีกข้างปาดน้ำตาลวกๆ กัดฟันกรอดๆ ด้วยความแค้น เขาไม่ใช่คน!

ฉันพยายามกระตุกแขนที่โดนล๊อกแต่ก็คงไม่หลุดง่ายๆ น้ำตาก็ไหลอาบแก้มไม่หยุด คิดถึงครอบครัว นึกถึงตอนยังอยู่ที่บ้าน มันปลอดภัยที่สุดแล้ว ฉันคิดผิดจริงๆ ที่ออกมาอยู่ข้างนอก ทำไมต้องมาเจอคนเลวๆด้วย ฉันทำกรรมอะไรไว้ ฉันร้องไห้จนเผลอหลับไป มารู้สึกตัวเมื่อได้ยินเสียงประตูเปิด

ฉันค่อยๆลืมตาไปทางประตูก็พบว่า ไอ้คนเลวคนเดิมเดินเข้ามา เขาอยู่ในสภาพที่ไม่ได้ใส่เสื้อ หน้าท้องแข็งจนเป็นลอนเรียง สวมใส่กางเกงยีนส์สีดำ เขาเลียปากเดินตรงมายังเตียงที่ฉันนอนอยู่

"ถึงเวลาสนุกกันแล้ว"น้ำเสียงเรียบดังขึ้น ทำให้ฉันรู้สึกขนลุกไปทั้งตัว รีบเด้งตัวขึ้นทันที เฉียคิมก็จับฉันกดนอนราบเหมิอนเดิม ก่อนที่จะ แคว่ก! เขากระชากเสื้อของฉันจนขาด

"ว้ายยย..."เสื้ิอราคาแพงของฉันขาดออกเป็นชิ้น จนเหลือแต่บราเชียร์ที่ปกปิดหน้าอก ฉันรีบใช้มือข้างหนึ่งปิดหน้าอกตัวเองทันที

"คิดว่าแค่มือเล็กๆนั้นจะป้องกันได้?"

"เกิดมา ฉันไม่เคยเจอใครที่เลวเท่าแกมาก่อนเลย"ฉันพูดน้ำเสียงทุ้มต่ำกัดฟันแน่น

"ขนาดนั้นเลยเหรอ"คิ้วทั้งสองของเขาเริกขึ้นพร้อมกับใบหน้าที่ยียวน

"สาบาน ฉันสาบานถ้าฉันออกไปได้ฉันจะให้ตำรวจมาลากคอแกเข้าคุก"

"ก่อนที่ฉันจะได้ไปอยู่ในคุก ฉันก็เป็นผัวเธอไปแล้ว"เฮียคิมพูดริมฝีปากคลี่ยิ้มออก

"ฉันไปทำอะไรให้แก แกถึงได้มาทำกับฉันแบบนี้"

"ถ้าฉันสนใจใครแล้ว ไม่มีใครหนีฉันพ้น"คำพูดของเขาทำให้ฉันแค้นใจมาก เวรกรรมอะไรของฉัน ฉันไม่น่าไปสมัครงานที่นั่นเลยจริงๆ ...

????????????

เบาๆกับน้องหน่อยเฮียคิม