มาคืนเงิน(8)

ใบข้าว talk

ฉันเอาคำพูดของเตยมาคิด ถ้าฉันรับเงินจากเธอมา ฉันก็จะได้รถคืน ไม่แค่นั้นพ่อจะต้องแปลกใจมากแน่ ๆ ที่ฉันนำเงินมาได้ ท่านจะได้ไม่ดูถูกฉัน แต่ติดตรงที่ฉันจะต้องไปทำงานที่บ้าน 'เฮียคิม' หน้าตานายนั้นฉันก็ยังไม่เคยเห็น ไม่รู้จะเป็นคนดีหรือเปล่า

ระหว่างที่ฉันนั่งคิดอะไรไปเรื่อย ก็มีเพื่อนร่วมงานมาสะกิด จนฉันสะดุ้งโหย่ง

"คิดอะไรของเธออยู่เนี่ย ตื่นเต้นเหรอ"หญิงสาวเพื่อนร่วมงานเอ่ยถาม

"ปะ เปล่า"ฉันตอบตะกุกตะกักเพราะยังตกใจอยู่

"ตอนฉันมาแรก ๆก็แบบนี้แหละ ตื่นเต้นมาก"เธอพูดพลางคลี่ยิ้มพร้อมทำไม้ทำมือ

"อืม"ฉันเปล่งเสียงในลำคอตอบกลับไป

"เธอชื่ออะไรนะ"หญิงสาวเอ่ยถาม

"ชื่อข้าว"ฉันตอบ

"ฉันชื่อชมพู่นะ"หญิงสาวพูดแล้วส่งยิ้มหวานให้ฉัน ท่าทางของเธอดูเป็นคนไม่มีพิษมีภัยอะไร ฉันจึงยิ้มกลับไป

"จริงสิ เธอมาทำงานที่นี้นานหรือยัง"ฉันถาม

"ก็เกือบปีแล้วแหละ"ชมพู่ตอบ

"งั้น.เธอเคยเห็นเฮียคิมแล้วใช่ไหม"

"อืม ฉันเคยเห็น เขาหล่อมากเลย พอๆกับน้องชายของเขา"

"เขามีน้องชาย?"ฉันถามด้วยความอยากรู้

"ใช่ ชื่อเฮีย..."

"ชมพู่ ถึงคิวเธอแล้ว"ชมพู่ยังพูดไม่จบประโยค จู่ๆ ก็มีคนเรียกเธอเพราะถึงคิวของเธอแล้ว ชมพู่จึงรีบหยัดกายลุกขึ้นแล้วเดินออกไป

วันนี้ฉันได้ร้องเพลงไปหนึ่งเพลง ด้วยเนื่องจากยังใหม่อยู่ ฉันเลิกงานราวๆเที่ยงคืน ก่อนจะกลับก็เข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า พอเรียบร้อยแล้วก็เดินออกมาจากคลับ ตอนนี้คือง่วงมาก ฉันมองซ้ายมองขวาเพื่อหาแท็กซี่ แต่ช่วงเวลานี้ไม่มีแท็กซี่ผ่านมาเลย ฉันจึงนั่งคอตกรอแท็กซี่อยู่คนเดียว ใจจริงก็กลัวๆแหละ ถ้าฉันมีรถคงได้กลับไปถึงห้องแล้ว ฉันได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ และก็มีแท็กซี่ขับเข้ามา ฉันจึงรีบโบกทันที

"ไปคอนโด zz ค่ะ"ฉันบอกกับโซเฟอร์ที่หน้าตาท่าทางไม่ค่อยไว้ใจเท่าไหร่เลย เขาผงกหัวให้เสร็จฉันก็เลือกที่จะนั่งเบาะหลัง

ระหว่างทางเขามักจะมองฉันผ่านกระจกตลอด จนฉันรู้สึกกลัว จึงใช้กระเป๋าปิดที่หน้าตักไว้ เพราะวันนี้ฉันดันใส่กระโปรงสั้นมา ฉันนั่งเกร็งมาตลอดทาง คอยมองซ้ายมองขวา กลัวแท็กซี่จะพาไปผิดทาง แต่ในที่สุดเชาก็ได้ขับมาถึงสุดหมาย มือของฉันเหงื่อชุ่มไปหมด พอจ่ายค่าโดยสารเสร็จเรียบร้อย ก็เดินมาด้านในตึกเจอกับ รปภ

"ทำไมวันนี้กลับดึกจังครับ"เขาเอ่ยถาม

"ที่ทำงานเลิกดึกค่ะ"ฉันตอบกลับไป

"เลิกดึกๆ แบบนี้ ระวังหน่อยนะครับ มิจฉาชีพเยอะ "

"ค่ะ"ฉันตอบรับแล้วคลี่ยิ้มบางๆ ก่อนที่จะเดินไปที่ลิฟต์

พอมาถึงที่ห้องฉันวางกระเป๋าแล้วหย่อนก้นลงนั่งที่โซฟา ถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า จะทำยังไงดี มันไม่ง่ายเลยจริงๆ กับความฝันของฉัน แต่ถึงยังไงฉันก็จะสู้ ฉันคิดว่าคงต้องรับเงินจากเตยเสียแล้ว เพื่อความปลอดภัยของตัวฉันเอง

วันต่อมาช่วงค่ำฉันก็มาที่คลับตามเวลา และได้เจอกับเตยที่กำลังช่วยนักร้องแต่งตัว

"คุณเตย ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณ"

"ได้สิ"เตยพูดขึ้นก่อนที่จะเดินนำฉันไปอีกห้องหนึ่ง

"มีอะไรว่ามา"เตยพูดขึ้นก่อนที่จะนั่งลงที่เก้าอี้

"เรื่องเงิน.."

"เธอจะให้ฉันช่วยใช่ไหม"เตยพูดแทรกขึ้น

"ใช่ค่ะ แต่ฉันต้องไปทำงานที่บ้านเฮียคิมเมื่อไหร่ และมีสัญญาไหม"ฉันถาม

"เมื่อเธอได้เงิน ก็ไปได้เลย"

"มันไม่เร็วไปหน่อยเหรอ"ฉันถามด้วยความสงสัย

"รีบทำจะได้จบๆไปไง"เตยพูดพลางคลี่ยิ้มมุมปาก ก็จริงอย่างที่เธอพูด รีบทำจะได้จบๆไป

"ค่ะ"ฉันตอบรับ เตยได้ยื่นเช็คให้ฉันมาสามแสนบาททันที ฉันละก็แปลกใจทำไมมันง่ายดายขนาดนี้ ในเช็คนั้นก็ไม่ใช่ลายเซ็นของเธอด้วย แต่ก็ไม่ได้คิดอะไร ฉันได้เซ็นสัญญาที่เตยยื่นให้ โดยไม่ทันได้อ่านเพราะว่าดีใจที่ได้เงิน ฉันจะได้มีรถขับสักที

วันรุ่งขึ้นฉันรีบไปหาพ่อที่บริษัททันที พร้อมกับถือเงินสามแสนมาให้ท่าน พอไปถึงพ่อของฉันก็ทำท่าทางตกใจที่ฉันหาเงินมาได้

"แกเอาเงินมาจากไหน"พ่อถาม

"เอามาจากไหนก็เรื่องของข้าว"ฉันตอบกลับไปอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ เพราะยังโกรธที่ท่านยืดรถฉันไป

"ไม่ใช่ว่าแกไปทำอะไรมาที่มันไม่ดีนะ"

"ทำไมพ่อพูดแบบนั้น"ฉันสวนขึ้น

"ก็แกมันหัวอ่อน ใครพูดอะไรก็เชื่อ คนอย่างแกเพิ่งจะเคยอยู่ข้างนอกจะไปทันใครเขา"

"พ่อ..! ข้าวโตแล้วนะ"ฉันท้วง

"ที่ฉันพูดนี้ ก็เพราะแกเอ่อ...เคยเป็นลูกสาวฉันไง" ฉันรู้แหละว่าพ่อเป็นห่วง แต่ท่านก็ปากแข็ง

"ค่ะ"ฉันตอบรับ พ่อยื่นกุญแจรถมาให้ พอได้กุญแจรถฉันก็ยื่นเช็คนั้นให้ท่าน

"เอาไปเถอะ ฉันไม่ต้องการเงินของแก"

"อ้าวพ่อ.."ฉันสบถขึ้นด้วยความแปลกใจ ยังไงเนี่ยพ่อของฉัน

"ไปๆ รีบไปชะ ฉันไม่อยากเห็นหน้าแก"พ่อพูดพลางโบกมือทำทางไล่ ฉันจึงเดินออกมาอย่างงงๆ

ฉันขับรถออกมาด้วยความดีใจ ฉันไม่ต้องไปทำงานที่บ้านเฮียคิมแล้ว เพราะฉันจะคืนเงินเตย จึงรีบขับรถไปหาเตยทันที

"คุณเตยฉันเอาเงินมาคืนค่ะ"เมื่อฉันพูดจบ เตยก็หันขวับมาที่ฉันแล้วจ้องฉันตาเขม่ง

"เอาเงินมาคืน?"

"ใช่ค่ะ"ฉันพูดพลางยิ้มให้กับเธอ

"เธอเล่นบ้าอะไรเนี่ย ฉันอุตส่าห์..."เตยพูดไม่จบประโยคเธอก็พ่นลมหายใจเฮือกใหญ่

"มีอะไรหรือเปล่าคะ"

"ถ้าอยากจะคืนเงิน เธอก็ไปคุยกับเฮียคิมละกัน"เตยพูดส่งๆ ซึ่งทำให้ฉันรู้สึกแปลกใจมาก ทำไมต้องไปคืนกับเขาคนนั้น ก็ทั้งที่ฉันได้รับเงินมาจากเธอ

"นี้คือที่อยู่ของเฮียคิม เธอไปคุยกับเขาตอนนี้เลย เพราะสัญญาที่เธอได้เซ็นอยู่ที่เขา"เตยยื่นกระดาษใบเล็กๆให้กับฉัน เมื่อฉันรับมาก็พบว่าเป็นแผนที่บ้านของเฮียคิม เจ้าของคลับ

"ปะ ไปตอนนี้เลยเหรอ"ฉันถาม เพราะขณะนี้มันเป็นเวลาทำงาน

"ไปตอนนี้เลย"เตยพูดจบก็เดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ฉันมองดูแผนที่นั้นด้วยความแปลกใจ

ฉันตัดสินใจออกจากคลับแล้วขับรถไปยังที่บ้านของเฮียคิมทันที พอไปถึงที่หน้าบ้านฉันเหลือบมองไปรอบๆ บ้านของเขาใหญ่มากพื้นที่บริเวณกว้างขวางพอๆกับบ้านของฉันนั้นแหละ ฉันบีบแตรรถ สักพักประตูรั้วขนาดใหญ่หรูหราก็ค่อยๆเปิดออก ฉันถึงขับรถเข้าไปกวาดสายตาไปก็เห็นผู้ชายร่างกำยำใส่ชุดดำยืนประจำตามจุดหลายคน พอฉันจอดรถสนิท ก็มีชายฉกรรจ์คนหนึ่งเดินมาเปิดประตูรถให้กับฉัน

"เชิญครับ เฮียคิมรออยู่"เขาเอ่ย ฉันจึงลงจากรถ

"ขอบคุณค่ะ"ฉันกล่าว แต่ในใจก็เริ่มจะกลัวนิดๆแล้ว เพราะมองไปทางไหนก็มีแต่ผู้ชายร่างกำยำใส่ชุดดำเต็มไปหมด ราวกับว่าฉันมาที่สุ่มโจรยังไงยังนั้น ชายร่างสูงที่เปิดประตูรถให้ฉันเดินนำฉันเข้ามาในตัวบ้าน เขาพาฉันมานั่งยังห้องรับแขก ซึ่งกว้างขวางพอตัว โซฟา เฟอร์นิเจอร์ ที่มีราคาแพงต้องสั่งมาจากต่างประเทศแน่นอน การตกแต่งบ้านหรูหรามาก พอๆกับบ้านของฉันเลย

"ฉันรอตรงนี้ก่อนนะครับ เดี๋ยวสักพักเฮียก็ออกมา"

"ค่ะ"ฉันตอบรับพร้อมกับผงกหัวให้ จากนั้นชายร่างสูงก็เดินออกไป ฉันได้ไม่นานก็มีแม่บ้านยกน้ำมาเสิร์ฟให้ ฉันโล่งใจมากที่บ้านหลังนี้ยังมีผู้หญิง

"ขอบใจจ๊ะ"ฉันกล่าวก่อนที่จะยกน้ำมาดี่ม แม่บ้านยิ้มให้ฉันแล้วเดินออกไป

ฉันนั่งอยู่ได้สักพักใหญ่ๆ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของใครคนหนึ่งเดินเข้ามา จึงเหลือบหันไปมองที่คนนั้น

"นาย!"ฉันสบถออกมาพร้อมกับลุกขึ้นยืน เพราะคนที่เดินเข้ามานั้นฉันเคยเจอเขาที่คลับในวันที่ฉันเข้าไปสมัครงานวันแรก

"ใบข้าว หึ"เขาเอ่ยชื่อฉันออกมาพร้อมกับแสยะยิ้มมุมปาก

"อย่าบอกนะว่านายคือ.."

"ฉัน เฮียคิม เจ้าของคลับ และตอนนี้ก็จะเป็นเจ้าของเธอ"ชายหนุ่มพูดพลางเอามือล้วงกระเป๋าข้างหนึ่งอีกข้างหนึ่งของเขายกขึ้นลูบที่คางแล้วส่งสายตามาที่เรือนร่างของฉัน

"นายหมายความว่าอะไร"

"เตยขายเธอให้ฉันแล้ว"

"ห๊ะ นายพูดว่าอะไรนะ นี้มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย"ฉันพูดด้วยความตกใจ มันเกิดอะไรขึ้น เตยจะขายฉันได้ยังไง ฉันไม่ใช่สิ่งของนะ

"หึ หึ"เฮียคิมเดินเข้ามาที่ฉัน ขณะที่ฉันพยายามถอยหลังหนี

"อย่าเข้ามานะ"

"เธอหนีฉันไม่พ้นหรอก".....