หนีออกจากบ้าน(3)

ใบข้าว talk

หลังจากวันนั้นที่ฉันได้ทะเลาะกับพ่อเรื่องที่ฉันจะไปประกวดร้องเพลง เราสองคนก็ไม่ได้คุยกันเลย เวลาเดินผ่านก็จะทำหน้าตึงๆใส่กัน ส่วนเรื่องงานที่บริษัท ฉันก็ยังไม่ได้ไป พ่อก็ไม่ได้พูดอะไรด้วย

ฉันตื่นมาแต่เช้าเพราะวันนี้ฉันจะไปออดิชั่น รู้สึกตื่นเต้นมาก ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังมาจากด้านนอก ฉันเดินไปที่ประตูแล้วเปิดออก เป็น ใบชา น้องสาวของฉัน

"เสร็จหรือยังคะ"ใบชาเอ่ยถามเสียงหวาน ใช่แล้วฉันชวนใบชาน้องสาวของฉันไปเป็นเพื่อนด้วย

"เสร็จพอดีเลย"พูดจบฉันหยิบกระเป๋าแล้วเดินออกมาจากห้องพร้อมกับใบชา

ฉันขับรถมายังสตูดิโอแห่งหนึ่งที่ทางทีมงานนัดไว้ พอเข้าทีมงานก็หยิบหมายเลขติดที่หน้าอกให้ฉัน

"นั่งรอเรียกตามหมายเลขนะคะ"ทีมงานเอ่ย

"ค่ะ"ฉันตอบรับแล้วเดินไปนั่งที่ทีมงานเตรียมไว้ มีคนเข้าร่วมออดิชั่นเยอะมาก ต่างก็พกความมั่นใจมาเต็ม

"สู้ๆนะพี่ข้าว"อันนี้คือเสียงของใบชา

เวลาผ่านไปเป็นชั่วโมงก็ถึงคิวของฉัน ทีมงานเดินนำเข้าไปในห้องๆหนึ่ง พอก้าวขาเข้าไปก็พบกับกรรมการที่นั่งอบู่บนเก้าอี้มีโต๊ะยาวสีขาวตั้งอยู่ และมีป้ายชื่อบอกชื่อของกรรมการแต่ละคน

"เชิญแนะนำตัวครับ"กรรมการคนที่หนึ่งพูดขึ้น

"สวัสดีค่ะ ฉันชื่อ จารวี ปรีดาอัครกุล ชื่อเล่นใบข้าว อายุ 24 ปี..."ระหว่างที่ฉันแนะนำตัว คณะกรรมการทั้งสามต่างมองหน้ากัน และซุบซิบคุยอะไรกันสักอย่าง พอฉันแนะนำตัวเสร็จ

"ถนัดร้องเพลงแนวไหนคะ"กรรมการคนที่สองถาม

"ได้ทุกแนวค่ะ"ฉันตอบกลับ

"งั้น ร้องมาสักแนวหนึ่งครับ"กรรมการคนที่สามเอ่ย พอกรรมการพูดจบฉันก็เริ่มร้อง ..

ฉันร้องได้แค่ครึ่งเพลง กรรมการก็ยกมือให้ฉันหยุดร้อง

"เอ่อ..คุณไม่ผ่านครับ"กรรมการคนที่หนึ่งพูด

"แต่ฉันยัง..."

"เชิญค่ะ"ฉันยังพูดไม่จบประโยคกรรมการคนที่สองก็ผายมือไปที่ประตู ฉันจำต้องเดินคอตกออกมา แต่ก่อนจะพ้นประตูก็ได้ยินเสียงของกรรมการคุยกัน

....เสียดายนะ ร้องดีด้วย"

...ก็พ่อของเธอ ขอไว้ว่าอย่าให้ลูกสาวผ่าน"

...มีความสามารถแต่โดนพ่อขัดขวาง เฮ้อ.."

ฉันได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกโกรธมาก โกรธพ่อ ทำไมพ่อถึงทำกับฉันแบบนี้นะ พอเดินออกมาก็พบกับใบชาที่มีสีหน้าตื่นเต้น

"ผ่านไหมพี่ข้าว"

"เฮ้อ...พี่มีเรื่องจะต้องคุยกับพ่อ"พูดจบฉันก็จับมือใบชาแล้วเดินออกมาจากสตูดิโอ

ฉันขับรถไปที่บริษัท เพื่อจะคุยกับพ่อให้รู้เรื่อง

"พี่ข้าว เกิดอะไรขึ้นเหรอ"ใบชาเอ่ยถามขณะที่ฉันพาเธอเข้ามาในลิฟต์ กดชั้นที่พ่อทำงานอยู่

"พ่อล๊อบบี้พี่"

"ห๊ะ พ่อล๊อบบี้พี่?"

"ใช่ พ่อไปขอทางกรรมการไม่ให้พี่ผ่านการออดิชั่น"ฉันพูดอย่างไม่สบอารมณ์

"พ่อคงไม่อยากให้พี่..."

"แต่พ่อก็ไม่ควรทำแบบนี้กับพี่"ฉันท้วงขึ้น พอลิฟต์ฉันก็รีบเดินไปที่ห้องทำงานของพ่อ

"คุณข้าว คุณชา มีธุระอะไรเหรอคะ"เลขาหน้าห้องของพ่อเอ่ยถาม

"พ่ออยู่ข้างในใช่ไหม"

"ค่ะ ท่านประธานอยู่ด้านใน"สิ้นเสียงฉันก็ผลักประตูห้องเข้าไป เห็นพ่อกำลังนั่งทำงานอยู่ที่บนโต๊ะประจำตำแหน่ง พอพ่อเงยหน้าเห็นฉันกับใบชาก็ยกยิ้มมุมปาก

"ทำไมพ่อทำแบบนี้กับข้าว"

"ฉันทำอะไร?"พ่อย้อนถาม

"พ่อล๊อบบี้ข้าวทำไม"ฉันพูดด้วยความโมโห

"ก็ฉันไม่อยากให้แกไปแข่งประกวดร้องเพลง บ้าๆของแกไง ฉันอาย นามสกุลของฉันเป็นถึงระดับนักธุรกิจที่โด่งดัง แต่แกกลับเอานามสกุลของฉันไปประกวดอะไรที่มันไร้สาระแบบนั้น"

"พ่ออาย?"

"ได้ งั้นข้าวจะเปลี่ยนนามสกุล"

"พี่ข้าว"ใบชาสบถออกมา แล้วเอื้อมมือมาเขย่าแขนฉัน เพื่อให้ฉันใจเย็น

"ถ้าเปลี่ยนนามสกุล แกก็ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าพ่อ ฉันจะถือว่าฉันมีลูกสาวแค่คนเดียว คือใบชา"

"คิดแบบนั้นก็แล้วแต่พ่อเลย"พูดจบฉันก็เดินออกมา

"พี่ข้าว พี่ข้าว"เสียงเรียกร้องของใบชา

"ปล่อยมัน ไม่ต้องไปตามมันนะยัยชา"อันนี้เสียงพ่อ

ฉันเดินออกมาจากบริษัทด้วยความโมโห มองไปที่ตึกบริษัทที่ใหญ่โตแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนที่จะขับรถออกมา พอมาถึงบ้านฉันก็เก็บข้าวของ เสื้อผ้า ของใช้ส่วนตัวใส่กระเป๋า จนเรียบร้อยแล้วก็ลากลงมา

"คุณข้าว จะไปไหนเหรอคะ"ป้าแม่บ้านเอ่ยถาม

"ข้าวจะไปอยู่ที่อื่น"ฉันตอบกลับไป

"ไปอยู่ที่อื่น? คุณข้าวจะไปอยู่ที่ คุณท่านกับคุณผู้หญิงทราบหรือยังคะเนี่ย"

"ฝากลาแม่ด้วยนะ ฉันไปก่อน"สิ้นเสียงฉันก็หิ้วกระเป๋ามาเก็บไว้ในรถ แล้วขับรถออกมาทันที...