วันนี้(2)

ปากหยักหลอกล่อคนไม่เดียงสาให้ติดกับลมหายใจอุ่นจัดผสมกลิ่นหอมเย็นของบุหรี่ ดูดดึงหยอกเย้าก่อนส่งเรียวลิ้นเข้าไปชิมโพรงปากหวาน เกี่ยวกระหวัดลิ้นเล็ก สูบกลืนอย่างหิวกระหาย

“ปะ เดี๋ยวสอนต่อ” เขาผละมาจูบหน้าผาก เว้นช่วงให้เธอหายใจก่อนช้อนร่างบางตรงไปยังเตียงนอนทันที

เสื้อผ้าติดกายของทั้งคู่ร่วงสู่พื้นอย่างรวดเร็ว ปรวีร์กลั้นหายใจกับความงามตรงหน้า เห็นตัวเล็กๆ แต่ส่วนที่ควรเต็มไม้เต็มมือกลับเยอะจนล้นเกิน คนถูกจ้องสะเทิ้นอายเสเบือนหน้าหนี นั่นกลับยิ่งเปิดทางให้จมูกโด่งฉกมาซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ปากหนาขบเม้ม ละเลียดชิมทิ้งไอร้อนแผดเผาทุกตารางนิ้วที่พาดผ่าน

“กลัวเหรอ” เขาเงยหน้ากระซิบถามเมื่อสัมผัสได้ว่าคนใต้ร่างกำลังสั่น

สลิลพยักหน้า

“มันก็...คงจะเจ็บแต่สนุกนะ” เขาอมยิ้มน้อยๆ แล้วค่อยๆ ดึงแขนเรียวที่กอดอกแน่นออก

“สวย”

สิ้นคำก็ก้มลงไปคลุกเคล้าบัวตูมสีหวานเยี่ยงคนลุ่มหลงมัวเมา รสชาติสดใหม่ที่ได้ลิ้มลองเป็นคนแรกช่างหอมหวานเกินห้ามใจ ร่างบางนอนระทดระทวยสิ้นเรี่ยวแรงขัดขืน ลำพังความปั่นป่วนที่เขาเพียรปลุกเร้าก็ประคองสติลำบากแล้ว แต่จู่ๆ เขาก็หยุดไป

ปรวีร์ยืดตัวไปหยิบบางอย่างออกมาจากลิ้นชักโต๊ะข้างเตียง และเป็นครั้งแรกที่สลิลได้เห็น ‘เขา’ เต็มตา ชายหนุ่มปลุกปลอบอย่างอ่อนโยนผิดกับสีหน้าอดกลั้นขณะฟันฝ่าเส้นทางคับแคบ กระทั่งเข้าไปทั้งหมดก็รอให้เธอปรับตัวสักพักจึงเริ่มขยับเชื่องช้า ขอให้เธอปล่อยตัวปล่อยใจไปพร้อมกัน ทุกอย่างดำเนินไปตามครรลอง ไร้ซึ่งคำพูดใดๆ มีเพียงสองร่างพร่ำภาษากายที่รู้กันอยู่สองคน

สลิลนอนนิ่งหลังพายุสวาทผ่านพ้นไป เธอไม่ได้เสียใจ ไม่มีน้ำตา ไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย แค่รู้สึกว่า...เป็นผู้หญิงเต็มตัวก็คืนนี้ เขาตักตวงจากเธอจนอิ่ม แต่คงไม่อิ่มหนำเพราะยอมหยุดที่สามรอบตามจำนวนถุงยางที่เหลือ นัยน์ตาวาวโรจน์นั่นตั้งท่าจะจับเธอกินต่อให้สมอยาก แต่เขาระวังตัว เธอก็ระวังตัว ไม่มีใครอยากพลาดหรอก

“ลุกไหวไหม อยากอาบน้ำรึเปล่า” ปรวีร์นุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวออกมาจากห้องน้ำหลังชำระร่างกายเสร็จ

“ค่ะ” เธอค่อยๆ พยุงกายลุกขึ้น ทรงตัวบนพื้นได้ไม่เท่าไรก็เข่าอ่อนลงไปนั่งพับเพียบเสียแล้ว

“ไม่ไหวหรอกมั้ง” เขาหัวเราะพรืดก่อนอุ้มเธอขึ้นเตียงเหมือนเดิม

“นอนเถอะ” ว่าพลางรั้งร่างเล็กมากอด สูดดมกลิ่นกายสาวให้ช่ำปอด

“คุณหมอคะ...ลิลต้องอยู่อีกนานไหมคะ” เขาไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้เลย

“ไม่รู้สิ เรื่อยๆ มั้ง” แปลว่า จนกว่าเขาจะเบื่อ

สลิลไม่ได้แปลกใจกับคำตอบ ในเมื่อตัดสินใจก้าวเข้าสู่กรงทองเขาแล้วก็ต้องยอมรับ อันที่จริงมันก็ไม่ได้เลวร้ายนัก บทรักเมื่อครู่บอกเธอว่าเขาไม่ใช่คนใจร้าย แค่พูดน้อยถึงน้อยมากเท่านั้นเอง หญิงสาวหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน จิตใจสับสนวุ่นวาย มีเพียงอกเขาไว้พึ่งพิง

เธอมัดปากถุงดำก่อนนำไปหย่อนลงปล่องทิ้งขยะ ห้องกลับมาอยู่ในสภาพเดิม ไม่หลงเหลือร่องรอยว่าเคยมีเธออยู่ เท่านี้น่าจะพอแล้ว สลิลเปิดตู้เย็นตรวจตราดูรอบสุดท้าย พบว่าอาหารสดที่ทำใส่กล่องไว้ให้เขาอุ่นกินหมดแล้วก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ออกเวรมาคงไม่เหลือแรงหุงหาอาหารเอง จึงตัดสินใจทำอะไรง่ายๆ ไว้ให้เขา อย่างน้อยก็ได้ดูแลเขาตอบแทนที่เขาดูแลเธอไม่ขาดตกบกพร่องมาตลอด

มะระผัดไข่แล้วกัน ปรวีร์เป็นคนกินง่ายอยู่ง่ายและชอบกินเมนูไข่เป็นที่สุด เขาเคยเล่าให้ฟังว่าแยกมาอยู่คอนโดฯ ของพ่อตั้งแต่เรียนปีหนึ่งเพราะอยู่ใกล้มหาวิทยาลัย ส่วนน้องอีกสามคนอยู่บ้านใหญ่ ยิ่งเรียนปีสูงยิ่งไม่มีเวลากลับบ้าน คุณนลินแม่เขาจึงเป็นคนหอบหิ้วอาหาร ขนม ผลไม้และเครื่องดื่มมาเติมใส่ตู้เย็นให้บ่อยๆ จนกระทั่งเธอมาอยู่ด้วยนั่นแหละ เขาถึงได้บอกแม่ว่าจะกลับไปกินข้าวที่บ้านเอง

สลิลไม่เคยมีโอกาสได้รู้จักกับครอบครัวเขา เคยเห็นในรูปบ้าง และรู้ว่าปรวีร์มีฝาแฝดอีกคนชื่อป้อน หรือปรวัธน์ ที่หน้าตาเหมือนกันราวกับแกะ ต่างกันแค่ทรงผม แม้บ้านเขาจะรักใคร่กลมเกลียวจนเธอแอบอิจฉา แต่เขาออกมาใช้ชีวิตคนเดียวเสียเป็นส่วนใหญ่ เพราะหน้าที่การงานรัดตัวและความรักสันโดษระดับเจ้าชายน้ำแข็งที่รายล้อมด้วยกำแพงน้ำแข็งอีกชั้น บางครั้งเย็นชาคล้ายเป็นอีกคนที่เธอไม่รู้จัก จะเป็นตัวของตัวเองจริงๆ เฉพาะตอนร่วมรักกับเธออย่างเร่าร้อนเท่านั้น

หญิงสาวตักมะระผัดไข่ใส่กล่องอาหาร ยังไม่ปิดฝา ผึ่งลมให้เย็นอีกนิดค่อยเอาเข้าตู้เย็น พลันนึกได้ว่าควรสำรองแซนด์วิชไว้ด้วยเผื่อเช้าวันเร่งรีบของเขา จึงรีบลงมือทำก่อนเขียนโน้ตติดไว้หน้าตู้เย็นว่า

มีมะระผัดไข่กับแซนด์วิชนะคะ

มือบางรวบกระเป๋าสะพายหลังเสร็จสิ้นธุระ กวาดตามองรอบห้องสั่งลาเป็นครั้งสุดท้าย ขอฝังกลบความทรงจำทั้งหลายไว้ที่นี่ เมียเก็บอย่างเธอมีอายุการใช้งานจำกัด รู้ดีว่าสักวันต้องจบแบบนี้ ไม่ได้โกรธแค้นหรือชิงชังเขา มีแต่ความปรารถนาดีขอให้เขามีความสุขกับชีวิตที่เลือก ส่วนเธอก็แค่เริ่มใหม่อีกครั้ง