บทที่ 1 นังสำส่อนกับไอ้หน้าตัวเมีย เหมาะสมกันที่สุดในโลก!

หน้าห้อง 315 โรงแรมวินิสตัน

หลิงเวยมองผ่านช่องประตูที่เปิดแง้มไว้ด้วยสายตาเย็นชา เสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้นห้องทำให้เธอรู้สึกจุกจนพูดไม่ออก

"จื่อซวิน... จื่อซวิน... เค้าเจ็บ..."

"เวยเวย... เวยเวย... ผมต้องการคุณ..."

เสียงนี้... หลิงเวยจำได้แม่นยำจนขึ้นใจ!

เธอมองดูร่างสองร่างที่กำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันบนเตียง ความรู้สึกเหมือนท้องฟ้าถล่มลงมาต่อหน้าต่อตา!

"จื่อซวิน... เขี่ยยัยหลิงเวยนั่นทิ้งไปเถอะ คุณคบกับมันมาปีหนึ่งแล้ว แต่มันไม่เคยยอมให้คุณแตะต้องตัวเลย มันไม่เคยแคร์ความรู้สึกคุณหรอก... ไม่เหมือนฉัน ฉันรักคุณจริงๆ นะ... อ๊ะ เบาหน่อยสิ..."

เสียงครางกระเส่าดังขึ้นตามแรงอารมณ์ที่รุนแรงของฝ่ายชาย

ดวงตาของหลิงเวยแดงก่ำ เธอแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองกับสิ่งที่เห็น!

วันนี้คือวันเกิดของ 'สวี่จื่อซวิน' แฟนหนุ่มของเธอ เขาบอกว่าจะมีเซอร์ไพรส์... หรือเซอร์ไพรส์ที่ว่า คือการให้เธอมาดูภาพอุจาดตาแบบนี้?

สวี่จื่อซวินเป็นรุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัย เขาเป็นคนสุภาพอ่อนโยน ตอนอยู่มหาวิทยาลัยมีคนตามจีบเธอมากมาย แต่มีเพียงเขาเท่านั้นที่ทำให้เธอหวั่นไหว

ตลอดหนึ่งปีที่คบกัน เขาไม่เคยแสดงกิริยาไม่เหมาะสมเลยแม้แต่นิดเดียว เขาเป็นคนใส่ใจ อ่อนโยน และมีอารมณ์ขัน

เธอเคยคิดมาตลอดว่า หลังจากเรียนจบ เธอจะแต่งงานกับเขา...

แต่ใครจะไปนึก... ว่าวันนี้เขาจะตบหน้าเธอฉาดใหญ่ด้วยการกระทำแบบนี้!

หัวใจของหลิงเวยแทบแหลกสลายด้วยความเจ็บปวด!

"สวี่จื่อซวิน!" หลิงเวยถีบประตูที่แง้มอยู่ให้เปิดออกอย่างแรง!

คนสองคนที่กำลังนัวเนียกันตกใจสุดขีด ฝ่ายชายหยุดชะงักแล้วหันมามองด้วยความหงุดหงิด

เขาจ้องไปยังหลิงเวยที่ยืนอยู่หน้าประตูในชุดกระโปรงสีขาวบริสุทธิ์ เขาสะบัดหัวไปมาอย่างแรง ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความมึนงง

ฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้ประสาทสัมผัสของเขาชาไปหมด ภาพตรงหน้าทั้งพร่ามัวและซ้อนทับกัน

"จื่อซวิน อย่าไปสนใจยัยนั่นเลย ต่อเถอะนะ... ฉันต้องการคุณ..."

ผู้หญิงที่มีใบหน้าเจ้าเล่ห์เหมือนสุนัขจิ้งจอกพลิกตัวขึ้นมานั่งทับบนเอวของสวี่จื่อซวิน เธอหันไปมองหลิงเวยอย่างไร้ยางอาย แววตาเต็มไปด้วยความเหยียดหยามและชัยชนะ

เธอตั้งใจไม่ล็อกประตูห้องพัก และเธอก็เป็นคนมอมเหล้าสวี่จื่อซวินเอง รวมถึงข้อความที่ส่งไปหาหลิงเวยว่ามีปาร์ตี้ เธอก็เป็นคนจัดการทั้งหมด

หึ... ทุกอย่างอยู่ในแผนการของเธอ! แล้วไงล่ะ?

ผู้ชายคนนี้ ตกเป็นของเธอแล้ว

ในเมื่อได้นอนกับสวี่จื่อซวินแล้ว เขาจะหนีไปไหนพ้น!

เหอะ! หลิงเวย! ต่อให้แกจะเป็นนางฟ้าในสายตาผู้ชายทั้งมหา'ลัยแล้วยังไง? ตอนนี้เทพบุตรของแกอยู่ในมือฉัน! ไสหัวไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้!

"จื่อซวิน ต่อสิคะ..."

สวี่จื่อซวินพยายามจะผลักเธอออกแต่ไม่มีแรงพอ

จางอี้ถิงมองเขาด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะหันไปตวัดสายตาอาฆาตใส่หลิงเวย

"หลิงเวย! แกก็เห็นแล้ว จื่อซวินเป็นผู้ชายของฉันแล้ว ถ้าแกยังมียางอายอยู่บ้าง ก็อย่ามาตามเกาะแกะเขาอีก!"

หลิงเวยจ้องมองคนทั้งคู่อย่างเคียดแค้น! เธอขบกรามแน่น ก้าวเดินเข้าไปในห้องทีละก้าว ราวกับว่าทุกย่างก้าวแฝงไปด้วยพลังมหาศาล!

"เพี้ยะ!"

หลิงเวยสะบัดมือตบหน้าจางอี้ถิงจนกระเด็นไปอีกทาง! จางอี้ถิงล้มลงบนเตียง ใบหน้าบวมแดงขึ้นมาทันตาเห็น!

เธอเอามือกุมแก้มด้วยความตกตะลึง! สายตาของหลิงเวยมันเย็นเยียบจนน่ากลัว เหมือนปีศาจที่คลานขึ้นมาจากนรก!

จางอี้ถิงถึงกับตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว...

"เวยเวย—" เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย สวี่จื่อซวินก็เริ่มได้สติขึ้นมาบ้าง เขาเอาผ้าห่มมาคลุมตัวไว้อย่างรวดเร็ว พยายามยื่นมือไปคว้าตัวเธอ

"เวยเวย... ผมขอโทษ ผมเมามาก... คุณฟังผมอธิบายก่อนนะ... ผมไม่รู้ว่าเป็นยัยนี่..."

"อย่ามาแตะต้องตัวฉัน! เอามือสกปรกนั่นออกไป!" หลิงเวยสะบัดตัวหนีสุดแรง พร้อมกับตบหน้าสวี่จื่อซวินไปอีกหนึ่งฉาด! เสียงดัง "เพี้ยะ!" จนหูเขาอื้อไปหมด!

หลิงเวยขบฟันถาม "นายบอกว่าไม่รู้ว่าเป็นยัยนี่งั้นเหรอ? แล้วนายกะจะทำเรื่องพรรค์นี้กับฉันหรือไง!"

"เวยเวย..."

สวี่จื่อซวินปวดหัวแทบระเบิด!

ที่น่าแปลกคือ... จางอี้ถิง... มาอยู่บนเตียงเขาได้ยังไง?

หลิงเวยก้มลงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดกล้องแล้วกดถ่ายรูปคนทั้งคู่ไว้หลายใบ

"หลิงเวย! แกจะทำอะไร?" จางอี้ถิงกระโดดลงจากเตียง พุ่งเข้าหาเพื่อจะแย่งโทรศัพท์ แต่ถูกหลิงเวยถีบกระเด็นไป

หลิงเวยยืนตระหง่านราวกับเทพสงครามที่มีรังสีฆ่าฟันแผ่ออกมา เธอเดินไปที่หน้าต่างแล้วโยนโทรศัพท์พร้อมเสื้อผ้าของทั้งคู่ทิ้งออกไปข้างนอกทั้งหมด

หลิงเวยแค่นยิ้มเย็นชาพลางชำเลืองมองจางอี้ถิง "แกอยากให้คนอื่นเห็นนักไม่ใช่เหรอ? ฉันจัดให้..."

ว่าจบ หลิงเวยก็ก้าวเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว!

แมลงวันโสโครกสองตัวนี้ แค่เหลือบมองอีกวินาทีเดียวเธอก็รู้สึกขยะแขยงจนทนไม่ไหว!

เมื่อออกมาจากโรงแรม หลิงเวยกุมหัวตัวเองแล้วนั่งยองๆ ลงข้างถนน เธอรู้สึกคลื่นไส้อยากจะอาเจียนออกมา

นอกจากความเจ็บปวดในใจแล้ว สิ่งที่มากกว่านั้นคือความรู้สึกรังเกียจ

เธอเป็นเด็กกำพร้ามาตั้งแต่อายุสิบขวบ ต้องทำทุกอย่างด้วยตัวเอง ที่เธอยอมคบกับสวี่จื่อซวินก็เพราะเห็นว่าเขาเป็นคนซื่อสัตย์และเอาใจเก่ง

แต่ไม่นึกเลยว่าพอเขาเมาจะทำเรื่องทุเรศแบบนี้ออกมาได้!

แล้วยังมียัยจางอี้ถิงนั่นอีก! ปากก็เรียกเธอว่าเพื่อนรัก... เธอทำลงไปได้ยังไง?

หลิงเวยเจ็บปวดจนเหมือนร่างกายจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ!

จังหวะนั้นเอง จางอี้ถิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าต่างโรงแรมก็ตะโกนด่าทอออกมาอย่างบ้าคลั่ง

"หลิงเวย! ฉันขอแช่งโคตรเหง้าแก! ขอให้ครอบครัวแกตายโหงให้หมด!"

หลิงเวยลุกขึ้นยืน จ้องเขม็งไปที่ชั้นบน ลมกลางคืนพัดเส้นผมและกระโปรงของเธอจนยุ่งเหยิง

แววตาที่เป็นประกายของเธอฉายแววเฉียบขาดขึ้นมาทันที จะมารังแกเธอ เธอยอมได้! แต่ทำไมต้องมาแช่งครอบครัวเธอด้วย?! พ่อแม่เธอที่อยู่ในปรโลกต้องถูกขุดขึ้นมาด่าด้วยหรือไง?

จางอี้ถิง! แกมันสารเลวเกินไปแล้ว!

หลิงเวยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหู แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นทีละคำ

"110 ใช่ไหมคะ? ที่โรงแรมวินิสตัน ห้อง 315 มีคนมั่วสุมขายบริการค่ะ!"

ไม่นานนัก รถตำรวจก็มาจอดหน้าโรงแรมอย่างรวดเร็ว

เจ้าหน้าที่ตำรวจสองนายเดินเข้าไปในโรงแรมด้วยท่าทีคล่องแคล่ว คนข้างบนไม่มีทั้งเสื้อผ้า โทรศัพท์ และบัตรประชาชน

ในเวลาไม่นาน ตำรวจก็คุมตัวคนสองคนที่นุ่งเพียงผ้าเช็ดตัวขึ้นรถตำรวจไป

หลิงเวยมองดูภาพเหล่านั้น ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันสะกดกลั้นความโกรธเอาไว้ เธอกลั้นจนปวดใจ กลั้นจนแสบตาไปหมด!

แต่เธอก็ยังดื้อรั้นและเข้มแข็งพอที่จะไม่ยอมปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาแม้แต่หยดเดียว!

เธอเหนื่อยมาก อยากจะหาเตียงกว้างๆ แล้วนอนหลับไปไม่ต้องตื่นขึ้นมาอีก... แต่ไม่ได้... เธอต้องหาเงิน! เธอต้องอยู่รอดให้ได้!

เมื่อถึงบ้าน ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว

ภายใต้แสงไฟสีเหลืองนวล หลิงเวยกำลังนั่งวาดแบบร่างอย่างตั้งใจ ทันใดนั้น เงาร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งก็วูบผ่านระเบียงเข้ามา

มีคนแอบเข้ามาทางระเบียงงั้นเหรอ?

ดึกป่านนี้แล้ว ใครกัน?

กลิ่นคาวเลือดที่รุนแรง... ลอยมาเตะจมูกของเธอทันที!