บทที่ 3

พวกเขาค้นกล่องของฉันอยู่สิบเอ็ดนาที

ฉันเดินออกจากวิทมอร์เฮาส์พร้อมแก้วกาแฟหนึ่งใบ หม้อทองแดงของคุณยาย และกระดาษที่มีลายเซ็นหนึ่งแผ่น

พวกเขายึดมีดไว้ ยึดสมุดโน้ตไว้

พวกเขาไม่เข้าใจว่าสมุดพวกนั้นเป็นแค่ลายมือของฉัน สูตรอาหารจริงๆ อยู่ในมือฉัน

ข้างนอก ฉันหยุดยืนบนทางเท้าแล้วเงยหน้ามองตึก อิฐแดง หน้าต่างสูงสิบสองบาน กันสาดที่ฉันเป็นคนเลือก ช่วงปีที่สอง มีอยู่ช่วงหนึ่งที่เราไม่มีเงินจ่ายเงินเดือนพนักงาน ฉันถอนมรดกของคุณยายออกมาทั้งหมดเพื่ออุดรูนั้น หนึ่งแสนแปดหมื่นดอลลาร์ โอนตรงเข้าบัญชีร้าน บันทึกเป็นเงินกู้จากผู้ถือหุ้น ที่ฉันไม่เคยขอให้เขาจ่ายคืนแม้แต่ครั้งเดียว

ตอนนั้นฉันบอกตัวเองว่า เมื่อร้านติดตลาดเมื่อไหร่ ทุกอย่างจะคุ้มค่า เมื่อร้านติดตลาด เขาจะใส่ชื่อฉันไว้ที่ไหนสักแห่ง

แต่เขากลับใส่สาวอายุยี่สิบสี่ไว้ในบัญชีเงินเดือนแทน

ฉันหันหลังกลับ และไม่เหลียวมองอีกเลย

มีเรื่องหนึ่งเกี่ยวกับเชฟที่ไม่มีใครบอกคุณ: ฉันไม่เคยปิดโทรศัพท์เลยตลอดสิบเอ็ดปี ไม่ปิดตอนไปเที่ยว ไม่ปิดตอนอยู่โรงพยาบาลวันที่แม่เส้นเลือดในสมองแตก ไม่ปิดแม้แต่ในงานแต่งน้องสาวตัวเอง มันมีเรื่องตลอด ห้องเย็นอุณหภูมิขึ้น เด็กล้างจานไม่มาทำงาน ของส่งมาไม่ครบ

คืนนั้นฉันกลับบ้าน จัดกระเป๋า แล้วจองเที่ยวบินไปโครอลเบย์

ยี่สิบคืน จ่ายเต็มล่วงหน้า ขอคืนเงินไม่ได้ ฉันตั้งใจเลือกแบบนั้นเอง

ฉันเช็กอินตอนสี่ทุ่มตามเวลาท้องถิ่น เดินเท้าเปล่าลงไปที่ชายน้ำ แล้วโพสต์รูปทะเลหนึ่งรูป

ในที่สุดก็มีเวลาให้ตัวเองซะที รู้สึกดีสุดๆ

ข้อความเริ่มเด้งเข้ามาภายในสี่นาที

ดีจังนะ บางคนคืนนี้ต้องควบสองกะ

พี่โนรา รู้ยัง เชฟขึ้นเงินเดือนให้ทุกคนหลังพี่ออกไปเลยนะ

บอกตรงๆ บรรยากาศในครัวตอนนี้เบาสบายขึ้นเยอะเลย 555

เบาสบาย ใช่สิ เพราะคนที่คอยปฏิเสธไอเดียแย่ๆ ไม่อยู่แล้วนี่

แล้วบนสุดของฟีด ก็มีโพสต์ของเซียนน่า: รูปเธอในชุดเชฟสีขาว กอดอกยืนอยู่หน้าพาสของฉัน แคปชันว่า วันแรกในฐานะคนคุมครัว ขอให้โชคดีนะตัวเอง!! ?

แกรนต์กดไลก์ พนักงานหน้าร้านทั้งหมดก็กดไลก์

ฉันคว่ำโทรศัพท์ลงและไม่รู้สึกอะไรเลยสักนิด เพราะฉันรู้อยู่แล้วว่าคนที่ได้ทุกอย่างที่ต้องการจากแกรนต์ วิทมอร์จะลงเอยยังไง

ฉันกำลังล้างเกลือออกจากเท้าตอนโทรศัพท์ดัง เบอร์ที่ไม่รู้จัก

"ใช่คุณโนรา ควินน์ไหมครับ เชฟควินน์"

"ใช่ค่ะ"

"ผมชื่อแดเนียล เคน บริหารเคน ฮอสปิทาลิตี้ กรุ๊ปครับ เมื่อเช้าผมได้ยินมาว่าคุณลาออกจากวิทมอร์เฮาส์"

ฉันค่อยๆ นั่งลงที่ขอบเตียง

เคน ฮอสปิทาลิตี้ ร้านอาหารเก้าแห่ง โรงแรมสองแห่ง และงบการเงินที่ดีที่สุดในเมือง ฉันรู้ เพราะฉันนั่งศึกษางบของพวกเขามาหลายปี เหมือนผู้หญิงคนอื่นอ่านนิยาย

"ผมไปกินที่วิทมอร์เฮาส์มาสิบหกครั้ง" เขาว่า "และไม่เคยเชื่อเลยสักครั้งว่าแกรนต์ วิทมอร์ทำอาหารในเมนูนั้นเองแม้แต่จานเดียว เรากำลังจะเปิดร้านแฟลกชิปริมน้ำช่วงฤดูใบไม้ร่วง ผมอยากได้คุณเป็นหัวหน้าเชฟ คุมงานสร้างสรรค์ได้เต็มที่ ไม่มีหุ้นส่วนมายืนคุมพาส และผมจะจ่ายให้สองเท่าของที่เขาจ่ายคุณ"

"เขาไม่ได้จ่ายฉันเลยสักบาท" ฉันตอบ

ปลายสายเงียบไปนาน

"งั้นเรื่องนี้ก็ง่ายเลยสิครับ" แดเนียล เคนว่า

ฉันหัวเราะออกมาดังๆ หัวเราะจริงๆ แบบที่เจ็บซี่โครง

สิบนาทีต่อมาฉันวางสาย พร้อมนัดประชุม การคุยเรื่องโบนัสแรกเข้า และความโล่งในอกที่ไม่เคยรู้สึกมาตั้งแต่อายุยี่สิบหก

ฉันกำลังเอื้อมมือไปปิดไฟตอนโทรศัพท์ดังขึ้นอีก

แกรนต์

ฉันปล่อยให้เข้าข้อความเสียง เขาโทรมาอีก และอีก พอครั้งที่สี่ฉันรับ เสียงเขาดังทะลุสายจนลำโพงแตกพร่า

"โนรา! เงินอยู่ไหน"

"เงินอะไร"

"อย่ามาเล่นลิ้นกับผม!" มีเสียงอะไรล้มโครมอยู่ด้านหลัง เก้าอี้ หรือประตู "เงินหนึ่งแสนแปดหมื่นดอลลาร์ถูกถอนออกจากบัญชีดำเนินงานตอนสี่โมงเย็นวันนี้ สี่โมงเย็นนะ โนรา สองชั่วโมงหลังจากคุณเดินออกจากตึกผม"

ฉันเอนตัวลงนอนบนเตียงโรงแรม มองพัดลมเพดานที่หมุนช้าๆ อยู่ข้างบน