บทนำ

"ไอ้หนึ่งโว้ยย!" เสียงใครบางคนวิ่งหน้าตื่นตะโกนเรียกหญิงสาวที่กำลังก้มหน้าดูรถบิ๊กไบค์คันโปรดของเธออยู่ ใบหน้าสวยเงยหน้าขึ้นไปมอง ก่อนจะเห็นว่าเป็นเพื่อนสนิทตัวเอง

"อะไร" เธอกลับไปสนใจดูรถตัวเองต่อ

"พ่อมึงกำลังมา!"

"เชี่ยย ถึงไหนแล้ววะ" หญิงสาวดีดตัวขึ้นมองหาหนทางหนี

"กูเห็นรถมันกำลังเลี้ยวเข้ามา กูเลยรีบวิ่งมาบอกมึงก่อน" เขายืนสูบบุหรี่อยู่ข้างหน้า พอเห็นว่าใครมาก็รีบวิ่งมาบอกหญิงสาวทันที

"เอาไงดีวะ"

"มึงหลบมันไม่ได้หรอก" เขากำลังปลอบใจเพื่อนสาวอยู่

"มึงจะพูดทำห่าอะไร" หญิงสาวมองซ้ายมองขวาเพื่อหาที่หลบ แต่ทว่ายังไม่ทันจะได้ก้าวขา น้ำเสียงดุดันของใครบางคนก็แทรกเข้ามาซะก่อน

"จะไปไหน" ทั้งสองหันขวับไปมองยังคนมาใหม่ทันที ใบหน้าสวยซีดเผือด เธอยกมือปาดเหงื่อที่ไหลตามกรอบหน้าพร้อมหลบสายตาเจ้าของความสูงหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร

"...." ชายหนุ่มจ้องทั้งสองนิ่ง

"ไอ้เหี้ย มือปืน มึงจะจ้องหน้าพวกกูทำไม" โอนิกซ์ทำทีเป็นโวยวายกลบเกลื่อนความผิดตัวเอง ด้านหญิงสาวอีกคนก็เอาแต่เบือนหน้าหนี เธอทำเป็นชมนกชมไม้ไม่สนใจมือปืนที่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงมองหน้าเธออยู่

มือปืน ชายหนุ่มวัย28ปี เขาเป็นลูกชายคนโตตระกูลดัง ครอบครัวมีธุระกิจมากมายใหญ่โต ไม่มีใครไม่รู้จักครอบครัวเขา มือปืนมีน้องชายที่คลานตามกันมาหนึ่งคน ชื่อ วาโย ทั้งสองมีนิสัยที่แตกต่างกัน คนน้องจะขี้เล่น เอาใจเก่ง เฟรนลี่กับทุกคนที่เป็นผู้หญิง ส่วนคนพี่จะนิ่งขรึม พูดน้อยต่อยหนัก ภายนอกที่ดูน่าเกรงขาม ดุดัน แต่ภายในกับอบอุ่น อ่อนโยน เอาใจเก่ง แต่คนที่จะได้เห็นด้านนี้ของเขา ต้องเป็นคนพิเศษเท่านั้นถึงจะได้รับมัน ตอนนี้เขากำลังบริหารงานช่วยที่บ้าน ด้วยเหตุผลที่เป็นลูกชายคนโตเลยจำเป็นต้องรับหน้าที่ภาระหนักกว่าคนเป็นน้องหลายเท่า แต่เขาก็ไม่เคยบ่นมันสักครั้งเดียว กลับมาที่ปัจุบัน วันนี้ก็เป็นอีกวันที่เขาต้องเข้าไปดูงานที่บริษัท แต่ขณะที่เขากำลังทำงานอยู่นั้น ลูกน้องของเขาไปรายงานเกี่ยวกับใครบางคนว่าไปก่อเรื่องอะไรไว้ เขาเลยจำเป็นต้องวางทุกอย่างแล้วดิ่งมาหาทันที

"ไปทำอะไรมา" มือปืนจ้องหน้าถามร่างบางตรงหน้า ความนิ่งของเขามันเต็มไปด้วยความดุดัน ไม่พอใจจนคนโดนถามหายใจไม่ทั่วท้อง

"ก็แค่ไปกินข้าว" ร่างบางโดยที่สายตาก็กำลังคิดหาทางหนีเอาตัวรอด

"ตอบใหม่" สิ่งที่ลูกน้องเขารายงานมามันไม่ใช่แบบนี้ ทั้งไหนจะรอยฟกช้ำตามแขนนั้นอีก เขาไม่ได้โง่จนไม่รู้ว่าทั้งสองไปทำเรื่องอะไรมา

"นายจะเร่งเร้าทำไมนักหนาเนี่ย" เธอทำทีโวยวายกลบเกลื่อนความผิดเหมือนกับที่เพื่อนหนุ่มอีกคนทำ แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล

"น้ำหนึ่ง" หญิงสาวชะงักไปกับน้ำเสียงดุดันขึ้นมากว่าเดิม

น้ำหนึ่ง หรือ หนึ่ง ที่เพื่อน ๆ มักจะเรียกกัน เธอเป็นผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มที่มีผู้ชายทั้งหมดสี่คน ทั้งห้าเรียนจบวิศวะมาด้วยกัน เธอเป็นลูกสาวคนเดียวของบ้านที่มาพร้อมกับความลุย แสบ เก่ง สวยและแปลก ง่าย ๆ คือเป็นผู้หญิงที่ครบทุกอย่าง ฐานะที่บ้านปานกลาง ไม่เคยมีแฟนมาก่อนเพราะมีนิสัยที่คล้ายผู้ชาย รักการแข่งรถเป็นชีวิตจิตใจ แต่ที่บ้านไม่ค่อยจะเห็นดีด้วยสักเท่าไหร่เนื่องจากพวกท่านห่วง ด้วยความที่มีลูกสาวเพียงคนเดียวก็ไม่อยากให้ทำอะไรที่มันเสี่ยงอันตรายมากนัก แต่มีหรือคนอย่างเธอจะสนใจ ในเมื่อชอบแล้วก็แค่ลงมือทำให้พวกท่านยอมรับให้ได้ แต่ก็มีอยู่หนึ่งคนที่ดูเหมือนจะไม่เคยสนับสนุนเธอเลย และเข้มงวดยิ่งกว่าพ่อแม่เธออีก

" อะไร"

"ที่พูดไม่เข้าหูเลยใช่ไหม" คนตัวเล็กนิ่งเงียบ

"ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย"

"...." สายตาเฉียบคมยิ่งกว่าเหยี่ยว จ้องเธอราวกับจะจับร่างเธอทุ่มลงพื้นยังไงยังงั้น

"เออ ๆ ก็..ตามนั้นแหละ" สุดท้ายก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับสายตาคู่นั้น คนอย่างมือปืนไม่มีทางที่ใครจะโกหกและหลุดพ้นสายตาเขาไปได้ถ้าเผลอไปทำอะไรมา เขามันน่ากลัวยิ่งกว่าอะไร

" จะให้ฉันจัดการยังไงดี กักบริเวณหรือมัน..ที่ต้องไปให้อาหารลูกฉัน" เขาบอกกับเธอก่อนจะเลื่อนสายตาไปมองโอนิกซ์

"กูไม่เอาเด็ดขาด!" โอนิกซ์ปฎิเสธเสียงแข็ง ให้ตายยังไงเขาก็ไม่มีทางไปเหยียบที่นั่นเด็ดขาด ลูกมือปืนเหมือนชาวบ้านเขาที่ไหน

"งั้นเธอไป" มือปืนขยับดวงตามองไปที่น้ำหนึ่งอีกครั้ง

" จะบ้าหรือไง! " โอนิกซ์และน้ำหนึ่งยืนจ้องตากันเขม็ง

" อีกครึ่งชั่วโมงจะถึงเวลาให้อาหาร" มือปืนก้มมองเวลา เขาไม่สนว่าใครจะเป็นคนไป สนแค่ลูกเขาต้องได้กินอาหารตรงเวลาเท่านั้น