บทที่ 23 ถูกจับนมขึ้นมาอย่ามาร้อง

เมื่อกลับถึงห้องเธอก็ต้องรีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า วันนี้ค่อนข้างสายเลยต้องทำทุกอย่างแบบรวดเร็ว เนื่องจากเธอขึ้นรถเมล์สายอื่น ที่ไม่ใช่สายประจำของตัวเอง การแวะจอดรับส่งผู้โดยสารคนอื่นจึงมีผลต่อเวลาของเธอ

และถึงช้าแต่เธอก็ยังมีสติครบถ้วน เพราะวันนี้การทำงานไม่เหมือนกับวันก่อนหน้า เธอจึงเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบชุดเดรสตัวเก่งออกมาแทนที่จากที่ควรจะเป็นชุดลำลอง ดวงตาคู่สวยหลุบต่ำขณะมองตัวเองในกระจก เป็นอีกครั้งที่รู้สึกประหม่าและตื่นเต้นไม่น้อย หลังสวมชุดนั้นอยู่บนตัว ที่มันทั้งสวยและเซ็กซี่ในเวลาเดียวกัน จังหวะนั้นความกดดันต่างๆมากมายคืบคลานเข้ามา รวมถึงคำพูดของเขาคนนั้นด้วย ที่มีอิทธิพลกับเธอไม่น้อย

‘งั้นก็ตามใจ ถูกจับนมขึ้นมาอย่ามาร้องก็แล้วกัน’

“ช่างปะไรสิ...”

หญิงสาวปลอบใจตัวเองเสียงเบา พลางหยิบกระเป๋าเครื่องสำอางขึ้นมาแล้วแต่งแต้มบนใบหน้า ตามประสาคนใช้เครื่องสำเองเป็นแต่ไม่เก่งนัก หากแต่แต่งออกมาสวยได้เหมือนกัน นั่นเพราะใบหน้าของเธอไม่แต่งอะไรก็สวยมากอยู่แล้ว

หลังจากแต่งตัวและหน้าเสร็จ เหลือบมองเวลาเห็นว่ายังเหลืออีกสิบนาทีเธอจึงใช้เวลานั้นสงบสติอารมณ์ เปลือกตาสีอ่อนค่อยๆปิดลงตรงหน้ากระจก จินตนาการและภาวนาให้ค่ำคืนนี้ผ่านพ้นไปด้วยดี ไม่มีเรื่อง ไม่มีปัญหาเกิดขึ้นมา เมื่อรู้สึกดีขึ้นบ้างแล้วถึงจะก้าวออกมาจากประตู เดินตรงไปยังกล่องลิฟต์เพื่อมุ่งตรงไปยังผับข้างล่าง

ติ้ง!

วินาทีประตูเหล็กเปิดออกหลังลงมาจนสุดชั้นที่เธอต้องการ บรรยากาศข้างหน้าก็เหมือนเป็นโลกอีกใบนึงทันที ทุกอย่างตกอยู่ในภวังค์แทนที่มันจะอยู่ในจินตนาการ แต่เจ้าของผับกลับรังสรรค์ให้มันเป็นจริงขึ้นมา เพื่อเอาใจขาเที่ยวกระเป๋าหนัก ทว่านิสัยเสีย

ความเงียบในห้องพักสุดหรูของเธอก่อนหน้านี้ ถูกแทนที่ด้วยแสง สี เสียง ความหอมของน้ำยาฆ่าเชื้อ และน้ำยาขจัดกลิ่นไม่พึงประสงค์ ถูกกลบไปด้วยกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ล่องลอยมาตามสายลม ปะปนไปด้วยกลิ่นควันมือสองจางๆ ที่แม้ในสถานที่ที่เธอยืนอยู่ไม่มีใครสูบเพราะมันเป็นกฎ แต่มันก็ติดมากับเสื้อผ้าของแขกเหรื่อที่เดินเข้ามาอยู่ดี ต่อมากลิ่นสุดท้ายที่สัมผัสได้ขณะเดินทอดน่องมาตามทางเดินก่อนมุ่งหน้าสู่บาร์ คือกลิ่นอายของความอันตรายที่แฝงอยู่บนตัวผู้คน นักเที่ยวหลากหลายอาชีพที่หลั่งไหลกันเข้ามาจากทั่วทุกสารทิศในค่ำคืนนี้ ก่อนรวมตัวกันอยู่ที่นี่ ...ผับ ZTJ

“ฟู่!”

พรีมสูดลมหายใจเข้าปอดสุดลึก ขณะเดินทอดน่องนวยนาดเข้าไป จากนั้นพ่นยาวออกมาราวกับปลุกความกล้าในตัวเอง

.

.

อีกด้านตรงมุมหนึ่งของเมืองอันตรายแห่งนี้ ในเวลาไล่เลี่ยกัน ร่างสูงบนเบาะรถคันใหญ่สีดำขลับเงางาม ยิ่งยามแสงไฟกระทบตัวถังก็ยิ่งทวีความดำดิ่งเข้าไปใหญ่ สะท้อนอุปนิสัยเจ้าของได้อย่างดี กำลังจอดเติมน้ำมันอยู่ที่ปั๊มประจำ

“ไม่เจอกันนานเลยนะคะ”

เสียงทักทายจากผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นจากข้างหลัง ใบหน้าคมคายที่อยู่ในหมวกกันน็อคและเปิดกระจกทิ้งไว้เพื่อสั่งน้ำมันเติมกับรอสแกนเงินผ่านคิวอาร์โค้ดเหลียวข้ามไหล่ไปมอง ทันทีที่เห็นบุคคลทักทายไม่ได้สำคัญแต่อย่างใด เขาก็ถอนหายใจแผ่วออกมา แสดงออกถึงความรำคาญอย่างชีดเจน รู้สึกเซ็งไม่น้อยที่เจอเธอคนนี้...หล่อนเป็นคู่นอนเก่าที่เขาจำหน้าได้ แต่ไม่ได้จดจำชื่อ

นอร์ธไม่ได้ตอบแต่หันกลับไปสแกนเงินต่อ จากนั้นจึงก็เข็นรถออกมา โดยมีผู้หญิงคนนั้นเดินตามมาด้วย

“เดี๋ยวสิ..ไม่คิดจะทักกันหน่อยเหรอ”

เขาเก็บโทรศัพท์ลงไปในกระเป๋าตามเดิม ก่อนจะมองหน้าเธอแล้วมองผ่านไปยังรถที่จอดติดเครื่องยนต์อยู่

“รถจอดขวางเขาอยู่นะ”

ร่างเล็กเหลียวหลังมองตามเมื่อเห็นเป็นเช่นนั้นจริงๆก็หน้าถอดสี

“ถ้าเราไปเลื่อนจอดดีๆ นอร์ธจะรอเราไหม”

“รออะไร..”

“รอคุย...เราอยากคุยด้วย”

ดวงตาคมกริบจ้องมองเข้าไปในตาของเธอ พยายามนึกว่าผู้หญิงคนนี้ชื่ออะไร แต่พอนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก เขาเลยส่ายหัว

“ไม่ดีกว่า ผมรีบ”

“ถ้าอย่างนั้นขอเบอร์หน่อยได้ไหม”

ผู้หญิงตรงหน้ายังคงตื๊อและอ้อนวอน ร่างสูงที่คิ้วขมวดด้วยความไม่พอใจเหลือบตาไปยังรถยนต์ของเธออีกครั้ง ก่อนถอนหายใจพรืด

“โอเค เดี๋ยวผมรอ คุณไปเคลื่อนรถก่อนเถอะ”

ใช่ เพราะตอนนี้รถที่มาจอดต่อท้ายรถของเธอมีเพิ่มขึ้นมาเรื่อยๆแล้ว เนื่องจากเธอจอดขวางเขาอยู่

“จริงนะ”

“อืม”

เขาพยักหน้า ดวงตาคมกริบจ้องมองไปยังอีกฝั่งราวกับยืนยันว่าเขาจะรอ แต่พอเธอที่เชื่อซะสนิทใจ ออกตัวหันหลังวิ่งออกไป เขากลับคร่อมมอเตอร์ไซค์และติดเครื่องยนต์ออกตัวมาทันที

“นอร์ธ!!”

ไม่สนร่างบางที่หันกลับมาเรียกตามสุดเสียง โดยไม่แคร์สายตาคาอื่น

.

.

มอเตอร์ไซค์คันใหญ่ขับมาด้วยความเร็ว แซงทุกคันที่ขวาง บนถนนสายหลักจากตัวเมืองมุ่งหน้าสู่ชนบท ก่อนจะคลายเครื่องยนต์ที่แผดร้องเต็มเสียงเป็นเสียงคำรามหลังเลี้ยวโค้งสุดท้ายที่กำลังจะถึงที่หมาย