ตอนที่ 4

กล้ามเนื้อที่พอมีติดตัวถูกน้ำพรมจับทั่วกายก่อนเอามือยันฝาผนังเปิดฝักบัวแรงขึ้นกลบเสียงหอบกระเส่าของตนเอง มือขวายกขึ้นล้างคราบกามที่คุกรุ่นนึกถึงแต่ใบหน้า ทรวดทรงของหญิงที่อยู่ในห้องอย่างไม่อาจสลัดออกจากหัวได้ เพื่อไม่ให้ความเกินเลยเกิดขึ้นเขาจำต้องขจัดอารมณ์กระหายสวาท เมื่ออารมณ์คงที่ก็ลงมือถูตัวผ่อนคลายแล้วเดินเช็ดตัวออกมาด้านนอกพันผ้าขนหนูคาดเอวแน่นมองหลินนั่งห่มผ้าอยู่บนเตียง

“นึกว่านอนแล้ว”

“ดูข่าวอยู่ ข่าวฆ่าหั่นศพคนหื่น” คำพูดเธอสื่อชัดเจนหวังสยบความหื่นกระหายของชายหนุ่มจนเขาหลุดหัวเราะส่ายหน้าชอบใจเดินไปสวมเสื้อยืดกับกางเกงขายาวหยิบแก้วทั้งสองออกไปล้างแล้วเดินกลับเข้ามาสอดขาเข้าผ้าห่มโน้มตัวลงนั่งข้างหญิงสาว บรรยากาศเริ่มเป็นใจจนหลินขยับถอยห่างเลื่อนตัวลงนอนหันหลังดึงผ้าห่มคลุมกายมิด

“ฝันดี”

“ฝันดีครับ นอนปิดไฟนะ”

“อืม” เสียงตอบปิดท้ายพร้อมไฟดับมืดสนิทมีเพียงแอร์ที่เริ่มเย็นจนหลินกอดผ้าห่มระแวงหลังไม่สามารถข่มตาหลับลงได้เช่นเดียวกับเกรย์สันนอนเอามือหนุนหัวมองเพดานลอบกลืนน้ำลายลงคอหลายครั้งก่อนพลิกตัวตะแคงหันหลังใส่พยายามข่มอารมณ์ที่จู่ๆ คุกรุ่นขึ้นมาทั้งๆ ที่ขจัดออกไปแล้ว ผ่านไปสักพักด้วยความอึดอัดที่ต้องพยายามอดกลั้นทำให้ชายหนุ่มลุกขึ้นนั่งลูบหน้าผากแอร์เย็นแต่เหงื่อแตกพลั่กหันข้างมองคนที่เผลอหลับไม่รู้ตัวพลิกตัวหันหน้าเข้าหา

“หลิน” เกรย์สันลองเชิงเรียกหญิงที่นอนหันหน้าเข้าหาตนกอดผ้าห่มหลับทำให้เขาตัดสินใจโน้มตัวลงนอนหันหน้าเข้าหาเธอไล่มือจับเอวหญิงสาว ค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้ชิดจนหน้าผากแตะกัน มือที่เคยจับเอวกลายเป็นกอดพร้อมสายตาจดจ้องจนอดใจไม่ได้ที่จะขยับริมฝีปากจูบลงบนหน้าผากเธอก่อนฉีกยิ้มที่ได้เห็นเธออยู่ข้างกายแม้มีความตื่นตัวแต่ต้องยับยั้งถึงกับไม่เป็นอันนอนปล่อยให้เคลิ้มหลับไปเอง

ช่วงสายลืมตาตื่นขึ้นมาก็ไม่พบใครนอนข้างกายทำให้เกรย์สันรู้ทันทีว่าหลินหนีกลับไปทั้งชุดที่ไม่ได้เปลี่ยนกลับ เขาจึงลุกขึ้นไปจัดแจงกิจวัตรตัวเองและนำรถไปเปลี่ยนคืนเพื่อน หลังจากนั้นแวะเข้าบ้านของพี่สาว เสียงเพลงดังออกนอกบ้านทำให้คนที่กำลังเปิดประตูเข้ามาได้ยินเต็มสองหู ดังจนกลบเสียงสาวๆ ที่กำลังปาร์ตี้ฉลองครื้นเครง

“อ้าว หายไปไหนมาทั้งคืน” เกรสเบาเสียงเพลงหันมาทักน้องชายที่เลิกคิ้วมองไปทางคนที่เพิ่งเดินออกจากห้องน้ำ

“นอนคอนโดมา เป็นไงงานพิเศษที่ทำ ฉลองขนาดนี้คงเป็นเรื่องดี” คำถามของเกรย์สันเจาะจงไปทางหลินที่กระอักกระอ่วนกลืนไม่ได้คายไม่ออกได้แต่เลี่ยงไปนั่งข้างเกรส

“ไม่ดีได้ไง ได้ตั้งหมื่นแถมไม่เสียตัว อยากเห็นหน้าสุภาพบุรุษคนนั้นเลยอะ” โกโก้กุมมือเพ้อแต่คนที่ยิ้มกริ่มคือคนที่ถอดรองเท้าเข้ามาเลื่อนประตูปิด นั่งร่วมวงปาร์ตี้กับสาวๆ

“งานอะไรที่ทำ ทำไมต้องมีผู้ชาย” คำถามของชายหนุ่มทำสามสาวหยุดชะงัก

“งานที่หนุ่มน้อยอย่างนายไม่ควรยุ่ง” คำตอบของหลินทำให้เกรย์สันพยักหน้ารับเออออตามอย่างไม่ใส่ใจเพราะรู้ดีอยู่แก่ใจ

“งานอะไรก็ช่าง โชคแกกำลังมาแล้ว หนุ่มยุโรปคนนั้นอะที่ดีลกันอยู่จะมาหาแล้วใช่ปะ” เกรสเปลี่ยนเรื่องไปกระทุ้งศอกสะกิดหลินออกปากแซวทำเพื่อนยิ้มกว้างปรบมือชอบใจยินดี

“เขาก็แค่บอกไว้เฉยๆ ไม่รู้มาจริงหรือเปล่า” รอยยิ้มของเธอทำเกรย์สันลุกพรวดเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงมองกดต่ำแสดงความพอใจผ่านทางสายตาจนนาเดียร์เหล่มองจับผิด

“สแกมเมอร์หรือเปล่า ไว้ใจใครง่ายแบบนั้น คิดดีแล้วหรือไง”

“คุยกันมาสองปีแล้วย่ะ สแกมเมอร์อะไร คอลกันทุกคืนเนอะ” เกรสหันมาเข้าข้างเพื่อนยิ้มยินดีปรีดาจนไม่ได้สังเกตอารมณ์น้องชายที่เริ่มแสดงออกชัดขึ้นจนโกโก้ชักสีหน้าขมวดคิ้วนิ่งคิด

“ไม่เปิดตัวแสดงว่าไม่ได้คิดจริงจัง อย่าเสียเวลาเลย รักทางไกลไปไม่รอดหรอก”

“เอ้า ไอ้น้องบ้านี่มาแช่งเพื่อนฉันได้ยังไง” เกรสหยิบหมอนอิงตีแขนเกรย์สันที่ยืนจ้องหน้าหลินก่อนคว้าหมอนอิงปาลงพื้นเดินขึ้นห้องด้วยความฉุนเฉียว “อะไรของมัน”

“แปลกๆ เนอะ” โกโก้เลิกคิ้วมองตามเกรย์สันก่อนหันมาหรี่ตามองหลินที่ทำตัวนิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้

“ปาร์ตี้ต่อดีกว่า ยินดีให้กับเพื่อนที่อนาคตกำลังสดใส” นาเดียร์หยิบเครื่องดื่มมาชูเหนือหัวนำทีมเพื่อนปาร์ตี้ต่อไม่สนใจคนที่ฟึดฟัดอยู่บนห้อง

หลังจากกลับมาที่บ้านหลินทิ้งตัวลงบนเตียงนอนด้วยความอ่อนล้าแต่ยังไม่ทันทำอะไรต่อก็มีรถยนต์ขับเข้ามาจอดอยู่หน้าบ้านเช่าโดยที่เธอไม่รู้เลยว่ากำลังมีบางอย่างใกล้เข้ามา

“สวัสดีครับพ่อ หลินอยู่ไหมครับ” เกรย์สันลงรถเดินดุ่มๆ เข้ามาทักชายวัยกลางคนกำลังนั่งปลูกต้นไม้ในกระถางเล็กหลายอัน แม้จะงุนงงไปบ้างก็ใช่ว่าจะไม่รู้จักชายหนุ่มจึงไม่ติดใจถือสา

“น่าจะอยู่ในห้อง”

“ครับ” ฟังจบก็รีบเดินเข้าไปยืนจ้องเขม็งคนที่กำลังถอดเสื้อพอเจอเกรย์สันจึงใส่กลับไปเหมือนเดิมด้วยความตกใจ

“อะไรของนายนะ เกรย์”

“เรามีเรื่องต้องคุยกัน” ไม่พูดเปล่าคว้าข้อมือเธอจูงออกจากห้องแต่ถูกยื้อไว้กลายเป็นยื้อยุดฉุดกระชากอยู่ตรงนั้น

“ก็คุยมาเลย”

“ไม่ได้”

“ทำไม”

“อยากให้พ่อรู้ใช่ไหม ว่าระหว่างเรามันมากกว่าพี่น้องที่รู้จัก”

“นายคิดจะทำอะไร”

“อย่าพูดมาก ไปคุยที่คอนโด” ในที่สุดเกรย์สันก็เป็นฝ่ายชนะจูงมือหลินออกไปได้สำเร็จเดินผ่านผู้เป็นพ่อ

“มีธุระด่วนนะพ่อ”

“ขอโทษครับที่รบกวน” ทั้งเกรย์สันและหลินหันมาบอกผู้ใหญ่ที่ได้แต่ยืนมองนิ่งพยักหน้ารับไม่ถือสาอะไรเพราะเป็นคนกันเอง ลูกสาวก็ไม่ใช่เด็กเล็กที่ต้องคอยขัดคอยห้าม