Episode 5

“ทำไมประตูที่ปิดตายนี่ ผู้หญิงคนนี้ถึงเข้าออกได้อย่างสบายนะ” หนุ่มน้อยยืนเกาหัวจนเกิดเสียงดังแกรกกราก

“ช่างเถอะ ดูจากท่าทางแล้ว ถามนางไป นางก็คงไม่ตอบอะไรกลับมาเป็นแน่” ชายหนุ่มพึมพำพูดคุยอยู่กับตนเอง

หากแต่เขาก็รีบทำตามที่คนร่างยักษ์สั่งเอาไว้ โดยไม่อิดออด ได้ออกไปจากห้องนี้เสียทีก็ดีกว่าต้องอยู่อย่างไม่ได้รับรู้สิ่งใดหรอกหรือ หากเขาขัดขืนคงถูกล่าสวาทด้วยฤทธิยา เหมือนเช่นเมื่อคืนที่ผ่านมาเป็นแน่แล้ว

ขณะที่กำลังเพลิดเพลินกับรสชาดของอาหารที่ถูกปากอยู่นั้น สายตาคู่งามก็มองทอดออกไปนอกหน้าต่าง และเหม่อลอยค้างเติ่งอยู่แบบนั้นโดยไม่รู้ตัว

ใช่สิ เขาลงทุนเสแสร้งแกล้งทำตัวใสซื่อไร้เดียงสาขนาดนี้ ก็เพราะการณ์ใหญ่ที่ได้รับมอบหมายให้มาทำนะสิ เขาต้องยั่วยวนให้เจ้าแวมไพร์ร่างยักษ์นี้ หลงใหลให้ได้

จากนั้นแล้วความเป็นอิสระเสรีที่เขาต้องการมาตลอดทั้งชีวิตของเขา ก็จะได้กลับคืนมา

จู่ๆ เขาก็นึกถึงบางสิ่งขึ้นมาได้ เจ้าหนุ่มตงฟางผู้นั้นจะเป็นตายร้ายดีเพียงใดหนอ เพราะหลังจากที่เสร็จธุระจากการไหว้วานของเขาแล้ว ตงฟางก็รับเอาสินบนที่เขาให้เป็นการตอบแทนแล้วจากไป

หากแต่ต้าชิวรู้สึกว่าเรื่องนี้มันช่างง่ายดายเกินไป จนเขานึกลังเลและเกิดลางสังหรณ์ประหลาดที่ยากจะหาคำอธิบาย

“หากเจ้าไม่มักใหญ่ใฝ่สูง และพอใจในลมหายใจอุ่นๆ ที่เจ้าได้ครอบครอง เรื่องเลวร้ายที่สุด คงจะไม่เกิดขึ้นกับเจ้าแล้วเป็นแน่ เพื่อนมนุษย์เลือดผสมหน้าโง่เอ๋ย” มือขาวจนเห็นเส้นเลือด เอื้อมไปหยิบส้อมสีเงินที่วางอยู่ข้างจาน เพื่อทิ่มแทงลงไปยังชิ้นเนื้อโคขุนเกรดพรีเมี่ยม ที่สีของเนื้อยังคงสดใหม่และมีกลิ่นคาวของเลือดจาง ๆ ทำให้ผู้ทีได้ลิ้มลองรู้สึกยินดีกับรสชาดที่ได้รับยิ่งนัก

“อืมมมม เจ้ายักษ์นี่รสนิยมการกินไม่เลวเลยทีเดียว” ต้าชิวยกยิ้มน้อย ๆ บนใบหน้าที่ดูอ่อนล้าเมื่อครู่

เมื่อรับประทานอาหารจนอิ่มเอมแล้ว ชายหนุ่มก็เดินเยื้องย่างเข้าไปชำระล้างร่างกาย และแช่ตัวอยู่ในอ่างที่เต็มไปด้วยน้ำอุ่น ด้วยความสบายใจ

คงไม่ผิด หากเขาจะขอใช้เวลาส่วนตัวรับความเพลิดเพลินเพื่อให้เป็นรางวัลสำหรับชีวิตเล็ก ๆ ของเขาสักครั้ง

ต้าชิวมาที่สนามม้าเพราะปฏิเสธคำเชื้อเชิญจากเขาไม่ได้ ก็ใครจะกล้า ขัดขืนนิดหน่อยก็โดนวางยาล่าสวาทอยู่เรื่อย จนเขาช้ำระบมไปทั่วร่างขนาดนั้น ถึงแม้ว่าลึก ๆ แล้วเขาจะชอบก็ตามที แต่หากถี่ไป ร่างเล็กบางแบบเขาก็อาจจะแหลกสลายคามือชายร่างยักษ์นั้นได้เหมือนกัน

ชายหนุ่มหน้าใส อดไม่ได้ที่จะนั่งปั้นหน้านิ่ง ราวกับไร้ความรู้สึก ทั้งที่ลึก ๆ แล้ว เขาเองก็ตื่นเต้นไม่น้อยที่จะได้สัมผัสกับม้าตัวจริง เมื่อรถมาจอดที่สนามม้า

แววตาคู่สวยก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้นระคนกับความมื่นชื่น จนแพททริค อดที่จะกลั้นขำด้วยความเอ็นดูสิ่งมีชีวิตตัวน้อยนี้ เอาไว้ไม่ได้

"มาเถอะ มาลองประสบการณ์ใหม่กัน ฉันเองก็ยังไม่เคย...ขี่บนม้ามาก่อน"

เมื่อกล่าวมาถึงประโยคนี้ สายตาคนร่างใหญ่ก็ฉายแววตากะล่อนออกมาเมื่อทอดสายตาวาบหวามมองมายังชายร่างเล็กกว่า ที่ยืนอยู่เคียงข้างของเขา

ต้าชิวมัวแต่ทิ้งอารมณ์เพลิดเพลินอยู่กับการชื่นชมเหล่าม้าหนุ่มตัวงาม ที่ยืนเล็มหญ้ากันอยู่ใกล้ๆ บริเวณนั้น จึงไม่ทันได้คิดถึงสิ่งที่ชายตัวใหญ่กว่าเพิ่งกล่าวจบไป ว่ามีนัยใดแอบแฝงอยู๋

แพททริคส่งสัญญานให้คนงานนำม้าคู่ใจของเขาออกมา ต้าชิวถึงกับตะลึงในความองอาจของมัน

สีหน้าของเขาเวลานี้ราวกับแกะน้อยที่ดูใสซื่อบริสุทธิ์เสียจนเสือโหยอย่างเขา แทบอยากจะขยำให้หมอบลงเสียเดี๋ยวนีั

ชายร่างใหญ่กว่ากระโดดขึ้นไปนั่งบนหลังม้าด้วยความคล่องแคล่วปราดเปรียว เขายื่นมือหนามาให้ต้าชิวเกาะเกี่ยว ความหมายมีอยู่แล้วในตัว

"อย่าบอกนะว่า จะให้ผมขี่ม้าตัวเดียวกับคุณ?" ต้าชิวทำหน้านิ่ง เพื่อรอคำตอบ......