มาเฟียจาฟาร์ : 1

[Trigger Warning: 18+]

ตอนนี้มีฉากบรรยายการใช้ความรุนแรงและการทรมาน (Torture) อย่างชัดเจน

ไม่เหมาะสำหรับผู้อ่านที่ขวัญอ่อน หรือมีสภาวะจิตใจที่ไม่พร้อมรับเนื้อหาหนักหน่วง

ตอนที่ 1 : จาฟาร์ จักรพรรดิ เดอลาเล็ต

ภายในห้องส่วนตัวที่กว้างขวางโอ่อ่าในชั้นห้าของคลับตะวันฉาย คลับที่นักท่องราตรีต่างเฝ้าฝันอยากจะก้าวเข้ามาสัมผัสสักครั้ง ทว่าน้อยคนนักที่จะรู้ว่าเบื้องหลังบานประตูไม้โอ๊กสลักลายหนาทึบนี้ คือ 'อาณาจักรส่วนตัว' ที่ปกคลุมไปด้วยความเงียบงันจนน่าขนลุกของ 'จาฟาร์ จักรพรรดิ เดอลาเล็ต' ลูกครึ่งไทยยุโรป ทายาทมาเฟียเวกัสที่ใคร ๆ ต่างไม่กล้าเข้าใกล้

บรรยากาศภายในห้องถูกออกแบบด้วยโทนสีดำและเทาเข้ม สีที่มาเฟียหนุ่มหลงรัก ตัดกับแสงไฟวอร์มไลท์ที่ส่องสว่างเพียงบางจุด สร้างบรรยากาศอบอุ่น ผ่อนคลาย สบายตา ทิ้งพื้นที่ส่วนใหญ่ให้อยู่ในเงามืดมิด

กลิ่นหอมจาง ๆ ของซิการ์ราคาแพงและเหล้าวิสกี้ชั้นเลิศอบอวลอยู่ในอากาศที่เย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศ เสียงเบสหนักหน่วงจากชั้นล่างถูกผนังกันเสียงเกรดพรีเมียมสกัดกั้นไว้ จนเหลือเพียงแรงสั่นสะเทือนเบา ๆ ใต้ฝ่าเท้า ซึ่งยิ่งขับเน้นให้ความเงียบในห้องนี้ดูมีอำนาจเหนือทุกสิ่ง

"จัดการพามันมาให้เงียบที่สุด"

น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักหนา เจ้าของร่างสูงโปร่งในชุดเชิ้ตสีดำสนิทที่ปลดกระดุมออกหมดเพื่อเผยรอยสักแวม ๆ อยู่ไหล่ขวา เขายืนหันหลังให้ประตูพลางทอดสายตามองผ่านกระจกนิรภัยแบบวันเวย์ลงไปยังลานจอดรถด้านล่าง

มือหนึ่งถือโทรศัพท์เครื่องหรู อีกมือหนึ่งแกว่งแก้วคริสตัลที่มีน้ำสีอำพันช้า ๆ แสงจากหน้าจอโทรศัพท์สะท้อนให้เห็นแววตาคมกริบที่นิ่งสงบดุจผิวน้ำก่อนเกิดพายุสะท้อนเงาบนกระจกบานใหญ่

"ฉันไม่ชอบคนทรยศ และนายก็รู้ดีว่าขยะที่ใช้งานไม่ได้แล้ว ควรไปอยู่ที่ไหน"

ปลายสายถูกตัดขาดโดยไม่ไยดี ปลายนิ้วเรียวคลึงขอบแก้วเหล้าอย่างเป็นจังหวะ แสงจันทร์และแสงไฟจากมหานครสอดประสานเข้ามา ขับกล่อมให้เงาที่พาดผ่านร่างของเขาดูเคร่งขรึมและลึกลับราวกับยมทูตในเงามืด ให้กลิ่นอายที่ทรงพลัง ลึกลับ พร้อมจะกลืนกินทุกอย่างที่ขวางทาง

เขาวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะไม้หินอ่อนส่งเสียงดัง กึก เบา ๆ ท่ามกลางความเงียบ ไม่กี่อึดใจต่อมา เสียงประตูห้องก็ถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบาโดยไม่มีการเคาะ เพราะมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้ก้าวข้ามอาณาเขตเข้ามาในเวลานี้

“มาแล้วครับนาย”

น้ำเสียงเข้มราบเรียบดังมาจากร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนในระยะที่เหมาะสม ‘ราชีค’ ชายหนุ่มวัยสามสิบเจ็ด บอดี้การ์ดคนสนิทที่เติบโตมาใต้ร่มเงาของตระกูลเดอลาเล็ต ผู้อยู่เคียงบ่าเคียงไหล่กับเขามาตั้งแต่สมัยยังเป็นเพียงเด็กหนุ่ม

เขายืนอยู่ในชุดสูทสีดำสนิทที่ประณีตไม่แพ้เจ้านาย ท่าทางของเขาดูนิ่งลึกดุจภูเขาน้ำแข็ง เป็นเงาที่สลัดไม่หลุดและพร้อมจะรับคำสั่งที่อันตรายที่สุดโดยไม่แม้แต่จะกะพริบตา

จาฟาร์ไม่ได้หันกลับไปมอง แต่เงาสะท้อนบนกระจกใสทำให้เห็นว่าเขายกยิ้มที่มุมปากเพียงเล็กน้อย ยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตาแต่บ่งบอกว่าพึงพอใจ

“นายเดาใจฉันถูกเสมอ”

เขาหมุนตัวกลับมา เอนแผ่นหลังกว้างพิงกับขอบหน้ากระจก แสงไฟสลัวตกกระทบสันกรามคมชัด ริมฝีปากขยับคุยเรื่องงานต่อ

“คนของมันที่กบดานอยู่ชายแดน นายส่งคนไป ‘ทักทาย’ พวกมันหรือยัง?”

ราชีคพยักหน้าเล็กน้อย แววตาแฝงความดุดันที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดี

“พวกมันคงไม่ได้เห็นแสงตะวันของวันพรุ่งนี้ ผมจัดการรวบรากถอนโคนตามที่นายต้องการ ไม่มีใครรอดไปบอกข่าวได้แน่นอน”

บรรยากาศในห้องดูจะหนักอึ้งขึ้นไปอีกขั้น เมื่อความเหี้ยมโหด เกลียดชัง ที่แฝงอยู่ในบทสนทนาที่ดูแสนธรรมดานี้ถูกขับเน้นด้วยความสนิทสนมของทั้งคู่

ราชิคก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดเพื่อรินวิสกี้เติมลงในแก้วให้เจ้านายอย่างรู้หน้าที่