ตอนที่ 12 ลำเอียง

"ฟังก่อนฉันอธิบายได้" นาธานยกมือขึ้นห้าม ทั้งยังขออธิบายก่อนแทนที่ทุกคนจะตีความไปต่างๆ นาๆ กัน

"ที่ฉันจะให้ไอมิมาอยู่ที่นี่ฉันมีเหตุผล ไม่ได้จะให้ไอมิเหนือกว่าทุกคน" คราวนี้ทุกคนต่างเงียบรอฟังเมื่อได้ฟังคำอธิบายที่พอให้ทนฟังต่อไปได้

ไอมิบีบมือเบาๆ สลับกับคลาย คำตอบของเขาย้ำความสงสัยของเธอให้กระจ่างแล้วว่าเขาไม่มีทางโอนเอนไปฝ่ายไหนฝ่ายหนึ่งแน่นอน

เพราะฉะนั้นเธอห้ามคิดเข้าข้างตัวเองว่าเธอเด่นกว่าใคร ถึงแม้วันนั้นจะไม่ใช่คิวของเธอแล้วเขาเลือกมาหาก็ตาม

"ฉันจะให้ไอมิมาอยู่ที่นี่เพราะบ้านทุกหลังเต็มหมดอย่างที่ทุกคนน่าจะเข้าใจ ฉันไม่อยากให้ใครต้องเดินออกไปเพราะไม่มีใครทำอะไรผิด"

"แล้วทำไมคุณต้องให้ไอมิมาอยู่ที่คฤหาสน์กับคุณด้วยคะ" เฟียสทนฟังไม่ได้จึงถาม

"ก็ฉันบอกไปแล้วไงเฟียสว่าบ้านมันเต็ม"

"แต่คุณสามารถสร้างมันขึ้นมาใหม่ได้ไม่ใช่เหรอคะ"

"ได้" ไม่ปฏิเสธว่าเขาสามารถสร้างได้

"แต่ทำไมฉันต้องสร้างให้เสียเงินมากมายขนาดนั้น ในเมื่อฉันอยู่บ้านหลังใหญ่ขนาดนี้เพียงคนเดียว และมีห้องที่เหลืออีกตั้งหลายห้อง ทำไมฉันจะให้ไอมิมาอยู่ไม่ได้"

"งั้นคุณก็ให้พวกเรามาอยู่ที่นี่ด้วยสิคะ" และทุกคนต่างก็พยักหน้าเห็นด้วยเช่นกัน

"ไม่ได้ ทุกคนมีพื้นที่เป็นของตัวเองแล้ว"

"คุณกำลังลำเอียงนะคะรู้ตัวหรือเปล่า" เฟียสบอกอย่างเหลืออด ไม่แค่นั้นยังปรายตาไปมองไอมิที่นั่งนิ่งฟัง

แต่ใครจะรู้ว่าหญิงสาวเองก็รู้สึกกดดันอีกเช่นกัน ถ้าเขาทำขนาดนั้นเธอคงไม่ได้อยู่อย่างสงบสุขแน่ ถึงแม้จะในฐานะไม่ต่างจากห้าคนที่เหลือก็ตาม

แต่การที่ได้อยู่ใกล้ชิดเขามากขนาดนี้ แค่ออกจากห้องเขามาห้องเธอ ถ้าเทียบกับผู้หญิงคนอื่นๆ ที่เพียงแค่อยู่ในบริเวณรั้วของคฤหาสน์ แต่หากต้องมาพบเขาก็ต้องนั่งรถมาเหมือนกัน

"ลำเอียง ฉันยอมรับก็ได้ว่าลำเอียง"

ทุกคนแสยะยิ้มออกมา สุดท้ายเขาก็ยอมรับ

"แต่เมื่อก่อนไอมิอยู่บ้านหลังเล็กมาตลอด เธอยังไม่เคยขอร้องให้ฉันทำบ้านหลังโตๆ ให้อยู่อย่างที่พวกเธอได้กันสักนิด ห้องนอนไอมิเล็กนิดเดียว เล็กกว่าห้องน้ำของพวกเธอด้วยซ้ำ ถ้าจะว่าฉันลำเอียง คำนี้ไอมิต้องเป็นคนพูดหรือเปล่า"

"ก็เมื่อก่อนไอมิเป็นคนใช้ของพวกเรานี่คะ" ฮันน่าเองก็อดไม่ได้รีบเสริมทัพเฟียสทันที

"แต่ตอนนี้ไอมิเป็นผู้หญิงของฉัน รวมทั้งพวกเธอก็คือผู้หญิงของฉัน ทุกคนต่างเท่าเทียมกัน

"ไม่มั้งคะ ถ้าเท่าเทียมกันจริงๆ พวกเราก็ต้องได้มาอยู่ที่บ้านใหญ่กับคุณ หรือคุณจะให้ไอมิไปอยู่บ้านเฟียส แล้วให้เฟียสมาอยู่ที่นี่แทนเอามั้ยคะ"

"เฟียส!" คราวนี้นาธานเรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงเข้ม ไม่แค่นั้น..แต่ทำเอาทุกคนต่างตกใจไปตามๆ กัน เขาไม่เคยแสดงอาการว่าโมโหขนาดนี้มาก่อน

"ทำไมถึงได้กล้ามาต่อปากต่อคำกับฉันขนาดนี้!" ตอนนี้ไอมิดูเรียบร้อยไปเลยราวกับเป็นคนละคน ปกติแล้วคนที่ไม่ยอมต้องเป็นไอมิต่างหาก ไม่งั้นคงเถียงเขาฉอดๆๆ แล้ว แต่ตอนนี้กลับเชื่อฟังเขามาก

แล้วถ้าหากเขาต้องเลือกสักคนที่เข้ามาอยู่ในบ้าน เขาเลือกไอมิมันถูกแล้วใช่ไหม

เอาจริงๆ คล้ายว่าเขาไม่รู้จักทุกคนเลย

"คุณลองคิดดูดีๆ นะคะคุณนาธานว่าที่คุณทำมันถูกต้องหรือเปล่า เมื่อก่อนเราอยู่กันโดยไม่มีเรื่องทะเลาะเบาะแว้ง แต่พอไอมิเลื่อนขั้นขึ้นมาเป็นผู้หญิงของคุณ ขึ้นมามีอำนาจเหมือนพวกเรา ไอมิเลยเอาคืนที่พวกเราเคยใช้ไอมิทำอย่างนั้นอย่างนี้ แค้นจนสร้างเรื่องวุ่นวายไม่เว้นแต่ละวัน" เฟียสกัดฟันเอ่ยต่อทั้งที่กลัว

ไอมิกำหมัด กัดฟันกรอด เตรียมจะเข้าไปอัดหมัดหนักๆ ใส่คนที่กล้าใส่ร้ายเธอ ถ้าใครบางคนไม่เอ่ยขึ้นก่อน

"ถ้าเรื่องที่ฉันพูดแล้วเกิดใครคนไหนไม่พอใจก็ให้เก็บเสื้อผ้ากลับไปฉันจะให้ลูกน้องไปส่ง และสัญญาจะจบลงในทันที"

คราวนี้ทุกคนตกใจ ได้ไงกัน อยู่ดีๆ จะมาลอยแพกันง่ายๆ อย่างนี้เหรอ

"แต่ถ้าใครเข้าใจแล้วยังยืนยันที่จะอยู่ต่อก็กลับไปได้ ฉันไม่มีอะไรที่จะพูดต่อแล้ว" นาธานเอ่ยจบยืนหันหลังให้

แวบเดียวเท่านั้นทุกคนต่างพากันเดินออกจากห้องเหลือเพียงไอมิคนเดียว

ไอมิเองก็ไม่รู้จะพูดอะไรเหมือนกัน อีกอย่างเขาบอกก่อนแล้วว่าไม่ให้เธอพูดจนกว่าทุกคนจะไปกันหมด

"อึดอัดใช่ไหม พูดมาได้" นาธานเดินมานั่งลงโซฟาตัวตรงข้ามกับไอมิ ยกขาขึ้นไขว่ห้างแล้วยกน้ำเปล่าขึ้นมาจิบ

"ทำไมคุณถึงทำแบบนี้เหรอคะ ไอมิไม่ได้ว่าอยากย้ายมาอยู่ที่นี่ หรืออยากอยู่แทนบ้านของผู้หญิงคนไหน ไอมิอยู่ที่เดิมก็ได้" เพราะเธออยู่มาถึงสองปีแล้ว

"แต่ห้องของเธอมันเล็กเกินไป เตียงเธอเล็กนิดเดียวฉันจะไปนอนสบายได้ยังไง" เขาไม่เอาหรอก

"งั้นคุณก็กลับมานอนห้องของตัวเองสิคะ"

"บ้าหรือเปล่า ฉันก็อยากพักผ่อนบ้างสิ จะให้ฉันเทียวเดินไปเดินมาทำไมให้เมื่อย"

"งั้นก็ให้ไอมิมาหาที่นี่ก็ได้ เสร็จแล้วไอมิก็จะกลับไปนอนที่บ้านจะได้ไม่เป็นปัญหาค่ะ"

"ไม่เอา ฉันไม่ใช่คนขายตัวที่เธอจะมาตักตวงเอาความสุขแล้วปล่อยฉันนอนคนเดียว"

"ฮะ?" ไอมิถึงกับหน้าเหวอ เขาพูดอะไรของเขาเนี่ย

"แต่คุณก็เห็นว่าทุกคนไม่ยอมนะคะคุณนาธาน"

"ฉันบอกแล้ว ถ้าใครไม่ยอมก็กลับบ้าน ฉันจะให้คนไปส่ง"

"พูดง่ายจังเลยนะคะ นึกถึงตอนที่อยากได้พวกเธอมาหน่อยค่ะ"

"แล้วทำไมฉันต้องพูดยาก เพราะฉันก็ได้มาง่ายๆ ทำไมฉันต้องคิดมาก อีกอย่างไม่ใช่เมียฉันสักหน่อยฉันจะไปอาลัยอาวรณ์ทำไม เงินฉันก็จ่าย ให้อยู่อย่างสุขสบายขนาดนี้ ถ้าไม่ดีคงหอบเสื้อผ้ากลับบ้านกันหมดแล้วสิ"

ไอมิเบ้ปาก เธอไง เธอไม่เห็นอยากอยู่เลยแต่เขาไม่ปล่อยเธอ เพราะไอ้หนี้บ้าๆ ของแม่เลี้ยงที่ทำให้เธอต้องมาติดแหง็กอยู่อย่างนี้

"คืนนี้มานอนที่นี่"

"แล้วทำไมถึงเร็วขนาดนี้คะ คืนนี้ไม่ใช่เวรไอมิสักหน่อย" อะไรกัน จะเอาก็จะเอาง่ายๆ เลย

"แล้วทำไมจะมานอนไม่ได้ ก็ฉันบอกให้เธอมานอนอยู่นี่ไง จะเวรไม่เวรก็ให้มานอน"

"ไม่ดีกว่าค่ะ เอาไว้คืนที่เป็นเวรของไอมิ ไอมิจะมานอนก็แล้วกันค่ะ" เอ่ยจบทำท่าจะลุกเดินออกจากห้อง

"คืนนี้ฉันฟรี"

ไอมิหยุดชะงักมอง

"คราวนี้จะมานอนได้ยัง" ก็ในเมื่อเขามีผู้หญิงทั้งหมดหกคนหมายความว่าวันอาทิตย์เขาว่าง เขาไม่ต้องไปนอนกับใครคนใดคนหนึ่ง ซึ่งปกติแล้วเมื่อก่อนไม่มีไอมิเขาจะว่างเสาร์อาทิตย์

"ก็ไม่ใช่เวรไอมิอยู่ดี หญิงสาวบ่นอุบอิบ ทว่านาธานได้ยิน ชายหนุ่มถอนหายใจแล้วถอนหายใจอีก

"แต่ฉันมีสิทธิ์ในตัวเธอ เพราะฉะนั้นวันนี้ฉันจะให้เธอมานอนที่นี่เข้าใจหรือเปล่า" ดูว่าพูดแบบนี้ยังจะปฏิเสธอีกหรือเปล่า คนอะไรดื้อชะมัด เป็นคนดื้อที่เขาก็ไม่รู้ทำไมเหมือนกันมันอยากปราบเด็กดื้อนัก

"ติดใจไอมิหรือยังไงกันคะ" ไอมิถามเขาตรงๆ "สาวๆ ของคุณต้องการเวลาจากคุณทั้งนั้น ก็ไปถามคนอื่นๆ สิคะ" ได้ทีขอเล่นตัว รู้หรอกว่าเธอมันสดๆ แถมยังเด็ดขนาดนี้

"ฉันไม่ได้อยากเอาใครคืนนี้ ก็บอกว่ามันอิ่ม" อิ่มจนไม่รู้ว่าพรุ่งนี้เขาจะทำให้เจ้าของวันงอนเขาหรือเปล่า

"แล้วจะให้ไอมิมานอนที่นี่ทำไม"

"อยากไปดินเนอร์มั้ย"

"คะ? คุณจะพาไอมิไปดินเนอร์เหรอคะ" ไอมิถามอย่างแปลกใจ

"ใช่ เพราะทุกคนฉันพาไปหมดแล้วยกเว้นเธอ"

ไอมิหน้ามุ่ย จะดีอยู่แล้วเชียว แต่เธอนี่ไม่จำสักที พอเขาพูดดีหน่อยก็เหลิง ก็เขาบอกแล้วว่าทุกคนเท่าเทียมกันๆ ยังจะคิดเข้าข้างตัวเองอยู่ได้

"จะไปไหน" นาธานร้องเรียกคนที่เดินก้าวออกจากห้องรับรองไปอย่างไวจนเขาต้องรีบลุกขึ้นเดินตาม

"เดี๋ยวถึงเวลามื้อดึกไอมิจะมาหาคุณแล้วกันนะคะ ตอนนี้ไอมิง่วงนอน"

"เด็กบ้าเอ๊ย!" นาธานจนปัญญาที่ไม่สามารถทำอะไรไอมิได้เลย เขาชี้นำขนาดนี้ยังไม่รู้จักคว้าโอกาสเอาไว้อีก เขาแค่อยากชดเชยให้ไอมิในหลายๆ เรื่องเพราะเมื่อก่อนมันดูไม่เท่าเทียม

อย่างน้อยเธอควรจะปอกลอกเขาบ้างว่าอยากได้นั่นอยากได้นี่ แต่นี่อะไร เอะอะหนีห่าง เอะอะหนีหาย วันๆ ก็เอาแต่อยากได้อิสระ เขามันน่าเบื่อมากนักหรือไงกัน