ตอนที่ 11 ใจเต้นแรง

@เช้าวันต่อมา

คนทั้งคู่ตื่นนอนในเวลาเก้าโมงกว่าๆ นาธานรอให้ไอมิอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ส่วนตัวเขาเองกลับไปอยู่ในชุดนอนอย่างเก่า จากนั้นจูงแขนหญิงสาวเดินเข้ามาในบ้านของตัวเองที่ไอมิไม่รู้ว่าเขาจะพาเธอไปไหน

นาธานพาไอมิเดินขึ้นบนบ้านแล้วเดินเข้าห้องตัวเองทำเอาไอมิแปลกใจ ทว่าเขากลับบอกออกมาเสียก่อน

"นั่งรอฉันอยู่ตรงนี้ห้ามไปไหนเข้าใจไหม เดี๋ยวอาบน้ำเสร็จจะออกมาคุยด้วย"

แต่ไอมิกลับรีบถาม

"มีอะไรหรือเปล่าคะคุณนาธาน คุณบอกไอมิมาตรงๆ ก็ได้ค่ะ เธอพร้อมจะยอมรับและเข้าใจ"

"ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลยทำไมถึงได้ทำหน้าแบบนั้น" เขามองคนที่มีใบหน้าสลดลงไปขำๆ ทั้งที่เขายังไม่ทันได้เล่าเลย

"ก็คุณทำเหมือนมีอะไรสักอย่างแต่ไม่กล้าบอก"

"ฉันเนี่ยเหรอไม่กล้า?"

".."

"เธอสบประมาทฉันเกินไปแล้วสาวน้อย" นาธานยีผมอีกคนเล่นอย่างที่พักหลังๆ เขาชอบทำ

"ไม่ใช่เด็กน้อยสักหน่อยค่ะ" ไอมิปัดมืออีกฝ่ายออก ซึ่งจริงๆ แล้วใครคนไหนหรือจะกล้า ก็มีแค่ไอมิอีกนั่นแหละที่กล้าปฏิเสธการกระทำจากนาธาน

"เธอนี่นา..ไม่เถียงไม่ได้เลยใช่มั้ย" คำพูดที่ดูจะตำหนิก็ไม่ใช่ แต่มันแฝงมาด้วยความเอ็นดูมากมาย และพักหลังๆ นาธานมักจะพยายามทำความเข้าใจว่าเขาไม่สามารถเปลี่ยนแปลงไอมิได้มากนักหรอกในเมื่อเธอยังเด็กขนาดนี้ ไม่ใช่อย่างผู้หญิงคนอื่นๆ ของเขาที่บอกครั้งเดียวแล้วจะเข้าใจ เพราะถ้าเป็นไอมิแล้วต้องบอกทุกครั้งและก็คงตลอดไป

"งั้นเอาเป็นว่าไอมินั่งรอคุณอยู่ตรงนี้นะคะ" หญิงสาวเอ่ยเองและสรุปเอาเอง

"โอเคเด็กดี ตอนนี้เธอน่ารักมาก"

"ไม่ต้องมาชมเลยค่ะ" ถึงแม้ว่า..ไอมิจะใจเต้นแรงมาก แต่ต้องรีบเก็บอาการแล้วกลบเกลื่อนกลับคืน เพราะเขาไม่เคยสักทีที่จะดูใจดีแบบนี้ อย่างที่บอกว่ามีแต่ตำหนิ เมื่อก่อนและตอนไหนๆ เขาก็ไม่ชอบเธอ

ส่วนคนที่พูดพอเขาพูดเสร็จก็เดินเข้าไปในห้องน้ำ ไอมิที่ไม่มีอะไรทำจึงได้หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเล่นฆ่าเวลา

แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่า เธอลืมเรื่องเมื่อวานไปเสียสนิทว่าชายในห้องน้ำที่บอกว่ารู้จักกับพ่อของเธอเขาให้นามบัตรเธอมาแต่เธอทำหาย

แล้วแบบนี้จะติดต่อเขาได้ยังไงกัน ทั้งที่มันเป็นความหวังว่าเธอจะได้รู้ความจริงว่ามันเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นหลังจากพ่อเธอเสีย แต่เพราะพ่อเธอเสียชีวิตด้วยโรคร้ายใช่ฆาตกรรมเธอจึงไม่ได้ติดใจมาก

ไอมิจึงเปลี่ยนไปเล่นเกมมันๆ แทนการไถหน้าจอมือถือดูนั่นนี่ เป็นการระบายความหงุดหงิดออกมาที่ทำอะไรไม่ได้ ผ่านไปยี่สิบนาทีเขาคนนั้นถึงได้เดินออกมา ที่ทำเอาไอมิละสายตาจากหน้าจอมือถือขึ้นมองก็เพราะกลิ่นกายหอมๆ ของเขานำโด่งออกมาก่อนเจ้าตัวแล้ว

"ก็ว่าย่องมาแล้วนะ" นาธานแซวเมื่อเห็นคนตัวเล็กหันหน้ามามอง

"อาบน้ำหอมมาขนาดนี้ไม่ได้กลิ่นมั้งคะ" ไอมิกระแนะกระแหน

"เธอนี่มันจริงๆ เลย" แต่แน่นอนเพราะเขาเป็นคนชอบใช้น้ำหอมเป็นอย่างมาก อย่าว่าแต่เขาเลยที่ชอบ เมื่อคืนเขายังไม่ได้เอาหลักฐานให้ไอมิดู ขนาดว่าเขาอาบน้ำแล้วปราศจากน้ำหอม ใครก็ไม่รู้หนีหนาวจากอุณหภูมิของเครื่องปรับอากาศมาซุกอกของเขา

แล้วไอมิก็เป็นประเภทชอบนอนดิ้นทั้งคืน หนาวแต่ไม่ห่มผ้าช่างสวนทาง เขาจึงนอนไม่ค่อยหลับจนต้องเทียวลุกขึ้นมาห่มผ้าให้ อีกอย่างเตียงของเธอเล็กด้วยนอนไม่ค่อยสบาย วันนี้เขาจึงได้พาไอมิมาด้วยแต่เช้า

"ลงไปกัน"

"ไปไหนเหรอคะ" เธอยังไม่หายสงสัยเลยว่าเขาพาเธอขึ้นมาทำไม ยังไม่บอกอะไรจะพาเธอลงไปอีกแล้ว

"เธอนี่มันขี้สงสัยจริงๆ เลยนะไอมิ"

"ก็เผื่อคุณพาไอมิไปฆ่า จะให้ไอมิเดินตามหลังคุณไปง่ายๆ เลยเหรอคะ"

"อืม.." คราวนี้นาธานหันมาหาอีกคนพร้อมไอมิที่ลุกขึ้นยืน เขารั้งตัวเธอให้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอดแล้วเชยคางมนขึ้นให้มองสบตากัน

"ฆ่าคนอย่างเธอเนี่ยนะ ฆ่าก็เสียของเปล่า เมื่อคืนทำฉันอิ่มไปได้อีกเป็นอาทิตย์แบบไม่ต้องเปลืองพลังงานทุกวัน เกินคุ้มขนาดนี้ฉันไม่ฆ่าให้เสียของหรอก"

"คนบ้า" ไอมิดันหน้าท้องแกร่งเขาออกห่าง "ไปก็ไปค่ะ คุณจะพาไอมิไปไหนคะไปได้เลยค่ะ"

"งั้นมาตกลงกันก่อน" เขารวบเธอเข้ามาอยู่ในวงแขนอีกครั้ง

"ค่ะ ได้ค่ะ" ไอมิพยักหน้าอย่างรอฟัง

"ไม่ว่าเธอจะได้ยินอะไร หรือฉันพูดอะไรกับใครให้เธอนั่งฟังเฉยๆ ไม่ต้องถาม ไม่ต้องสงสัยจนกว่าฉันจะอนุญาตเข้าใจไหม"

"ทำไมคะ"

นาธานถอนหายใจออกมาอย่างเซ็ง "เพิ่งพูดไปหยกๆ เอง"

"ก็คนมันคาใจนี่นา.." ไอมิหน้ามุ่ยเมื่อเขาดูตำหนิเธออีกแล้ว

"แล้วแบบนี้จะนั่งฟังจนฉันพูดจบได้อย่างไร เอาเป็นว่าค่อยมาถามทีหลังเข้าใจไหม แต่ต่อหน้าคนอื่นห้ามถาม"

"ครับผม" คราวนี้ไอมิทำเสียงล้อเลียน

"เดี๋ยวจะโดน" นาธานหลุดยิ้มออกมา ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเดินกอดคออีกคนออกจากห้อง

การกระทำแบบนี้ทำเอาไอมิใจสั่นแล้วใจสั่นอีก เขาทำเหมือน..เราเป็นคู่รักกัน เหมือนเราอยู่บ้านหลังเดียวกันที่ไปไหนมาไหนด้วยกัน เป็นคู่สร้างคู่สม หรือสามีภรรยาที่เข้าใจกันอะไรแบบนั้น ฟีลแฟน

ไม่ๆ ไอมิส่ายหัวก่อนจะยกแขนเขาออกห่างแล้วรีบเดินนำลงไปก่อน แล้วไปหยุดยืนอยู่ด้านล่างบันไดเพราะไม่รู้ว่าเขาจะไปไหน แล้วให้เขาเป็นฝ่ายเดินนำหน้าของเธอไปแทน

สิ่งที่ทำเอาไอมิแปลกใจก็คือเขาไม่ได้จะออกไปข้างนอก

"อ้าว..ก็นึกว่าจะได้ไปเที่ยวซะอีก"

ไอมิเดินตามหลังเขาเข้ามาในห้องรับรอง แต่ต้องชะงักไปเมื่อเจอผู้หญิงของเขาทุกคนนั่งรออยู่ในนี้ก่อนแล้ว ไอมิจึงหันไปมองสบตากับเขาก็เห็นเขาพยักหน้ามาให้ หญิงสาวจึงเดินไปนั่งบ้าง

การกระทำที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่านาธานกำลังหลงเด็กอายุสิบแปดขวบ ทำให้พักนี้เกิดปัญหากับอีกห้าสาวบ่อยๆ

นาธานเปลี่ยนไปมาก เขาเปลี่ยนไปจนพวกเธอรู้สึกได้

"เอาล่ะ คุยเลยแล้วกัน ที่ฉันนัดทุกคนมาวันนี้เพราะฉันมีเรื่องอยากคุยกันให้เข้าใจ ไม่อยากให้ตีโพยตีพายหรือคิดกันไปเองว่าฉันลำเอียง"

ไอมิได้ยินดังนั้นแล้วขมวดคิ้ว ที่เขาบอกเธอว่าห้ามสงสัยห้ามถามเพราะเรื่องนี้เอง อย่าบอกว่าผู้หญิงของเขากำลังหึงเขาใส่เธอ ถ้าแบบนี้แสดงว่าเธอนำโด่งแบบไม่มีใครตามทัน ไอมิเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยแล้วรอฟังเขาพูดต่อ

"ฉันจะให้ไอมิมาอยู่ที่นี่กับฉัน"

"ว่ายังไงนะคะ!" ทั้งห้าสาวอุทานออกมาพร้อมกัน ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้ยินคำพูดนี้ออกจากปากคนที่บอกว่าเขาจะทำตัวเป็นกลาง วันที่ได้พวกเธอทั้งห้ามาอยู่ด้วยเขาให้คำมั่นสัญญาว่าเขาจะไม่โอนเอนไปฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง จะให้ความเป็นธรรมกับทุกฝ่าย

แต่นี่อะไร เขากำลังจะทำอะไร เขาจะยกไอมิที่เคยเป็นแค่เด็กรับใช้ขึ้นมาเป็นผู้หญิงเบอร์หนึ่งของเขาอย่างนั้นเหรอ