จุดเริ่มต้น

คะนิ้ง

" ทำไมต้องไปเรียนไกลบ้านไกลเมืองแบบนี้ด้วยนละคะ? คะนิ้งอยู่เรียนที่นี่ก็ได้ "

" นั่นสิคะถ้าเราไปอยู่ใกล้แบบนี้พี่จะดูแลเรายังไง " ตอนนี้พี่ชายของฉันทั้งสองคนกำลังอ้อนวอนขอให้ฉันอยู่เรียนที่นี่ค่ะ เนื่องจากว่าฉันทำการสอบเข้าและเรียนที่มหาลัยต่างประเทศแต่ดูพี่ทะเลกับพี่เซ็นเซอร์สิคะงอแงอะไรกันก็ไม่รู้ทำตัวเป็นเด็กๆไปได้

" อย่างอแงสิคะถ้าคิดถึงก็แค่บินไปหาเองอีกอย่างคะนิ้งไม่ได้ไปไกลสักหน่อย "

" ไม่ไกลเลยเนอะก็แค่ลอนดอน ?? " ตอนนี้ฉันอยู่สนามบินเป็นที่เรียบร้อยแล้วค่ะคุณพ่อกับคุณแม่ท่านติดภารกิจด่วนก็เลยไม่ได้มาส่งฉันไหว้วานให้พี่ทะเลกับพี่เซ็นเซอร์มาส่งฉันแทนผลปรากฎก็เป็นอย่างที่พวกคุณเห็นนั่นแหละค่ะงอแงตั้งแต่บ้านพยามให้ฉันอยู่เรียนที่ให้ได้

" ทั้งสองคนเลยค่ะกลับกันไปได้แล้วเดี๋ยวน้องก็จะเข้าไปข้างในแล้วสัญญาค่ะว่าจะติดต่อกลับมาบ่อยๆ "

" เฮ้อ.. พี่ห้ามไม่ได้แล้วสินะ "

" ดูแลตัวเองดีๆนะคะ อย่าให้ใครๆมารังแกเราได้เด็ดขาด ที่สำคัญ ห้ามมีแฟน!! " ฮ่าๆๆ อะไรกันคะ พี่ทะเลกับพี่เซ็นเซอร์เขาต้องหวงฉันเบอร์นี้เลยหรอ? ห้ามไม่ให้ฉันมีแฟน

" โอเคค่ะ..จะกลับมาแบบโสดๆสวยๆ ไม่มีแฟนอย่างแน่นอน นั้นคะนิ้งเข้าไปข้างในก่อนนะคะ พี่ทั้งสองคนก็เหมือนกัน ดูแลตัวเองดีๆ ห้ามเจ็บ ห้ามป่วย รักนะคะ "

' หมับ '

" เฮ้ออ .. พี่ไม่โอเคเลยนะคะคะนิ้ง " กลับกลายเป็นว่าตอนนี้ฉันต้องอยู่ปลอบพี่ชายของฉันทั้งสองคนไม่รู้ว่าคิดถูกหรือคิดผิดที่คุณแม่ให้พี่เซ็นเซอร์กับพี่ทะเลมาส่งฉันแทน

.

.

สวัสดีค่ะทุกคนเชื่อว่าทุกคนคงยังไม่รู้จักฉัน ฉันชื่อคะนิ้งนะคะเป็นลูกสาวของคุณพ่อคนเล็กกับคุณแม่เทียน และมีพี่ชายชื่อว่าเซ็นเซอร์กับทะเล ตัวฉันเองตอนนี้เรียนจบมัธยมศึกษาปีที่6เป็นที่เรียบร้อยแล้วค่ะ และกำลังจะไปต่อมหาลัยที่ลอนดอนใช่ค่ะฉันไปใช้ชีวิตต่างประเทศเพียงคนเดียว จะว่ายังไงดีคะ เอ่อ.. ฉันถูกเลี้ยงดูมาแบบลูกสาวคนเดียวคุณเข้าใจไหมคะ ครอบครัวคอยทะนุถนอมฉันแทบจะทำอะไรไม่เป็นเลยด้วยซ้ำ และนี่คงเป็นเหตุผลที่ฉันตัดสินใจมาใช้ชีวิตต่างประเทศเพียงคนเดียวคุณเชื่อมั้ยคะกว่าฉันจะขออนุญาตคุณพ่อกับคุณแม่มาได้ต้องเสียน้ำตาไปเท่าไหร่ ฝ่าด่านคุณพ่อคุณแม่มาได้แล้วฉันยังจะต้องฝ่าด่านพี่ทะเลกับพี่เซ็นเซอร์อีกแล้วไหนจะคุณลุงคุณป้าคุณน้าคุณอาของฉันนั่นแหละค่ะ

" ใช้ชีวิตอิสระของตัวเองให้คุ้มนะคะนิ้ง "

16 ชั่วโมงผ่านไป

กรี๊ดดดดดดดดด หลังจากที่ฉันใช้ชีวิตบนเครื่องบินประมาณ 16 ชั่วโมงตอนนี้เท้าของฉันเหยียบประเทศอังกฤษเป็นที่เรียบร้อยแล้วค่ะใช้ชีวิตบนเครื่องบินเกือบ 24 ชั่วโมงเมื่อยล้าพอสมควรนะคะบอกเลย!

" Hello, my name is Kaning. I live in this dormitory and report to me and ask for permission to use the room key to store my luggage. " ฉันแนะนำตัวเป็นภาษาอังกฤษกับคนที่ดูแลหอพักนี้ใช่ค่ะทุกคนหอพักนี้คุณพ่อคุณแม่ของฉันสแกนแล้วเป็นอย่างดี

" Oh hi darling, are you an Asian woman? We welcome you to our student residences. This is your key, hope you live here happily, welcome again. " และแล้วฉันก็ได้กุญแจห้องห้องพักของฉันมาแล้วค่ะตอนนี้ฉันย้ายตัวเองเข้ามาอยู่ในห้องพักของตัวเองเป็นที่เรียบร้อยแล้วก็ตามสภาพที่คุณพ่อคุณแม่จัดหาให้นั่นแหละค่ะเรียบหรูแต่ดูแพงมากบอกเลยว่าใหญ่พอๆกับบ้านหลังหนึ่ง

" สวัสดีค่ะ ขออนุญาตแนะนำตัวนะค่ะพี่ชื่อชะเอมเป็นผู้ช่วยดูแลหอพักนี้อีกที่นี่ พี่เป็นคนไทยทำงานอยู่ที่นี่ เราชื่อคะนิ้งใช่ไหมคะ?"

" สวัสดีค่ะพี่ชะเอม ดีใจจังที่นี่มีคนไทยด้วยยย " โอ๊ยยยย ดีใจจังเลยค่ะ !! " เอาจริงๆฉันก็แอบกลัวอยู่เหมือนกันค่ะฉันเพิ่งจะอายุ 19 เมื่อเร็วๆนี้เองนะคะมันก็ต้องมีกลัวบ้างแล้วมาใช้ชีวิตต่างแดนคนเดียวแบบนี้

" ฮ่าๆ น่ารักจังเลยนะคะเอาเป็นว่าอยู่ที่นี่ไม่ต้องกลัวอะไรค่ะถ้าเกิดมีอะไรไม่เข้าใจหรือว่ามีปัญหาอะไรสงสัยอะไรแบบนี้ถามพี่ได้เลยนะคะน้องคะนิ้ง "

" โอเคค่ะขอบคุณพี่ชะเอมมากๆเลยนะคะ "

" ด้วยความยินดีค่ะงั้นเราพักผ่อนเถอะพี่ไม่กวนแล้ว "

" เอ่อ! เดี๋ยวก่อนค่ะพี่ชะเอม "

" คะ? มีอะไรหรือเปล่าคะ "

" แถวนี้พอจะมีงานพาร์ทไทม์อะไรที่ให้นักศึกษาทำได้บ้างหรือเปล่าคะบังเอิญว่าคะนิ้งอยากหางานทำด้วยค่ะ "

" เอ่อ... ถามจริงนะคะ "

" ค่ะ ทำไมหรอคะ? "

" ถ้าดูจักการแต่งตัวและแอชเซสเซอร์รีส์ของเราแล้วไหนจะราคาห้องพักที่เราอยู่ตอนนี้อีก เอ่อ.. ขอโทษทีพี่ต้องเสียมารยาทอีกครั้งนะคะ "

" ฮ่าๆ ไม่เป็นไรเลยค่ะพี่ชะเอมเอาจริงๆแล้วคือคะนิ้งอยากหางานทำเองด้วยแหละ ก็รู้อยู่ค่ะว่าคุณพ่อคุณแม่สามารถส่งคะนิ้งเรียนได้แต่อยากลองพยายามด้วยตัวเองดูก่อน "

" อ่อ.. งั้นเดี๋ยวพี่ลองดูให้อีกทีก้อแล้วกันค่ะ "

" ขอบคุณค่ะ "