สงสารตัวละครตัวร้าย2

“ค่ะ คุณมีอะไรอีกอย่างนั้นหรือคะ?”

หยวนเข่อซิงปรับลดกระจกรถกลับลงมาดังเก่า

“คือว่าผมขอตอบแทนที่คุณเลี้ยงน้ำผมตั้งสามแก้วนี้ เป็นคนไปช่วยยกดอกไม้ ต้นไม้พวกนี้ลงจากหลังรถให้กับคุณจะได้มั้ยครับ”

เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงใจ

“ขอบคุณคุณมากนะคะ แต่ตอนนี้มันก็ค่ำแล้ว ฉันว่าวันพรุ่งนี้คุณค่อยมาช่วยฉันยกของจะดีกว่าค่ะ”

หยวนเข่อซิงตอบกลับไปด้วยความขอบคุณ

“ครับแล้วบ้านคุณอยู่ตรงไหนหรือครับ”

เขาถามกลับมาด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น

“บ้านฉันอยู่สุดซอยห้านี้เองค่ะ พรุ่งนี้เก้าโมงเช้าเจอกันนะคะ ขอบคุณมากค่ะ”

หลังกล่าวจบหยวนเข่อซิงก็ระบายรอยยิ้มให้ประดับอยู่บนใบหน้าก่อนจะเลื่อนกระจกรถขึ้นและขับรถจากไปในที่สุด เมื่อกลับมาถึงบ้านแล้ว เธอจึงกินข้าวอาบน้ำแต่งตัวให้เสร็จเรียบร้อย หลังจากนั้นจึงได้เข้าอินเตอร์เน็ตเสิร์ชหาข้อมูลร้านอาหารที่จะพาติงฉางโม่วและไป่ไป๋ไปทำการเลี้ยงฉลองที่ติงฉางโม่วสามารถปิดจ๊อบงานขายได้สำเร็จ เมื่อหาพิกัดร้านได้แล้ว หยวนเข่อซิงจึงส่งโลเคชั่นร้านที่เธอเลือกไปให้กับติงฉางโม่วต่อ พร้อมตั้งนาฬิกาปลุกเอาไว้ที่เวลาตีห้าในการตื่นมาทำขนมไปส่งให้กับร้านค้าต่อ

หลังจากนั้นจึงเป็นเวลาพักผ่อนหย่อนใจของเธอเสียที ปกติเดิมทีหยวนเข่อซิงมักจะเข้านอนไม่เกินสี่ทุ่ม เธอเหลือบสายตาไปมองดูนาฬิกาบนข้างฝา บ่งบอกว่าตอนนี้เป็นเวลาสองทุ่มครึ่งแล้ว ฉะนั้นเธอน่าจะยังพอมีเวลาอ่านนิยายที่ติงฉางโม่วซื้อให้ราวหนึ่งชั่วโมงครึ่งสินะ

นึกได้ดังนั้น หยวนเข่อซิงจึงหยิบหนังสือนิยายที่ติงฉางโม่วซื้อให้ขึ้นมาอ่าน อันดับแรกเธอกวาดสายตาอ่านชื่อเรื่องของนิยายและมองดูภาพหน้าปกก่อนด้วยความตื่นเต้น

“นิยายเรื่อง กลวิธีมัดใจบุตรชายท่านบัณฑิต

ผู้แต่ง 飛爱 เฟยอ้าย โอ้ว ผลงานจากปลายปากกานักเขียนที่เราชื่นชอบเลยนี่นา”

หยวนเข่อซิงพูดพร้อมระบายรอยยิ้มอ่อนโยนให้

ประดับอยู่เต็มใบหน้า ภาพหน้าปกที่เธอเห็นคือภาพครอบครัว ครอบครัวหนึ่งที่กำลังนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ส่งสายตามองดูเด็กหญิงวัยสี่ขวบผู้หนึ่งที่กำลังเล่นอยู่กับเด็กชายวัยแปดขวบด้วยประกายสายตาแห่งความรัก

เห็นดังนั้นแล้วหยวนเข่อซิงจึงไม่รอช้า เธอรีบเปิดหนังสือนิยายหน้าถัดไปออกมาอ่านในทันที

นิยายเริ่มต้นมาที่การแต่งงานกันของพระนางในนิยายเรื่องนี้ คืออู่ชางเฉินและหลิงเหมยซู พร้อมมีสายตาเจ็บปวดรวดร้าวจากท่านแม่ทัพพิทักษ์แผ่นดินนามจางหลี่เฉียงที่แอบเฝ้ามองดูหลิงเหมยซูนางเอกของเรื่องอยู่ด้วยแววตาที่เจ็บช้ำ เขาแอบหลงรักหลิงเหมยซูมาเนิ่นนานหลายปีแล้ว ซึ่งนางเองก็รู้ว่าเขานั้นเฝ้าหลงรักแต่นางเพียงผู้เดียวเช่นเดียวกัน แต่ทว่าสุดท้ายแล้วจางหลี่เฉียงก็มิอาจมีวาสนาได้กินเนื้อหงส์ฟ้า เพราะสตรีที่เขาเฝ้าหมายปองดันได้เข้าพิธีวิวาห์กันกับผู้อื่น ที่มีศักดิ์สูงส่งเป็นถึง

ชินอ๋องของแคว้นอู่ น้องชายขององค์ฮ่องเต้

ด้วยความผิดหวังในรัก ในขณะที่เข้าร่วมพิธีวิวาห์มงคลสมรสพระราชทานระหว่างอู่อ๋องและหลิงเหมยซูอยู่นั้น จางหลี่เฉียงจึงดื่มสุราหมดไปหลายสิบกาจนมิอาจคุมสติตนเองเอาไว้ได้อยู่ สุดท้ายก็ได้เกิดเรื่องบัดสีขึ้นกับเขาเข้าจนได้ เมื่อมีสตรีนางหนึ่งจากจวนโหว นามจิ้นฮวา

ที่ได้เข้ามาดูอาการเขายามที่เขาเมาหนักนั้น นางกลับถูกจางหลี่เฉียงข่มเหงเข้าจนเกิดเรื่องอื้อฉาวไปทั่วทั้งวังหลวง ทำให้เขาจำต้องได้เข้าพิธีวิวาห์แต่งงานกันกับคุณหนูจากจวนโหวผู้นี้เข้าจนได้

หลังจากแต่งงานกันแล้ว จางหลี่เฉียงก็มิเคยแตะต้องผู้เป็นภรรยาเลยแม้แต่ปลายเส้นผม เขามักให้ข้ออ้างว่าเขาต้องไปคุมกองทัพที่ชายแดนเสมอ นานๆ ครั้งจึงจะกลับเข้าจวนแม่ทัพในเมืองหลวงสักครา แต่ทว่าเมื่อกลับเข้ามาแล้วก็เอาแต่ไปแอบลอบมองดูหลิงเหมยซูรักกันกับอู่อ๋องก็เพียงแต่เท่านั้น ยิ่งเมื่อทราบมาว่าจิ้นฮวาตั้งครรภ์เขาถึงกับแยกเรือนนอนกับนางเลยทีเดียวด้วยเหตุผลข้ออ้างว่าเป็นการป้องกันมิให้เขาเผลอทำอันใดที่อาจส่งผลกระทบต่อลูกในครรภ์ได้

ในช่วงเวลาที่จิ้งฮวาตั้งครรภ์นี้ หลิงเหมยซูก็ได้ตั้งครรภ์ขึ้นมาด้วยเช่นเดียวกัน อีกทั้งสตรีทั้งสองยังคลอดบุตรสาวออกมาในเวลาไล่เลี่ยกันอีกด้วย แต่หลิงเหมยซูถือได้ว่าโชคดีกว่าจิ้นฮวาเป็นอย่างมาก เพราะหลังจากคลอดบุตรสาวแล้วนางยังมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่อคอยดูแลเลี้ยงดูบุตรสาวได้ ผิดกันกับจิ้นฮวาที่รายนั้นคลอดบุตรสาวได้เพียงสามวันก็สิ้นใจตายไปมิทันได้อยู่เลี้ยงดูรักใคร่ทะนุถนอมบุตรสาวในดวงใจเลยแม้แต่น้อย แต่ครั้นกระนั้นก่อนตายแม้ว่าจางหลี่เฉียงจะมามิทันได้ดูใจของนางก็ตามแต่ แต่นางก็ยังฝากความกับสาวใช้เอาไว้ว่าขอให้จางหี่เฉียงเป็นคนตั้งชื่อให้กับบุตรสาวตัวน้อยของนางด้วย

“โถ่! ฉันล่ะนึกสงสารเธอมากเสียจริงเลยนะจิ้น

ฮวา” หยวนเข่อซิงอ่านนิยายไปด้วยพร้อมพูดพึมพำขึ้นมาด้วยนึกสงสารตัวละครนามจิ้นฮวาขึ้นมาจับใจ

‘นางถูกท่านแม่ทัพชั่วนั่นข่มเหงจนตั้งท้องขึ้นมาเท่านั้นยังไม่พอ ยังถูกเขาทอดทิ้งไม่สนใจไม่มาดูดำดูดีจนนางต้องสิ้นใจตายหลังคลอดไปอีก ท่านแม่ทัพผู้นี้ช่างสารเลวเสียจริง’

หยวนเข่อซิงอดที่จะก่นด่าท่านแม่ทัพจางหลี่เฉียงขึ้นมาในใจอย่างอดไม่ได้