ของขวัญจากติงฉางโม่ว2

ทันใดนั้นเองติงฉางโม่วก็ได้เดินเข้ามาข้างในห้อง เมื่อเห็นว่ามีใครอยู่ในห้องแห่งนี้บ้าง เธอก็เบิกตาโตขึ้นด้วยความไม่ชอบพอใจในทันที

“คุณเข้ามาที่นี่ได้อย่างไรกันน่ะ ฉันไม่ได้ให้รหัสเข้าห้องกับคุณมานะ?”

ติงฉางโม่วกล่าวถามน้ำเสียงตึง

“ก็คุณเล่นใส่รหัสที่ทำให้ผมเดาทางได้ง่าย ๆ แล้วจะไม่ให้ผมเข้ามาได้อย่างไรกันล่ะ”

หลี่ชุ่ยเหอตอบกลับไปน้ำเสียงเรียบพร้อมยกไหล่ทั้งสองข้างขึ้นอย่างไม่ยี่หระ

“เอ่อ ในเมื่ออาโม่วเองก็กลับมาแล้ว ฉันเองคงต้องขอตัววกลับไปก่อนก็แล้วกันนะ พอดีฉันต้องแวะไปหาซื้อของมาทำเค้กไปส่งลูกค้าเย็นนี้พอดีน่ะ”

หยวนเข่อซิงเอ่ยขอตัวขึ้นอย่างมีมารยาท พร้อมส่งหนูน้อยไป่ไป๋ในอ้อมแขนกลับคืนสู่อ้อมอกของติงฉางโม่วต่อ ในเมื่อทั้งสามคนพ่อแม่ลูกได้มาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันทั้งที เธอเองก็สมควรเปิดโอกาสให้ทั้งสามคนได้อยู่ด้วยกันนั่นสิมันถึงจะถูก

“ผมเพียงแค่ซื้อของแวะมาฝากไป่ไป๋เท่านั้น ในเมื่อคุณมาแล้วผมเองก็จะกลับล่ะ เย็นนี้มีนัดกับเสี่ยวเย่ว

อยู่พอดี”

หลี่ชุ่ยเหอพูดถึงชื่อคนรักใหม่ หากจะเรียกให้ถูกคือคู่ขาของเขาเสียมากกว่า เขาพูดออกมาต่อหน้าของติงฉางโม่วโดยที่ไม่ได้ใส่ใจในความรู้สึกของอดีตภรรยาเลยแม้แต่น้อย

“เช่นนั้นคุณก็กลับไปเถอะ ส่วนอาซิงเธออยู่เป็นเพื่อนฉันก่อนนะ ฉันขอเวลาเธอเพียงครู่เดียวเท่านั้น พอดีฉันมีของฝากมาให้กับเธอด้วยน่ะ”

ติงฉางโม่วพูดพร้อมจับมือของหยวนเข่อซิงเอาไว้

ด้านหลี่ชุ่ยเหอเห็นดังนั้นแล้วก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความเสียดายอย่างสุดซึ้ง เขาตั้งใจจะเดินไปส่งหยวนเข่อซิงขึ้นรถพร้อมพูดคุยกับเธอสักหน่อยก่อนแยกย้ายกันกลับไป แต่ติงฉางโม่วกลับมาขัดจังหวะของเขาเข้าจนได้ เขาจึงทำได้เพียงเดินคอตกออกจากห้องพักของติงฉางโม่วไปในที่สุด

ด้านหยวนเข่อซิงเองก็ถูกลากจูงมือมานั่งลงบนโซฟา ก่อนติงฉางโม่วจะหยิบหนังสือนิยายเล่มหนาออกมาวางลงตรงหน้าของเธอต่อ

“อะไรของเธอน่ะอาโม่ว?” หยวนเข่อซิงย่นหัวคิ้วน้อย ๆ เอ่ยถามเพื่อนรักด้วยความสงสัย

“หนังสือนิยายเรื่องใหม่ล่าสุด จากนักเขียนที่เธอชื่นชอบยังไงกันล่ะอาซิงก็ นิยายเรื่องนี้สนุกมากเลยน้า ฉันมั่นใจได้เลยล่ะว่าเธออ่านแล้วเธอจะต้องชอบมากเป็นแน่” ติงฉางโม่วพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม

“เล่มหนาขนาดนี้ต้องแพงมากแน่เลย เธอเองก็ไม่น่าจะต้องซื้อมาให้กับฉันเลยนะอาโม่วก็”

หยวนเข่อซิงพูดขึ้นด้วยความรู้สึกเกรงใจเพื่อน

“ไม่เป็นไร ๆ ฉันอยากตอบแทนเธอน่ะ เรื่องแค่นี้นับว่าเล็กน้อย ๆ”

ติงฉางโม่วพูดพร้อมใช้ฝ่ามือของเธอตบลงบนหลังมือของหยวนเข่อซิงแผ่วเบา

“ขอบใจเธอมากนะอาโม่ว แล้วนี่การงานของเธอประสบความสำเร็จผ่านพ้นไปได้ด้วยดีหรือเปล่า ฉันคอยลุ้นส่งกำลังใจและเอาใจช่วยเธอมากเลยนะ”

หยวนเข่อซิงเอ่ยถามขึ้นด้วยความอยากรู้พร้อมเตรียมให้การสนับสนุนซัพพอร์ทเพื่อนรักของเธออย่างเต็มที่ แต่เมื่อเห็นติงฉางโม่วก้มหน้าลงจนคางชิดอกและมีสีหน้าที่เศร้าสร้อยขึ้นมาทันตาเห็นดังนั้นแล้ว ก็ทำเอาหยวนเข่อซิงหัวใจพลอยหล่นลงไปอยู่ที่ตาตุ่มเลยทีเดียว

แต่เมื่อติงฉางโม่วเงยหน้าขึ้นมาพูดคำว่า

“เย้ งานขายของฉันสำเร็จไปได้ด้วยดี”

พร้อมส่งยิ้มกว้างขวางออกมาเต็มใบหน้าแล้วก็ทำให้หยวนเข่อซิงถึงกับได้ยกมือขึ้นไปหยิกหมับเข้าที่เอวของเพื่อนสาวเข้าให้ในทันใด

“อาโม่วนะอาโม่ว ทำฉันตกอกตกใจไปหมดเลย”

หลังกล่าวจบหยวนเข่อซิงก็พ่นลมหายใจออกมาทางปาก

“ขอบใจเธอมากนะอาซิงที่คอยช่วยเหลือฉัน ให้กำลังใจฉันทุก ๆ อย่างเลย อีกสองวันข้างหน้าเป็นวันหยุดประจำสัปดาห์ของเธอนี่นา ฉันขอชวนให้เธอมาดื่ม มาดริ๊ง ฉลองกันกับฉันจะได้หรือเปล่าล่ะ เดี๋ยวฉันจะเป็นเจ้ามือเลี้ยงเธอเอง”

ติงฉางโม่วพูดขึ้นมาอย่างหน้าใหญ่ใจโต

“แล้วไป่ไป๋ล่ะ เธอจะทำยังไง?”

“โถ่ ๆ ๆ ฉันก็เอาไป่ไป๋น้อยไปด้วยน่ะสิ จะไปยากอะไรกันล่ะ เธอลืมไปแล้วหรือไงว่าฉันมีรถเข็นเด็ก เอาไว้หน้าที่การหาร้านอาหารดี ๆ สักแห่งให้เป็นหน้าที่ของเธอก็แล้วกัน ถ้าหาได้แล้วก็อย่าลืมส่งไลน์มาแจ้งฉันด้วยนะ เอาล่ะ ฉันอนุญาตให้เธอกลับไปได้แล้ว ขอบคุณเธอมากนะอาซิง ถ้าฉันไม่มีเธอเป็นเพื่อน ฉันก็ไม่รู้เลยว่าชีวิตของฉันจะผ่านช่วงเวลาที่เลวร้ายเหล่านี้ไปได้ยังไง ฉันขอบคุณเธอมากจริง ๆ”

ติงฉางโม่วพูดขึ้นด้วยความรู้สึกขอบคุณอย่างลึกซึ้ง

“จ้าไม่เป็นไรหรอกอาโม่ว ฉันเต็มใจช่วยเหลือเธอทุกอย่างเลย วันนี้ฉันถักหมวกไหมพรมให้กับไป่ไป๋ด้วยนะ

เอาไว้ถ้าฉันถักเสร็จแล้วจะมอบให้ก็แล้วกัน”

หยวนเข่อซิงพูดพร้อมลุกขึ้นไปจัดของของเธอไปด้วย เมื่อเก็บของเสร็จเรียบร้อยแล้ว หยวนเข่อซิงจึงได้หยิบหนังสือนิยายเล่มนั้นใส่ลงในกระเป๋าของเธอต่อก่อนจะยกมือขึ้นมาโบกไปมา บ๊ายบายเพื่อนรักและหนูน้อย

ไป่ไป๋พร้อมเดินจากไปด้วยรอยยิ้มมีความสุข