บทที่ 1.1

ในยามเช้าของชั่วโมงแห่งการรีบเร่ง ณ เมืองหลวงของประเทศไทยที่แสนจะร้อนอบอ้าว หญิงสาวคนหนึ่งก้าวลงมาจากรถเมล์ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม สายตามองตรงไปยังร้านกาแฟที่ชอบไปนั่งเป็นประจำ

ระหว่างทางที่หญิงสาวเดินผ่านมีหลายคนมองเธอด้วยท่าทีสงสัย หลายคนส่งยิ้มให้ซึ่งแน่นอนจำนวนคนที่ยิ้มให้คือชายหนุ่ม แต่ท่าทีของหญิงสาวบ่งบอกชัดว่าชินเสียแล้ว เนื่องจากที่ผ่านมาก็มักจะตกเป็นเป้าสายตาเสมอ แม้ไม่ชอบแต่นานๆ เข้าก็เริ่มชินกับการวางตัวเฉย

หากจะพูดกันจริงๆแล้ว รูปร่างที่สมส่วนและหน้าตาสวยสดใส อีกทั้งผิวพรรณขาวเนียนขับเน้นให้หญิงดูมีเสน่ห์น่าดึงดูดใจก็จริง แต่เมื่อพวกชายหนุ่มได้เข้ามาคุย และพบว่าหญิงสาวเป็นคนถามคำตอบคำและทำตัวน่าเบื่อ พวกเขาก็มักจะเป็นฝ่ายถอดใจไปเสียเอง

พวกเขาไม่รู้เลยว่าความจริงหญิงสาวรู้เท่าทันว่าชายหนุ่มเหล่านั้นมองแค่เพียงรูปกายภายนอก ดังนั้นเธอจึงใช้วิธีนี้เสมอเวลาไม่ต้องการให้ใครตามเซ้าซี้ และมันก็ใช้ได้ผลแทบจะทุกครั้ง

เมื่อหญิงสาวเดินเข้าไปต่อคิวเพื่อสั่งกาแฟกับพนักงาน โทรศัพท์มือถือก็ส่งเสียงเตือนว่ามีสายเข้า

“ว่าไง” น้ำเสียงกลั้วหัวเราะกรอกลงไปตามสายทันทีที่กดรับ

“เหม่ยเหม่ย!” เสียงตะโกนที่ดังขึ้นมาตามสายของ พิมพ์พลอย พิทักษ์ชัย ทำให้หญิงสาวต้องรีบยื่นมือถือออกห่างจากหู

“เบาๆ หน่อยหูจะแตกแล้ว” เหม่ยเซียนกรอกเสียงไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เพราะรู้ดีว่าอีกฝ่ายโทรมาทำไม

“อยู่ไหน”

“กำลังซื้อกาแฟ”

“จะไม่บินมาเชียงใหม่จริงๆ?”

“พลอยก็รู้ว่าเหม่ยเหม่ยไปไม่ได้ มีงานเล่มใหม่มาให้แปลต้องส่งภายในอาทิตย์นี้ นี่พลอยจะงอแงทำไมในเมื่อพลอยต้องบินมาขึ้นเครื่องที่กรุงเทพอยู่แล้ว จะให้เหม่ยเหม่ยถ่อไปทำไมถึงเชียงใหม่โน่น ยังไงก็เจอกันก่อนที่พลอยจะบินไปจีนอยู่แล้ว” เหม่ยเซียน ถอนใจ

“เอาเถอะพลอยมันไม่สำคัญเท่าธุรกิจแปลนิยายพันล้านของเหม่ยเหม่ยนี่” พิมพ์พลอยพ้อแต่เหม่ยเซียนกลับส่ายหน้าแล้วหัวเราะแทนที่จะง้องอน

“เหม่ยเหม่ยจน! ไม่ได้เกิดมาบนกองเงินกองทองอย่างพลอยนะ จะได้อยู่เฉยๆก็มีกินมีใช้ ไหนจะมีเงินบินไปเที่ยวต่างประเทศอีก”

“นักเขียนนักแปลหนังสือมือทองอย่างเหม่ยเหม่ยเนี่ยนะจน แค่ลิขสิทธิ์นิยายต่างประเทศที่เขียนส่งสำนักพิมพ์ดังๆ ของอังกฤษที่พิมพ์ซ้ำครั้งแล้วครั้งเล่า ก็มีกินมีใช้ไปจนถึงชาติหน้าโน่น รถก็ไม่ยอมซื้อเอาแต่นั่งรถเมล์ไปไหนมาไหนร้อนจะตาย ถามจริงๆ เงินในธนาคารตั้งใจทิ้งไว้เพราะอยากทำบุญด้วยการปล่อยให้ปลวกกินหรือไง” พิมพ์พลอยร่ายยาวจนเหม่ยเซียนอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้

“เงินพวกนั้นซื้อคอนโดหมดแล้ว ตอนนี้กลายเป็นนักเขียนไส้แห้งแล้วจริงๆ กำลังคิดจะเกาะพลอยกินอยู่เนี่ย”

“เชอะอย่าดีแต่ปาก ตอนจะซื้อรถให้ถึงกับขู่ตัดเพื่อน ตัดพี่ ตัดน้อง”

“นี่! ที่โทรมาเนี่ย ตั้งใจโทรมาบ่นอย่างเดียวหรือไง”

“เปล่าจะบอกว่าคุณลุงโทรหาเหม่ยเหม่ยหลายครั้งแล้ว เห็นไม่รับสายเลยเป็นห่วง”

“อ๋อ พอดียุ่งอยู่ว่าจะโทรกลับช่วงสายๆ หน่อย”

“เออ ให้มันจริงเถอะ ถ้าคุณลุงโทรมาหาพลอยอีกรอบ ไปถึงกรุงเทพเมื่อไหร่พลอยจะจับเหม่ยเหม่ยย่างกินเสียเลย แค่นี้นะ” พิมพ์พลอยพูดจบก็วางสายเพราะไม่อยากเซ้าซี้ ฐานะคนกลางระหว่างเหม่ยเซียนกับบิดาบุญธรรมของเธอ ทำให้รู้สึกเหมือนน้ำท่วมปากพูดอะไรมากก็ไม่ได้ เนื่องจากเอริค ลี นั้นเป็นเพื่อนของบิดา และเหม่ยเซียนเองก็เป็นเพื่อนรักของเธอตั้งแต่เด็กๆ

เรื่องราววัยเด็กของเหม่ยเซียน พิมพ์พลอยรู้ชัดทุกอย่าง แม้กระทั่งเรื่องที่เหม่ยเซียนเป็นเด็กกำพร้าซึ่ง เอริค ลี รับมาอุปการะ ในตอนที่เขาเดินทางมาเปิดสนามกอล์ฟที่เชียงใหม่ สนามกอล์ฟที่บิดาของเธอและเอริค ลี ลงทุนร่วมกัน

ตอนเอริคพบเหม่ยเซียนที่หน้าคฤหาสน์ของเขา เหม่ยเซียนที่อายุสองเดือนถูกห่อหุ้มด้วยผ้าไหมเนื้อดี เด็กน้อยถูกใส่ลงไปในตะกร้าหวาย ตามเนื้อตัวสะอาดสะอ้าน ผิวพรรณหรือก็ขาวเนียนราวน้ำนม ทั้งยังเป็นเด็กที่เลี้ยงง่ายไม่งอแงเลยสักนิด แม้ว่าจะมีคนแปลกหน้าอุ้มไปมาก็ตาม

ของเพียงอย่างเดียวที่อยู่ในตะกร้า คือหยกแก้วที่แม้แต่เอริค ลี ผู้เชี่ยวชาญเรื่องหยกคนหนึ่ง ยังไม่อาจประมูลคุณค่าได้ ไม่เพียงเท่านั้นใจกลางหยกแก้วชิ้นนั้นยังมีอักษรจีนสีแดง ‘เหม่ยเซียน ’ ล้อมกรอบด้วยมังกรสีทองที่กอดเกี่ยวอักษรราวกำลังปกป้องด้วยความหวงแหน ซึ่งดูๆ แล้วฝีมือที่ประณีตเช่นนี้ เขาไม่มั่นใจว่าประเทศใดสามารถทำได้ โดยที่ไม่ทำลายเนื้อหยกแก้วใสมันวาวงดงามจนเสียหาย

เอริค ลี เก็บหยกชิ้นนั้นเอาไว้เงียบๆ และต้องการรับอุปการะเหม่ยเซียนไว้เป็นลูกของตัวเอง ทั้งนี้ พจน์ พิทักษ์ชัย เพื่อนสนิทของเขาต้องเซ็นรับอุปการะเหม่ยเซียนแทนเอริค เพราะการที่ชาวต่างชาติจะรับเด็กเป็นบุตรบุญธรรมนั้น ต้องเดินเรื่องผ่านกระบวนการทางกฎหมายอย่างถูกต้องก่อน และมีขั้นตอนที่ซับซ้อนกว่ามาก เนื่องจากเขาพบเหม่ยเซียนที่เชียงใหม่ กว่าเขาจะได้รับตัวเหม่ยเซียนกลับไปประเทศจีนด้วยก็ใช้เวลาเกือบปี

เรื่องราวยุ่งๆ เริ่มขึ้นหลังจากตอนนี้เอง ภรรยาของเอริค ประกาศชัดเจนว่าไม่ยอมรับตัวเด็ก เพราะเข้าใจว่าเหม่ยเซียนเป็นลูกเมียเก็บของสามี