ตอนที่ 5 บ้านของแรงงาน

เขตแรงงานโซน 7 อยู่ห่างจากใจกลางเมืองเพียงสิบห้านาที

แต่เหมือนอยู่คนละโลก

ตึกคอนกรีตสีเทาเรียงตัวแน่น

ผนังแตกร้าวเป็นเส้นยาวเหมือนแผลเป็นเก่า

สายไฟพาดระโยงระยางเหนือหัว

หลอดไฟทางเดินกระพริบเป็นจังหวะไม่สม่ำเสมอ

ที่นี่ไม่มีจอภาพโฆษณายอดนักสู้

ไม่มีธงสีทอง

ไม่มีเสียงเชียร์

มีแค่เสียงเครื่องจักรจากโรงงานพลังงานที่ดังตลอด 24 ชั่วโมง

เหมือนหัวใจเหล็กของเมืองที่สูบชีวิตคนชั้นล่างไปเลี้ยงคนชั้นบน

คินเดินขึ้นบันไดปูนที่มีรอยแตกตรงมุมขั้น

เขาเดินระวังโดยอัตโนมัติ เพราะรู้ว่าขั้นที่สามมักยุบเล็กน้อย

ประตูห้อง 7-314 เปิดแง้มอยู่

กลิ่นยาสมุนไพรผสมกับกลิ่นความอับชื้นลอยออกมา

แม่ของเขานั่งอยู่ที่โต๊ะเล็ก ๆ ข้างหน้าต่าง

หลังงอเล็กน้อย

ไอแห้ง ๆ จนไหล่สั่น

“กลับมาแล้วเหรอลูก”

เสียงเธอแหบกว่าปกติ

ผิวซีดจนเห็นเส้นเลือดจาง ๆ ใต้ผิวบาง

คินวางกระเป๋าลงช้า ๆ

“วันนี้ไอหนักอีกแล้วเหรอ”

แม่ยิ้มบาง ๆ เหมือนเดิม

“แค่พักผ่อนก็หายแล้ว ไม่ต้องห่วง”

เธอพูดแบบนั้นทุกครั้ง

เหมือนคำท่องจำ

บนโต๊ะมีซองเอกสารสีน้ำตาลวางอยู่

มุมซองยับเล็กน้อย

เหมือนถูกเปิดอ่านแล้วหลายรอบ

คินเหลือบมอง

ตัวเลขบนใบแจ้งค่ารักษาพยาบาลสะท้อนแสงไฟกระพริบ

สูงกว่าค่าแรงทั้งเดือนของแม่

สูงกว่าค่าแรงสองเดือนของเขาที่ทำงานพิเศษรวมกัน

เขาไม่พูดอะไร

แต่ลมหายใจหนักขึ้น

การรักษาผู้ไม่มีพลัง

ไม่ได้รับการสนับสนุนจากรัฐ

เครื่องมือขั้นสูง

เตียงห้องพิเศษ

ยากลุ่มใหม่

ทั้งหมดถูกจัดสรรให้ “ผู้มีศักยภาพ” ก่อน

เพราะพวกเขาคือทรัพยากรที่ต้องปกป้อง

ส่วนแรงงาน…

สามารถแทนที่ได้

“หมอบอกว่าไงบ้าง”

คินถามเบา ๆ

แม่หลบสายตาเล็กน้อย

“ก็เหมือนเดิม แค่ปอดอักเสบเรื้อรัง ต้องพักเยอะ ๆ”

คำว่า “เรื้อรัง” ทำให้เขานิ่ง

โรงงานพลังงานโซน 7 เคยมีข่าวการรั่วไหลของคลื่นพลังงานเมื่อหลายปีก่อน

คนงานหลายคนเริ่มมีอาการไอเรื้อรัง

เหนื่อยง่าย

บางคนเสียชีวิตโดยไม่มีใครพูดถึง

ข่าวนั้นเงียบหายเร็วมาก

เพราะในสัปดาห์เดียวกัน

มีการประกาศเลื่อนขั้นยอดนักสู้ระดับประเทศ

เสียงเชียร์ดังกลบทุกอย่าง

คินหยิบใบแจ้งค่ารักษาขึ้นมาอ่าน

ตัวเลขเรียงเป็นแถวเย็นชา

ค่าตรวจ

ค่ายา

ค่าเครื่องช่วยหายใจ

รวมแล้วเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการได้

“ผมจะหางานเพิ่ม”

เขาพูดโดยไม่เงยหน้า

แม่ส่ายหัวทันที

“ไม่ต้องหรอกลูก เรียนก็หนักพอแล้ว”

เรียนหนัก?

เขาแทบไม่อยู่ในสายตาครูด้วยซ้ำ

ค่าพลัง 0.00 ไม่ใช่นักเรียนที่ต้องลงทุน

เขากำกระดาษแน่นจนยับ

ทีวีเก่ามุมห้องเปิดอยู่

ภาพสัญญาณไม่ชัดนัก

ข่าวภาคค่ำกำลังพูดถึงโครงการใหม่ของรัฐ

“รัฐบาลประกาศเพิ่มงบประมาณให้สถาบันฝึกยอดนักสู้

เพื่อเตรียมรับมือภัยคุกคามระดับ S”

ภาพตัดไปที่ยอดนักสู้สวมชุดเครื่องแบบสีขาวทอง

ยืนรับเหรียญเกียรติยศ

เสียงปรบมือดังก้องในสตูดิโอ

คินมองภาพนั้นเงียบ ๆ

เงินจำนวนมหาศาล

ถูกใช้เพื่อพัฒนาอาวุธ

สร้างสนามฝึก

วิจัยเทคโนโลยีพลังขั้นสูง

ในขณะที่แม่เขาต้องเลือกว่าจะซื้อยาเต็มโดส

หรือแบ่งกินครึ่งหนึ่งเพื่อประหยัดเงิน

แม่ไออีกครั้ง แรงกว่าเดิม

คินรีบเดินเข้าไปพยุง

มือของเธอเบาเกินไป

เบาราวกับไม่มีแรงเหลือ

“แม่ควรหยุดงาน”

“ถ้าหยุดแล้วจะเอาเงินที่ไหนจ่ายค่าเช่า”

คำตอบนั้นตรงไปตรงมา

ไร้การตกแต่ง

ในเขตแรงงาน

ความฝันไม่ใช่สิ่งจำเป็น

แค่รอดเดือนนี้ไปให้ได้ก็พอ

คืนนั้นไฟในห้องกระพริบแรงกว่าปกติ

เสียงเครื่องจักรจากโรงงานดังสม่ำเสมอผ่านผนังบาง ๆ

คินนั่งอยู่บนพื้น ข้างเตียงแม่ที่หลับไปแล้ว

เขามองมือของตัวเองอีกครั้ง

มือที่ถูกหัวเราะเยาะ

มือที่เครื่องวัดอ่านค่าเป็นศูนย์

“ถ้าผมมีพลัง…”

เขาพึมพำเบา ๆ

“แม่คงได้ห้องพิเศษ

คงไม่ต้องทำงานจนป่วยแบบนี้”

เสียงหนึ่งตอบกลับในความเงียบ

“พลังไม่เคยเป็นของผู้ถูกกดทับ

มันถูกสร้างขึ้นเพื่อคงระบบ”

คินหลับตาแน่น

“งั้นฉันจะทำลายมัน”

คำพูดนั้นหลุดออกมาโดยไม่ตั้งใจ

หัวใจเต้นแรงขึ้นทันที

ไฟในห้องกระพริบอีกครั้ง

แรงกว่าครั้งก่อน

เขาลืมตาขึ้น

ห้องยังเหมือนเดิม

แต่ความรู้สึกข้างในไม่เหมือนเดิมแล้ว

รุ่งเช้า แม่ตื่นมาพร้อมรอยยิ้มฝืน ๆ

“วันนี้ไม่ต้องไปส่งแม่หรอกนะ เดี๋ยวสายเรียน”

คินมองเธอเงียบ ๆ

เขารู้ว่าเธอกำลังปกป้องเขา

เหมือนที่เขาอยากปกป้องเธอ

แต่ในโลกนี้

คนที่ไม่มีพลัง

ไม่มีสิทธิ์ปกป้องใคร

เขาก้าวออกจากห้อง

บันไดคอนกรีตเย็นเฉียบใต้ฝ่าเท้า

เสียงโรงงานยังดังต่อเนื่อง

เขามองไปทางใจกลางเมือง

ที่หอคอยจัดอันดับตั้งตระหง่านเหนือทุกอย่าง

คำว่า “ยอดนักสู้” ส่องสว่างบนจอขนาดยักษ์

เขาเริ่มเกลียดมัน

ไม่ใช่เพราะอยากเป็น

แต่เพราะมันเลือกว่าจะช่วยใคร

และแม่ของเขา

ไม่เคยถูกเลือก

ขณะเดินผ่านตรอกแคบ

คินกำหมัดแน่น

เล็บจิกลงบนฝ่ามือจนรู้สึกเจ็บ

ความเจ็บนั้นจริง

จับต้องได้

ต่างจากคำว่า “ศูนย์” ที่คนอื่นแปะไว้บนตัวเขา

ในหัว เสียงเดิมกระซิบชัดขึ้น

“เจ้าต้องการเปลี่ยนโลกนี้หรือไม่”

เขาไม่ตอบทันที

เพราะคำตอบนั้นไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ

แต่เมื่อภาพแม่ไอจนตัวสั่นผุดขึ้นมาอีกครั้ง

เขาพึมพำเบา ๆ

“…ใช่”

ลมพัดผ่านตรอก

ฝุ่นปลิวขึ้นเล็กน้อย

และลึกลงไปในตัวเขา

บางอย่างตอบรับ

ช้า ๆ

หนักแน่น