บทที่ 7 ศิษย์พี่ อยากให้ข้าเข้าไปหรือไม่?

หานรั่วเยี่ยสวมเพียงอาภรณ์ชั้นในเนื้อบางราวปีกจักจั่น ขณะก้าวเข้ามาใกล้ซูถังถังทีละก้าว

ถังถังกลืนน้ำลายลงคออย่างไม่รู้ตัว ภายในใจเกิดความตึงเครียดขึ้นเล็กน้อย

ทว่าเมื่อสายตาเหลือบมองเรือนกายหนุ่มแน่นของอีกฝ่าย ซึ่งแทบถูกอาภรณ์บางเบาปกปิดไว้ไม่มิด นางกลับรู้สึกคอแห้งผากขึ้นมาอย่างประหลาด

ศิษย์น้องผู้นี้มีใบหน้าหล่อเหลางดงามชวนมองอยู่แล้ว แต่ปกติกลับชอบทำตัวแก่เกินวัยอยู่เสมอ ทว่าในยามนี้ เขากลับเผยท่าทีเย้ายวนชวนหลงใหลออกมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ช่างทำให้ผู้คนยากจะต้านทานเสียจริง

ถังถังรู้สึกว่าสายตาของตนไม่อาจควบคุมได้อีกต่อไป นางจ้องมองส่วนที่นูนเด่นขึ้นมาภายใต้อาภรณ์บางเบาของเขาเขม็ง

สีของมันดูอ่อนจางและอ่อนเยาว์ ทว่าขนาดกลับใหญ่โตจนไม่สอดคล้องกับรูปลักษณ์ภายนอกของเจ้าตัวเลยแม้แต่น้อย เส้นเลือดใต้ผิวเนื้อปรากฏรางๆ ชวนให้ผู้คนเผลอคิดเตลิดไปไกล

หากอีกครู่หนึ่ง สิ่งนั้นจะเข้ามาแทนที่ของขวัญที่เขาพูดถึง...แล้วจะให้ความรู้สึกเช่นใดกันนะ

"ศิษย์พี่"

ในขณะที่ความคิดของถังถังเต็มไปด้วยภาพวาบหวาม หานรั่วเยี่ยก็ย่อตัวลงข้างกายนางแล้ว

เขาก้มลงแตะริมฝีปากที่ติ่งหูของนาง น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน คล้ายเสียงกระซิบแผ่วเบาของคนรัก

"อ๊ะ..." ถังถังส่งเสียงครางเบาๆ เมื่ออีกฝ่ายงับติ่งหูของนางไว้

ปลายลิ้นอุ่นชื้นค่อยๆ ลากผ่านจากใบหูลงมาตามลำคอ ทิ้งร่องรอยเปียกชื้นเอาไว้เป็นทาง

เมื่อลมอ่อนๆ พัดผ่าน ความชื้นที่ระเหยไปนำมาซึ่งความเย็นบางเบา ทว่าด้านหลังของนางกลับแนบชิดกับเรือนกายอันอบอุ่นของอีกฝ่าย

นางสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าท่อนแขนของเขาโอบรัดเอวของนางจากด้านหลัง ฝ่ามือร้อนผ่าววางทาบลงบนทรวงอกอวบอิ่มของนาง ส่วนอ่อนไหวที่ไวต่อสัมผัสนั้นแข็งตึงขึ้นมาแล้ว

ภายใต้การลูบไล้และหยอกเย้าจากปลายนิ้วที่มีรอยด้านบางๆ ของเขา คลื่นความสั่นสะท้านระลอกแล้วระลอกเล่าก็แผ่ซ่านไปทั่วร่างของถังถัง

ทั้งที่ยังไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่านั้น ถังถังก็ถูกเขายั่วเย้าจนหัวใจสั่นไหวไปหมดแล้ว

นางรู้สึกได้ว่าความร้อนผ่าวสายหนึ่งก่อตัวขึ้นภายในร่าง ก่อนจะไหลซึมออกมา ทำให้บริเวณหว่างขาเปียกชื้นขึ้นทีละน้อย

นี่จะยังเป็นศิษย์น้องคนเดิมได้อย่างไร ถังถังถึงกับอดสงสัยไม่ได้ว่า หรือจะมีปีศาจจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ตนใดมาสวมร่างของหานรั่วเยี่ยเข้าแล้ว

"ศิษย์พี่"

"อืม..."

"ท่านต้องการข้าหรือไม่"

ถังถังถูกหยอกเย้าจนความรู้สึกภายในปั่นป่วนไปหมดแล้ว ร่างทั้งร่างอ่อนยวบและสั่นสะท้านด้วยความวาบหวาม ทว่าหานรั่วเยี่ยกลับยังคงลูบไล้ส่วนอ่อนไหวของนางอย่างเชื่องช้า ขณะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่รีบร้อน

อยากสิ อยากจนแทบทนไม่ไหวแล้ว ซูถังถังกรีดร้องอยู่ในใจ แต่ด้วยความถือตัวในฐานะศิษย์พี่ ที่ทั้งอับอายทั้งขัดเขิน นางจึงได้แต่กำนิ้วแน่น พยายามข่มความคิดที่จะพุ่งเข้าไปกดอีกฝ่ายลงกับพื้นแล้วจัดการเสียตรงนั้นเอาไว้

เขาจะเอาอย่างไรกันแน่ นางใกล้จะทนไม่ไหวอยู่แล้วนะ!

ถังถังร้อนรุ่มไปทั้งร่าง ในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองใบหน้าอันงดงามประณีตของหานรั่วเยี่ย

ดวงตาของเขาพราวเยิ้ม ราวกับมีตะขอเกี่ยวอยู่ภายใน ค่อยๆ ดึงสติของนางให้หลุดลอยไปทีละน้อย

ซูถังถังยกแขนขึ้นโอบรอบลำคอของหานรั่วเยี่ย ก่อนพลิกสถานการณ์กดเขาลงเบื้องล่าง

นางก้มตัวลง แตะริมฝีปากลงบนอกของเขา ใช้กลเม็ดที่เพิ่งเรียนรู้มาไม่นานหยอกเย้าอีกฝ่ายอย่างไม่ชำนาญนัก

ไม่นาน นางก็ได้ยินเสียงลมหายใจของหานรั่วเยี่ยหนักขึ้นทีละน้อย จนเริ่มปั่นป่วนไม่เป็นจังหวะ สีหน้าของถังถังจึงเผยรอยยิ้มพึงพอใจออกมา

จากนั้นถังถังก็เผยด้านเจ้าเล่ห์ออกมา นางคร่อมอยู่บนร่างของหานรั่วเยี่ย ก่อนขยับกายไปมาอย่างจงใจ ทุกการเคลื่อนไหวล้วนเป็นการหยอกเย้าและยั่วยวนอีกฝ่ายอย่างไม่ปิดบัง

หลายครั้งที่ระยะห่างระหว่างทั้งสองใกล้ชิดจนแทบเกินขอบเขตเดิม ทว่าถังถังกลับจงใจเบี่ยงหลบในจังหวะสุดท้าย ก่อนจะขยับผ่านไปอย่างเชื่องช้า

นางรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าเรือนกายของหานรั่วเยี่ยตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ ภายใต้การยั่วเย้าของตน

"ศิษย์น้อง... เจ้าต้องการข้าหรือไม่"

เมื่อเห็นว่าได้จังหวะแล้ว ซูถังถังก็เลียนแบบน้ำเสียงของหานรั่วเยี่ยก่อนหน้านี้

นางโน้มตัวเข้าไปใกล้ข้างหูของเขา ก่อนกระซิบถามอย่างแผ่วเบา คล้ายต้องการเอาคืนอีกฝ่าย ลมหายใจอุ่นร้อนพัดผ่านข้างแก้มของเขา

หานรั่วเยี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง ถังถังกำลังลอบยินดีกับความสำเร็จของตนเอง แต่จู่ๆ ภาพตรงหน้าก็หมุนคว้าง

ขณะยังไม่ทันตั้งตัว หานรั่วเยี่ยก็พลิกกายกลับมาอยู่เหนือร่างของนางเสียแล้ว แรงกดจากร่างของเขาทำให้ถังถังรับรู้ถึงความใกล้ชิดระหว่างทั้งสองอย่างชัดเจน

รอยยิ้มบนใบหน้าของนางพลันชะงักไป แม้ช่วงหลายวันที่ผ่านมา นางจะเพิ่งผ่านเรื่องราวระหว่างชายหญิงมานับครั้งไม่ถ้วน แต่บุรุษที่กำลังกดทับอยู่เหนือร่างนางในตอนนี้ กลับเป็นศิษย์น้องของนางเอง

ใบหน้าหล่อเหลาสะอาดตาของหานรั่วเยี่ยในยามปกติ บัดนี้ถูกย้อมด้วยอารมณ์บางอย่างจนแตกต่างไปจากเดิม

ดวงตาที่เคยกระจ่างใสกลับลุ่มลึกขึ้นหลายส่วน พวงแก้มขาวดุจหยกแต้มด้วยสีแดงจางๆ ขณะที่บนหน้าผากมีเหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นบางเบา ลมหายใจของเขารินรดลงมาบนผิวกายของนาง

ถังถังรู้สึกว่าทั่วทั้งร่างตึงเครียดขึ้นอย่างไม่อาจควบคุม ประสาทสัมผัสทั้งหมดราวกับถูกรวบรวมไปยังความใกล้ชิดระหว่างคนทั้งสองเพียงจุดเดียว