ตอนที่ 7: อาการข้างเคียงของผู้ประสบภัย (ทางใจ)

ตอนที่ 7: อาการข้างเคียงของผู้ประสบภัย (ทางใจ)

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในเพนท์เฮาส์หรู แต่ดูเหมือนมันจะไม่สามารถไล่ความขุ่นมัวออกจากใบหน้าของเจ้าของห้องได้

เขมทัต เดินออกมาจากห้องนอนในสภาพที่แต่งตัวเนี๊ยบกริบตั้งแต่หัวจรดเท้า สูทสีเทาเข้มเข้ารูป ผมเซ็ตเรียบแปล้ไม่มีกระดิกสักเส้น... มีเพียงสิ่งเดียวที่หลุดคอนเซปต์คือ "ขอบตาดำคล้ำ" จางๆ ที่ฟ้องว่าเมื่อคืนเขาแทบไม่ได้นอน

สายตาคมกริบกวาดมองไปที่โซนครัวอย่างระแวดระวัง เตรียมรับมือกับ "ภัยคุกคาม" ในชุดวับแวม แต่สิ่งที่เห็นกลับผิดคาด...

"ตื่นแล้วเหรอคะพี่เขม ข้าวต้มกุ้งร้อนๆ ไหม?"

พริกหวาน ยืนอยู่หน้าเตา แต่เช้านี้เธอมาในลุคที่แปลกตาไป เธอสวมเสื้อยืดสีขาวตัวใหญ่ (ที่ไม่ใช่ของเขา) กับกางเกงขาสั้นสบายๆ มัดผมรวบสูงโชว์ต้นคอระหง ดูน่ารักสดใสเหมือนเด็กสาวข้างบ้านทั่วไป ไม่ใช่นางแมวยั่วสวาทเมื่อคืน

เขมทัตชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตีหน้านิ่งเดินตรงไปที่ตู้เย็น หยิบน้ำเปล่าออกมาดื่ม "ไม่หิว" เขาตอบสั้นห้วน

"กินรองท้องหน่อยเถอะค่ะ เดี๋ยวจะเป็นโรคกระเพาะเอานะ หน้าตายิ่งดู... อิดโรยอยู่ด้วย" เธอจงใจเน้นคำว่าอิดโรย พร้อมส่งสายตาล้อเลียน "เมื่อคืน... นอนไม่หลับเหรอคะ? หรือว่ามี 'ผี' ไปกวน?"

เขมทัตวางแก้วน้ำลงบนเคาน์เตอร์ดัง กึก หันขวับมามองตัวต้นเหตุ "ใช่... ผีเสื้อสมุทรน่ะ ตามหลอกหลอนจนน่ารำคาญ"

"อุ๊ย แรงอ่า..." พริกหวานทำท่าเอามือทาบอก แกล้งทำหน้าตกใจ "แต่โบราณเขาว่านะ ถ้าฝันถึงผี แสดงว่าผีตัวนั้น... อยากได้ส่วนบุญ หรือไม่ก็... อยากได้ 'ส่วนแบ่ง' จากหัวใจนะคะ"

"พริกหวาน!" เขมทัตกดเสียงต่ำ เดินเข้าไปประชิดตัวเธอที่หน้าเคาน์เตอร์ครัวทันที ครั้งนี้เขาไม่ได้ถอยหนี แต่กลับใช้แขนสองข้างเท้าคร่อมร่างเธอไว้กับเคาน์เตอร์ ขังเธอไว้ในอาณาเขตของเขาบ้าง

พริกหวานเบิกตากว้างเล็กน้อย (แบบตกใจจริง ไม่ได้แสดง) เมื่อเจอโหมดดุดันยามเช้า "พ...พี่เขม จะทำอะไรคะ?"

เขมทัตก้มหน้าลงมา ใกล้จนเธอเห็นเงาสะท้อนตัวเองในดวงตาสีเข้มคู่นั้น "ฟังนะ... เมื่อคืนเธออาจจะชนะ เพราะพี่ไม่ทันตั้งตัว" เขากระซิบเสียงแหบพร่า นัยน์ตาฉายแววอันตรายที่ทำให้ขนแขนเธอลุกชัน "แต่อย่าคิดว่ามุกเดิมๆ จะใช้ได้ผลซ้ำสอง... วันนี้พี่มีสติครบถ้วน และถ้าเธอข้ามเส้นเข้ามาอีกก้าวเดียว..."

เขาเว้นจังหวะ เลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ใบหูเธอ เหมือนที่เธอชอบทำ "...พี่จะไม่รับประกันความปลอดภัยของเธอแล้วนะ เข้าใจไหม?"

พูดจบเขาก็ผละออกทันที คว้ากุญแจรถแล้วเดินดุ่มๆ ออกจากห้องไปโดยไม่หันมามอง ทิ้งให้พริกหวานยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าหม้อข้าวต้ม หัวใจเต้นรัวเร็วยิ่งกว่ากลองชุด

...

5 นาทีต่อมา ที่ลานจอดรถ

เขมทัตนั่งสงบนิ่งอยู่ในรถสปอร์ตคันหรู มือหนากำพวงมาลัยแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ภาพใบหน้าตื่นๆ ที่ขึ้นสีระเรื่อของพริกหวานเมื่อกี้ยังติดตาเขาอยู่

"เก่งมากไอ้เขม..." เขาพึมพำชมตัวเอง "ขู่ได้น่ากลัวมาก..."

แต่แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกมองหลัง เขมทัตชะงักกึก... ยกมือขึ้นแตะที่ "เนคไท" ของตัวเอง

"เวร..."

เขารีบจนลืมผูกเนคไท! สูทเต็มยศ เสื้อเชิ้ตติดกระดุมครบ แต่คอโล่งโจ้ง! นี่เขาเสียอาการขนาดเดินออกจากห้องโดยลืมของสำคัญขนาดนี้เลยเหรอ?

เขมทัตทุบพวงมาลัยหนึ่งทีด้วยความเจ็บใจ ปากบอกว่ามีสติ... แต่จริงๆ แล้วสติแตกตั้งแต่เห็นหน้ายัยตัวแสบแล้วต่างหาก!