ภรรยาเพียงหนึ่งเดียว

ฝนปรอยเป็นละอองฝอย ในขณะที่แสงแดดจ้าทะลุผ่านม่านเมฆ พวงชมพูเด็กสาววัยสิบแปดปีสวมกระโปรงสีขาวยาวคลุมถึงข้อเท้า ฝ่ามือเล็กยื่นออกไปรองน้ำฝนนอกหลังคาป้ายรถเมล์

เธอกำลังจดจ่อรอใครบางคนอย่างเป็นกังวล ไม่ได้หวั่นว่าเขาจะเบี้ยวนัด แต่พวงชมพูไม่สบายใจที่โกหกผู้ปกครองเพื่อให้ได้ไปเที่ยวกับเขา ซึ่งตอนนี้ก็เลยเวลานัดมาสิบนาทีแล้ว พวงชมพูต่อให้อีกห้านาทีหากเขายังไม่มา เธอก็จะไม่รอแล้ว กลับบ้านไปหาพ่อแม่ให้ตัวเองสบายใจ อย่างน้อยก็ถือว่าโกหกไม่สำเร็จ

ท่ามกลางยานยนต์ที่วิ่งวุ่นวายในถนนสายใหญ่ของเมืองเชียงใหม่ ซูเปอร์คาร์คันสีเหลืองประดับตราสัญลักษณ์กระทิงจากค่ายรถอิตาลีก็แล่นตรงมาอย่างโดดเด่น ก่อนชะลอความเร็วเมื่อใกล้ถึงป้ายรถเมล์ พวงชมพูไม่รู้เลยว่าหลังพวงมาลัยนั้นเป็นผู้ใด จนกระทั่งกระจกรถลดต่ำลง

“ชมพูขึ้นมาเลยครับ” เสียงทุ้มตะโกนเรียกพร้อมรอยยิ้มฉีกกว้าง ดวงหน้าสวยพยักรับอย่างงุนงงก่อนเร้นกายเข้าไปนั่งข้างคนขับ จากนั้นรถหรูสัญชาติอิตาลีก็เคลื่อนตัวออกไปตามเส้นทางพลุ่กพล่าน

ธามหรือธนนท์ ชายหนุ่มวัยย่างเข้ายี่สิบปีเหลือบมองคนข้างกายที่กวาดตาทั่วห้องโดยสารด้วยสีหน้าที่จะเรียกว่าอึ้งก็คงใช่ เรียกว่างุนงงก็ไม่ผิดอะไร

“เป็นอะไรครับ ทำไมทำหน้าแบบนั้น”

“นี่รถพี่ธามเหรอคะ”

“เช่ามาน่ะครับ พี่และครอบครัวยังไม่ได้ย้ายมาอยู่เชียงใหม่เต็มตัว บ้านก็เพิ่งทำสัญญาซื้อไปเมื่อวันก่อน รถหรืออะไรต่อมิอะไรยังอยู่ที่กรุงเทพฯ วันนี้เรามีนัดเดตกันพี่ก็เลยหาเช่ารถมาขับซะหน่อย ไม่อยากยืมของพ่อ ขี้เกียจตอบคำถาม”

“จำเป็นต้องเช่าซูเปอร์คาร์เลยเหรอคะ คงรวยมากสินะคะ”

“ก็ไม่เท่าไหร่หรอกครับ พอมีพอกิน” ใบหน้าหล่อคมมอบยิ้มกว้างให้แฟนสาวแล้วกลับไปจดจ่อกับเส้นทางต่อ

ที่ผ่านมาพวงชมพูสงสัยว่าฐานะทางบ้านของเขาร่ำรวยระดับไหน แต่ก็ไม่เคยถามสักครั้งด้วยกลัวเป็นการเสียมารยาท รับรู้จากที่เล่าให้ฟังคร่าวๆ ว่าบ้านของเขาทำธุรกิจเกี่ยวกับโรงแรม ส่วนตัวเขาเองก็กำลังศึกษาอยู่ที่สหรัฐอเมริกา เป็นหลักสูตรปริญญาตรีด้านการบริหารโรงแรมโดยตรง ซึ่งรายละเอียดคร่าวๆ เพียงเท่านี้ก็พอให้พวงชมพูประจักษ์แล้วว่าแฟนหนุ่มที่เพิ่งคบกันได้สิบสี่วันมาจากครอบครัวที่ไม่ใช่แค่พอมีพอกิน

ไม่ต้องใช้สมองตรองดูก็รู้ว่าเขาและเธอไม่ใช่คนระดับเดียวกัน

ณ ตอนนี้พวงชมพูรู้สึกราวกับกำลังแหงนหน้าจนสุดท้ายทอย ทอดมองดวงดาวเปล่งแสงจ้าท่ามกลางดาวอีกหลายล้านดวง พวงชมพูเติบโตจากครอบครัวข้าราชการ บิดายึดอาชีพตำรวจ ยศปัจจุบันคือพันตำรวจตรี ส่วนมารดาเป็นแม่บ้าน มีงานอดิเรกปลูกผักออแกนิคขาย พวงชมพูไม่ใช่ลูกคนเดียว เธอมีพี่ชายหนึ่งคนที่กำลังเรียนต่อปริญญาโท ซึ่งเท่ากับว่าตอนนี้บิดายังเป็นเสาหลักเพียงเสาเดียวของครอบครัว

“ชมพูเป็นไรอะ ดูไม่เอนจอยเลย เพราะพี่มาช้าใช่มั้ย ขอโทษนะ พี่ตื่นสายเอง ไม่มีข้อแก้ตัวใดๆ เลย”

แม้ธนนท์แบ่งจุดรวมสายตาไปที่เส้นทางข้างหน้า แต่ไม่ลืมสังเกตอารมณ์ของตุ๊กตาหน้ารถ นิสัยโดยปกติของพวงชมพูเป็นคนพูดน้อยกริยาเรียบร้อย แต่สีหน้าของเธอตอนนี้ราวกับเป็นศูนย์รวมของความกังวลทั้งจักรวาล

“พี่ธามมาสายจริงค่ะ ตั้งสิบนาทีแน่ะ แต่ไม่ได้โกรธหรอก ชมพูรู้สึกผิดที่โกหกแม่ว่ามาเที่ยวกับเพื่อน” ส่วนบิดาที่ขึ้นชื่อว่าหวงลูกสาวดุจไข่ในหินยังไม่ทราบแผนการหนีเที่ยวของเธอในวันนี้ เนื่องจากเขาเดินทางไปราชการที่ต่างจังหวัดตั้งแต่เย็นวานและมีกำหนดกลับเชียงใหม่คืนนี้

“ไม่เห็นต้องรู้สึกผิดเลย ยังไงพี่ก็พาเราไปส่งถึงบ้านโดยสวัสดิภาพอยู่แล้ว เราไม่ได้ค้างคืนกันซะหน่อย แค่ขับรถเล่นเช็คอินสถานที่สวยๆ ก็เท่านั้น” ธนนท์แบ่งมือจากพวงมาลัยมากุมมือสาวน้อยเมื่อเข้าสู่เขตนอกเมือง “เอนจอยนะครับ ไม่ต้องเครียด เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ก็ไม่อยู่ไทยแล้ว”

แทนที่คนฟังจะผ่อนคลาย แต่กลับห่อเหี่ยวลงกว่าเดิม กระนั้นเรียวปากชมพูวาวก็เลือกคลี่ยิ้มให้คนขับแทนการแสดงความเศร้าตรมในแววตา

รักแรกและแฟนคนแรกของเธอก็กลายเป็นรักระยะไกลเสียแล้ว สองสัปดาห์ในความสัมพันธ์ฉันแฟนเป็นช่วงเวลาที่ประเมินค่าไม่ได้ของพวงชมพู การที่เขาและเธอต้องลาห่างกันคนละซีกโลกก็ไม่รู้ว่าความรักจะคงอยู่ได้สักแค่ไหน

เวลาเท่านั้นที่จะตอบได้

พี่ธามของเธอเรียนอยู่ที่สหรัฐอเมริกา ช่วงนี้ปิดเทอมจึงกลับมาเยี่ยมบ้านที่เมืองไทย เดิมทีครอบครัวของธนนท์ตั้งรกรากอยู่ที่กรุงเทพมหานคร ต่อมามีแผนย้ายมาอยู่เชียงใหม่เพื่อดูแลกิจการที่นี่ พวงชมพูทราบจากที่แฟนหนุ่มเล่าให้ฟังคร่าวๆ เพียงเท่านี้ และเธอก็ไม่กระสันถามเพิ่มด้วยเกรงจะเป็นการละลาบละล้วงข้อมูลเชิงลึกเกินไป

เขาและเธอไม่ได้รู้จักกันดีขนาดนั้น เพิ่งรู้การมีตัวตนของกันและกันเมื่อหนึ่งเดือนนี้เอง โดยผ่านแอปพลิเคชั่นแชทชื่อดัง ธนนท์เป็นฝ่ายเจอเธอโดยบังเอิญจากเพจร้านค้าแฟชั่นที่ได้พวงชมพูเป็นนางแบบ ใบหน้าเรียวดวงตาหวานซึ้ง ริมฝีปากรูปกระจับ แต่ปากบนเรียวเล็กอย่างมีเอกลักษณ์ ผิวขาวผ่องบอบบาง พอประกอบเข้ารวมกันจึงได้ลุคของผู้หญิงอ่อนโยนน่าทะนุถนอม สะดุดตาสะกดใจธนนท์จนเลื่อนผ่านโฆษณาของร้านค้านั้นไม่ได้ ถูกใจถึงขั้นที่ตามสืบเสาะจนพบแอคเคาน์จริงของหญิงสาว พอส่งคำขอเป็นเพื่อนและได้รับการตอบรับ นับตั้งแต่นั้นมาก็แชทคุยกันอย่างสม่ำเสมอ

เมื่อแรกการสนทนาเป็นไปในลักษณะถามคำตอบคำ ก่อนที่ความสนิทสนมจะเพิ่มมากขึ้นเมื่อธนนท์เล่าถึงการเรียนต่อต่างประเทศ นั่นเป็นจุดเริ่มต้นที่การสนทนาลื่นไหลขึ้น บางครั้งก็กินเวลายาวนานข้ามวันข้ามคืน พวงชมพูสนใจคุยกับเขาเพราะมีความฝันอยากไปเรียนต่อต่างประเทศ แม้ส่วนใหญ่ของบทสนทนาพาไปทางการศึกษา ทว่าธนนท์ก็ไม่เคยเบื่อเลย กลับยิ่งมองว่าเธอน่ารักน่าสนใจ และเมื่อได้โอกาสมาเชียงใหม่ก็ไม่รอช้ารีบนัดหมายเจอเธอ

ยิ่งกว่าตรงปก!

นั่นคือเสียงรีวิวที่ดังก้องในใจนับตั้งแต่วินาทีที่สบตากันในโลกแห่งความจริง ดวงหน้าพริ้มเพราไร้เครื่องสำอาง ริมฝีปากบนหยักแหลมเป็นกระจับ เธอก้มหน้ากวาดตามองอักขระจากหนังสือที่ถืออ่านอยู่ในร้าน เขาและเธอนัดเจอกันภายในร้านหนังสือที่ห้างสรรพสินค้าชื่อดังของเชียงใหม่ ธนนท์ยังไม่ทันส่งข้อความแจ้งว่ามาถึงแล้ว ก็บังเอิญสะดุดตาเข้ากับดวงหน้ารูปไข่ที่ล้อมกรอบด้วยไรผมดำสนิท ความสวยโผล่ให้เห็นวับแวมผ่านช่องว่างของชั้นหนังสือประวัติศาสตร์

ธนนท์รู้ได้ทันทีว่านี่คือผู้หญิงที่กำลังรอคอย ยิ่งวินาทีที่ดวงตาสุกสกาวราวน้ำผึ้งใสในรวงสะท้อนแสงแดดเงยขึ้นสบ หัวใจของเขายิ่งสั่นไหวราวกับถูกจู่โจมด้วยลมพายุ

ธนนท์คลี่ยิ้มอย่างเป็นมิตร ทว่าเด็กสาวกลับหลุบตาเบือนหน้าหนี พับหนังสือวางลงที่เดิมแล้วเร้นหายออกไป เขารีบเรียกไว้พร้อมระบุว่าตนคือพี่ธามบุคคลที่อยู่ในแผนการนัดหมายวันนี้ ไม่ใช่ผู้ชายโรคจิตอย่างที่เธอระแวง

พวงชมพูจำเขาไม่ได้ตามคาด แต่เมื่อรู้ความจริงก็คลายใจ และหลังจากหมดแสงอาทิตย์ของวันนั้น รุ่งเช้าถัดมาธนนท์ก็ขอคบกับพวงชมพูอย่างเป็นทางการ

นั่นคือจุดเริ่มต้นของความรัก 14 วัน...รักของวัยรุ่น ...รักที่หากเรียกว่าไวไฟก็คงไม่ผิดนัก แต่ในมุมมองของธนนท์เขาใช้เวลาดูใจกับเธอมานานนับเดือนตั้งแต่สนทนาผ่านเครือข่ายที่โยงใยกันทั่วโลก

ธนนท์จรดริมฝีปากบนหลังมือของตุ๊กตาหน้ารถ พวงชมพูสะดุ้งตกใจ ดวงหน้าขาวนวลเปลี่ยนสีระเรื่อก่อนชักมือกลับ

“พี่ทำเกินไปเหรอ”

“เปล่าค่ะ ชมพูแค่ไม่ชิน” เสียงให้คำตอบดังแผ่วราวกับพูดในลำคอ พวงชมพูไม่ชอบเวลาตัวเองเขินอาย รู้สึกราวกับเป็นชั่วขณะที่สูญเสียทั้งความมั่นคงและมั่นใจ ไม่ชอบถูกมองว่าอ่อนไหว แม้เป็นปฏิกิริยาโดยธรรมชาติและยากจะห้ามของมนุษย์

“เพราะพี่เป็นแฟนคนแรกด้วยหรือเปล่า ที่ผ่านมาชมพูไม่เคยมีแฟนจริงเหรอ แล้วคนคุยล่ะมีมั้ย”

จะไม่ให้สงสัยคงไม่ได้ ความสวยของพวงชมพูราวกับดอกไม้แตกช่อรอน้ำฝน อ่อนหวานมีเอกลักษณ์ ธนนท์เชื่อว่าหน้าตาและบุคลิกของเจ้าหล่อนจัดอยู่ในสเปคของผู้ชายหลายคน

“ก็เคยคุยๆ บ้างค่ะ แต่ไม่เคยคบ อย่างที่บอกว่าพ่อไม่อนุญาต กับพี่ธามก็ใช่ว่าพ่ออนุญาต” พ่อเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าลูกสาวฝ่าฝืนคำสั่งห้ามมีแฟนก่อนจบมัธยมปลาย

ก็ธนนท์มาทำให้หวั่นไหว เธอไม่ได้ใจอ่อนเพราะรูปร่างหน้าตาที่มีเสน่ห์ของเขา แต่พวงชมพูชอบความคิด ทัศนคติ และความเป็นผู้ใหญ่ในตัวเขา

อีกอย่างที่กล้าฝ่าฝืนคำสั่งพ่อ เพราะมองว่าตนก็เรียนอยู่ปีสุดท้ายของมัธยมปลาย อีกไม่นานก็สำเร็จการศึกษาแล้ว แอบมีแฟนก่อนกำหนดไม่กี่เดือนคงไม่ถือเป็นความผิดนักหนา และที่ผ่านมาเธอก็เรียบร้อยอยู่ในกรอบไม่เคยทำให้บุพการีผิดหวัง

“ยังไม่ต้องให้ท่านรู้ก็ได้ เอาที่ชมพูสะดวกเถอะครับ” มีลูกสาวสวยขนาดนี้พ่อไม่หวงน่ะสิแปลก “ว่าแต่พี่อยากกินน้ำดอกมะพร้าวจังแฮะ”

“เป็นเด็กนอกแต่ชอบกินน้ำดอกมะพร้าว”

“แปลกเหรอ”

“ก็แปลกนิดๆ ค่ะ”

พี่ธามของเธอกินง่ายอยู่ง่ายกว่าที่คิด สิบสี่วันในความสัมพันธ์ฉันคนรัก ธนนท์ทำพวงชมพูทั้งประทับใจและประหลาดใจในขณะเดียวกัน อาหารเหนือคาวหวานทานได้หมดทุกอย่าง ตักอะไรเข้าปากก็ทำตาโตยิ้มชมเปราะทุกคำ

หรืออาจเพราะเธอประเมินเขาไว้สูงเกินไป ทั้งที่ธนนท์ก็เติบโตในเมืองไทยมาตั้งแต่เกิด เพิ่งข้ามน้ำข้ามทะเลไปเรียนเมืองนอกในช่วงมหาวิทยาลัยนี่เอง เธอคิดของเธอไปเองว่านักเรียนนอกที่อาศัยอยู่ในประเทศที่เจริญกว่าคงเบ้หน้าใส่วัฒนธรรมคร่ำครึ

ซึ่งธนนท์ไม่ใช่คนแบบนั้น น่ารักทั้งหน้าตาและนิสัย หล่อเหลามีเสน่ห์ แต่จะเรียกว่าคมเข้มในแบบชายไทยก็ไม่ถูกนัก โครงหน้าของธนนท์โดดเด่นตรงสันกรามคมชัด ส่วนที่แย่งซีนที่สุดบนใบหน้าคงเป็นสันจมูกที่โด่งโดดเด่นจนกลายเป็นจุดที่ดึงสายตายามมองหน้ากัน ส่วนผิวพรรณก็ขาวผ่องใกล้เคียงในโทนเดียวกับพวงชมพู

“น้ำดอกมะพร้าวหอมหวานชื่นใจดีออก”

“จะเอามั้ยล่ะคะ เดี๋ยวชมพูลงไปซื้อให้”

ขณะนี้รถแล่นอยู่บนถนนนอกเขตเมืองที่รายล้อมด้วยแมกไม้เขียวรื้น มีร้านค้าเล็กๆ ตั้งริมทางลักษณะเป็นเพิงไม้ไม่แข็งแรง เขียนป้ายด้วยเมจิกตัวเบ้อเร่อว่าน้ำดอกมะพร้าว พวงชมพูมองเสี้ยวหน้าที่หรี่ตาครุ่นคิดขณะลากเสียงยาวในลำคอ

“เดี๋ยวเราจะไปคาเฟ่กันอยู่แล้ว ขากลับค่อยแวะก็ได้”

“หวังว่าเที่ยวเสร็จร้านยังจะเปิดรอเรานะคะ”

“อ่า งั้นแวะก็ได้”

ธนนท์เบี่ยงรถชิดซ้ายพร้อมชะลอความเร็ว พวงชมพูยิ้มขำก่อนเปิดประตูลงไปซื้อ รอเพียงห้านาทีร่างเล็กก็รีบจ้ำกลับมาพร้อมฝ่ามือที่บังเหนือศีรษะ

“ฝนเริ่มลงเม็ดหนักแล้วพี่ธาม”

“ต่อให้ฟ้าถล่มดินทลาย ทริปเราก็ไม่ล่มหรอก”

“สมพรปากนะคะ ดื่มน้ำหน่อยไหมคะ”

“ก็ดีครับ”

พวงชมพูป้อนน้ำดอกมะพร้าวที่ชงพร้อมดื่มในแก้วพลาสติกบรรจุน้ำแข็ง ธนนท์เพียงมอบยิ้มละมุนแทนคำขอบคุณ อยากหันกลับไปพิศหน้าคนสวยเต็มๆ แต่เวลานี้ต้องแบ่งสมาธิมาที่การขับรถ ซึ่งมีอุปสรรคเป็นฝนห่าใหญ่ และเริ่มบดบังทัศนวิสัย จากที่ตกเปาะแปะมาตลอดทางกำลังกระหน่ำหนักขึ้นเรื่อยๆ

เส้นทางทริปเดตในวันนี้ไม่มีที่หมายเป็นพิเศษ เขาตั้งใจพาเธอนั่งรถกินลมชมวิวจากตัวเมืองเชียงใหม่สู่อำเภอฮอดทางทิศใต้ แค่อยากใช้เวลาด้วยกันให้ยาวนานก่อนจะห่างกันคนละซีกโลก แม้ยุคนี้เทคโนโลยีทำให้การติดต่อง่ายดายเพียงปลายนิ้ว แต่นั่นก็ไม่เท่ากับได้นั่งสบตาอยู่ตรงหน้า

เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงได้หลงเธอมากขนาดนี้ เมื่อมองย้อนกลับไปก็ยิ่งไม่น่าเชื่อว่าความรักของเขาและเธอเริ่มมาจากภาพโปรโมตเพจร้านเสื้อผ้า

“ฝนตกหนักเลยค่ะ” เรียกได้ว่าความสว่างจากทั่วมุมถนนกำลังถูกกลืนกินด้วยห่าฝน

“แย่จัง อุตส่าห์ได้มาเดตกันส่งท้าย ทำไมฝนใจร้ายจังนะ”

“เมื่อกี้พูดท้าทายฟ้าดินดีนัก เป็นไงล่ะ เขาไม่ยอมให้เราได้เที่ยวเลย” พวงชมพูเหลียวมองซ้ายขวาอย่างกังวล บรรยากาศรอบทิศมืดครึ้มทั้งจากฝนฟ้าและป่าสนที่เรียงรายสองข้างทาง

“เฮ้ย!”

เอี๊ยด!

ธนนท์กระทืบเบรกห้ามล้อรถที่เสียหลักหักเข้าไปในป่าสน พวงชมพูพลอยกรี๊ดไปกับเสียงร้องตกใจของเขา สะดุ้งแรงจนน้ำดอกมะพร้าวในมือกระฉอกเลอะเต็มเสื้อเชิ้ตสีดำของชายหนุ่ม

“ชมพูเป็นอะไรไหม เจ็บตรงไหนหรือเปล่า” ธนนท์ปลดเข็มขัดนิรภัยที่คาดทับร่าง แล้วเอี้ยวตัวมาสำรวจหญิงสาว

“ไม่เป็นไรค่ะ พี่ธามล่ะเจ็บตรงไหนมั้ย แล้วเมื่อกี้ตกใจอะไรคะ ชมพูไม่ทันมอง”

คนถูกถามเหลียวกลับไปมองถนนตรงจุดที่พารถลงข้างทาง รู้สึกแย่ไม่น้อยที่นอกจากทริปล่มไม่เป็นท่ายังเกือบทำลูกสาวเขาเจ็บตัว

“ไม่รู้ว่าพี่ตาฝาดหรือเปล่านะ แต่เมื่อกี้เห็นงูตัวใหญ่เลื้อยตัดหน้ารถ จะว่าเป็นท่อนไม้ก็ไม่ใช่ เพราะถ้าเป็นสิ่งไม่มีชีวิตก็น่าจะวางอยู่ที่เดิม”

พวงชมพูเพ่งตามองไปยังจุดเมื่อครู่ แต่ไม่พบอะไรนอกจากสายฝนที่กระทบพื้นลาดยาง “อาจจะเป็นงูอย่างที่พี่เห็นก็ได้ค่ะ ชมพูว่าเราจอดพักตรงนี้ก่อนดีกว่า ฝนตกหนักจนทุกอย่างขาวโพลนไปหมด”

“พี่ก็ว่างั้นแหละครับ ฝืนขับต่อก็กลัวอันตราย แอบพาลูกสาวเขาหนีเที่ยวด้วยสิ รอฝนเบากว่านี้ค่อยว่ากันเนอะ”

“ค่ะ ว่าแต่เสื้อพี่เลอะหมดเลย ขอโทษนะคะ”

“ขอโทษทำไม มันเป็นอุบัติเหตุ พี่ต่างหากล่ะที่ต้องขอโทษ เกือบทำชมพูเจ็บตัวแล้วมั้ยล่ะ...ว่าแต่เหนียวเหนอะไปหมดเลยแฮะ” น้ำหวานที่สาดโดนผิวเนื้อกำลังออกฤทธิ์สร้างความระคายเคือง เหนอะหนะลามไปถึงต้นคอจนเจ้าตัวทนไม่ไหวต้องปลดกระดุมเสื้อก่อนเปลื้องออกจากกาย

พวงชมพูเลิ่กลั่กหันหน้าหนีตั้งแต่กระดุมเม็ดที่สองเป็นอิสระจากรังดุม อุณหภูมิยิ่งเห่อร้อนบนผิวหน้าเมื่อแผงอกขาวผ่องโผล่ยั่วรำไร

“ชมพูมีทิชชู่มั้ย”

“เอ่อ มี...มีมั้งคะ”

เสียงตอบตะกุกตะกักเลยทำให้ธนนท์เพิ่งรู้ตัวว่าเปลื้องผ้าโดยลืมนึกไปว่าในห้องโดยสารมีผู้หญิงอยู่ด้วย พวงชมพูค้นหาของที่ต้องการในกระเป๋าสะพายใบเล็กก่อนยื่นให้เขาโดยไม่เหลียวกลับไปมอง ซ้ำยังเบือนหน้าชิดกระจกอีกฝั่ง

ชักเริ่มไม่แน่ใจว่าเธอเขิน หรือรังเกียจกันแน่ แต่ที่รู้ๆ ธนนท์ชักอยากจะแกล้ง

“เช็ดให้พี่หน่อยสิครับ”

“เช็ดเองก็ไม่ยากนี่คะ”

“ทำไมเหรอ หรือชมพูเขิน”

“เปล่านะ”

พวงชมพูหันกลับมาสบตาคนพูด อาการขวยเขินก็เด่นชัด เขาเห็นเต็มสองตา เธอเองก็รู้อยู่เต็มอก แต่ครั้นจะยอมรับตรงๆ ว่า ‘ใช่ค่ะ เขินค่ะ’ มันก็กระไรอยู่

“ครับ ไม่เขินเนอะ” แค่หน้าแดงเป็นลูกเชอร์รี่เท่านั้น “งั้นก็เช็ดให้พี่หน่อยสิครับ”

ดวงตาคมแพรวพราว ส่วนมุมปากก็ขยับยิ้มเจ้าเล่ห์ มันเป็นการท้าทายที่งี่เง่า กระนั้นเธอก็เต็มใจตกลงไปในหลุมพราง มือบางดึงทิชชู่จากห่อพลางเขยิบเข้าไปใกล้เพื่อเช็ดคราบบนผิวเนื้อได้สะดวก

แรงที่ลากถูบนแผ่นอกแผ่วเบาราวกับโดนขนนกปัดป้าย เธอกลัวเขาระคายผิว หรือเพราะไม่อยากสัมผัสโดนตัวไปมากกว่านี้ ยิ่งคิดยิ่งสงสัยก็ยิ่งอยากยั่ว ธนนท์ขยับตัวเข้าไปใกล้ ระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงน้อยนิดจนปลายจมูกสัมผัสโดนแก้มนวล กลิ่นแป้งเด็กเคล้ากลิ่นดอกไม้กระทบฆานประสาท พวงชมพูตกใจขยับหนี แต่มือหนาตวัดคว้าเอวคอดกิ่วไว้