ตอนที่ 19 ต้าหวังผู้ที่ทำลายคำว่า ลาโง่

หลังจากส่งเซียวอี้ถึงบ้านทันทีที่ขนของที่ซื้อมาลงเกวียนหมด ต้าหวังก็รีบออกตัวลากเกวียนเดินกลับบ้านทันที ในใจต้าหวังยังคิดว่า มนุษย์สหายของเจ้านายคนนี้ไม่ค่อยฉลาดเอาเสียเลย แค่ซื้อของไปแต่งเมียจะต้องมาเดือดร้อนนายหญิงของมันทำไมกัน ทำให้งานของนายหญิงล่าช้า เมื่องานที่บ้านของนายหญิงล่าช้ามันก็อดตามนายน้อยไปเที่ยวเล่นไม่ได้ เพราะนายน้อยต้องช่วยงานนายหญิงทั้ง ๆ ที่วันนี้นายน้อยบอกว่าจะพามันไปเล่นน้ำที่ลำธารแท้ ๆ ต้าหวังเดินลากเกวียนกลับบ้านด้วยความหงุดหงิด

นายน้อยบอกกับมันว่าจะพามันไปเที่ยวป่าหาของป่าด้วย แต่ต้องรอให้กำแพงบ้านสร้างเสร็จเสียก่อน นายน้อยฮั่นคุณยังบอกกับมันว่าให้ช่วยกันดูแลบ้าน อย่ามาดูถูกว่ามันเป็นแค่ลา แต่มันเป็นลาที่พิเศษวิ่งเร็วกว่าม้า เสียอีก เพราะมันเป็นลาที่ได้พรจากฟ้า ต้าหวังลาผู้โอ้อวดคิดเข้าข้างตัวเอง เพราะตอนที่มันเกิดก่อนที่จะถูกนำมาขาย มันถูกเลี้ยงมากับม้าและบังเอิญวิ่งชนะม้าขี้โรคมาครั้งหนึ่ง มันจึงคิดเข้าข้างตัวเองว่ามันนั้นวิ่งเร็วกว่าม้า

“ท่านพี่ ต้าหวังมันเป็นอะไรเจ้าคะข้ารู้สึกว่ามันจะอารมณ์ไม่ดี หรือมันจะหิว”

“พี่ก็ไม่รู้ หรือว่ามันจะหิวแล้วจริง ๆ”

“ข้าไม่ได้หิวสักหน่อย ข้ารำคาญสหายท่านนั่นแหละ ทำให้เสียเวลา” ต้าหวัง

มันหันไปมอง เจ้านายครั้งแล้วครั้งเล่าแต่ไม่มีใครสามารถเข้าใจมันได้เลย ช่วยไม่ได้ก็มันไม่สามารถพูดได้นี่นะ ใครจะไปเข้าใจมันได้กัน รีบกลับบ้านไปหานายน้อยดีกว่า เสียเวลาจริง ๆ วันนี้มันคิดว่าจะได้เล่นน้ำในลำธารและเดินเล่นแถวชายป่าคงต้องรอพรุ่งนี้เสียแล้ว พรุ่งนี้มันจะรีบไปส่งปลาและรีบกลับมาทันที จะไม่เดินเอื่อยเฉื่อยเช่นทุกวันแล้ว

ต้าหวัง ลาผู้คาดหวังว่าจะได้เล่นน้ำในลำธาร เดินเล่นชายป่าและหาผลไม้ป่ากินกับนายน้อยทั้งสองของมัน ความหวังของมันกลับต้องมีการเลื่อนออกไปเพราะเซียวอี้ ทำให้มันไม่ชอบเซียวอี้มากเข้าไปอีก หากมีโอกาสมันจะเอาคืนให้สาสมเลยทีเดียวเชียว ด้วยความหงุดหงิดของต้าหวังทำให้มันเดินเร็วมากจริง ๆ มันอยากจะวิ่ง แต่ก็มันกลัวว่านายหญิงของมันจะนั่งไม่สบายเพราะบนเกวียนไม่ได้รองผ้าอะไรเอาไว้ อาจจะทำให้นางบาดเจ็บจากการกระแทกได้

เมื่อกลับมาถึงบ้านหลังจากที่เฉิงคุณปลดต้าหวังออกจากเกวียน มันก็รีบเดินไปหาฮั่นคุณทันที จากนั้นทั้งคนและลาก็หายออกไปจากบ้าน สวี่คุณอยู่ช่วยลี่ถิงทำปลาจนเสร็จโดยมีเฉิงคุณช่วยด้วยเช่นกัน พรุ่งนี้จะเป็นวันที่นายช่างได้นัดหมายเอาไว้ว่าจะเข้ามาสร้างกำแพง ลี่ถิงจึงปรึกษากับ เฉิงคุณว่าวันนี้จะเข้าป่าไปขุดหน่อไม้เอามาไว้ทำอาหารให้กับคนงานที่มาสร้างกำแพงบ้าน และถ้าหากโชคดีก็อาจจะได้ของล้ำค่าไปขายด้วย ตอนนี้ เฉิงคุณกลัวว่าจะหาเงินไม่พอสร้างบ้าน

แต่สำหรับลี่ถิงนางไม่กังวลใจเลยแม้แต่น้อย นางมั่นใจว่าต้องหาเงินได้ทันแน่ ๆ หลังจากนำปลาที่หมักเอาไว้ขึ้นตากแล้วนางก็กำชับให้สวี่คุณดูแลบ้านดี ๆ ส่วนฮั่นคุณที่เพิ่งจะพาต้าหวังกลับจากลำธารพอรู้ว่าพี่ชายพี่สะใภ้จะเข้าป่า เหมือนเขาจะล่วงรู้ความคิดของต้าหวังว่ามันเองก็อยากเข้าไปเที่ยวในป่าด้วย เขาจึงได้เอ่ยปากขอร้องโดยยกความดีของต้าหวังมามากมาย

“พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ พวกท่านจะเข้าป่าไปขุดหน่อไม้หรือขอรับ”

“อืม ใช่ เจ้ามีอะไรหรือเปล่าน้องเล็ก”

“ให้ต้าหวังไปด้วยนะขอรับ ตั้งแต่ต้าหวังมาอยู่บ้านเรามันไม่เคยไปเที่ยวเล่นไกล ๆ เลย ให้ต้าหวังไปช่วยขนหน่อไม้ก็ดีนะขอรับ พี่สะใภ้จะได้ ไม่ต้องแบกของหนัก ๆ ต้าหวังมันแข็งแรงและฉลาดรู้ความ อีกอย่างป่าไผ่ ก็ไม่ได้อยู่บนภูเขาสูง จะได้ขนหน่อไม้กลับมาได้เยอะ ๆ ข้าได้ยินพี่สะใภ้บอกว่าอยากทำหน่อไม้ดอง ให้ต้าหวังไปช่วยขนหน่อไม้ดีที่สุด”

“น้องเล็ก เจ้ารู้ได้ยังไงว่าต้าหวังมันอยากจะเข้าป่าน่ะ”

“ข้าเดาเอาน่ะขอรับ ไม่ว่าข้าจะรู้หรือไม่รู้ พี่ใหญ่ก็ให้ต้าหวังไปช่วยขนหน่อไม้เถอะ”

“ถิงเอ๋อร์ เจ้าว่ายังไง”

“ให้ต้าหวังไปด้วยก็ได้เจ้าค่ะ ท่านพี่ไปเตรียมตะกร้าเถอะเจ้าค่ะ”

ต้าหวังเมื่อมันได้ยินว่านายหญิงให้มันไปด้วยมันก็ดีใจมาก มันตั้งใจว่าจะช่วยทำงานอย่างสุดความสามารถ ด้วยความดีใจของมัน ทำให้มันวิ่งเข้าไปหาลี่ถิงและเอาหัวของมันถูกับมือของนาง ลี่ถิงมองดูต้าหวังด้วยความเอ็นดู ในใจคิดว่าเจ้าลาตัวนี้ฉลาดจริง ๆ รู้จักมาออดอ้อน หลังจากที่มันถูกน้องชายของสามีเลี้ยงดูมา มันอาจจะทำเลียนแบบฮั่นคุณก็เป็นได้

หลังจากที่เฉิงคุณเตรียมของเสร็จแล้ว ทั้งสองคนและหนึ่งลาเดินมุ่งหน้าเข้าป่าไปทันที โดยจุดหมายวันนี้อยู่ที่ป่าไผ่ ลี่ถิงต้องการหน่อไม้ไปทำหน่อไม้ดองและเอาไปทำไส้ซาลาเปา และนางอยากจะลองทำขนมกุ้ยช่ายนึ่งด้วย เพราะเป็นหนึ่งขนมที่นางชอบมากเมื่อชาติที่แล้วของนาง ก่อนออกเดิน ต้าหวังเดินเข้าไปหาฮั่นคุณและใช้หัวของมันถูไถฮั่นคุณเพื่อขอบคุณ จากนั้นมันก็ตามนายท่านกับนายหญิงของมันเข้าป่าไปอย่างมีความสุข

เดินมาได้ 2 เค่อ ก็ถึงป่าไผ่ลี่ถิงและเฉิงคุณ เดินนำหน้าต้าหวังเข้าไปและมันก็เดินตามอย่างรู้ความ ในขณะที่สองสามีภรรยากำลังช่วยกันขุดหน่อไม้ ต้าหวังเห็นว่ายังไม่ใช่เวลาทำงานของมัน มันจึงเดินเล่นไปรอบ ๆ ป่าไผ่ และเดินทะลุเข้าไปในป่าที่อยู่ติดกับป่าไผ่ ในใจมันคิดว่าถ้าหากมันช่วยเจ้านายหาของที่กินได้ เจ้านายจะต้องให้ความสำคัญและรักใคร่เอ็นดูมันมากกว่าใคร และมันก็จะได้อยู่ที่นี่ไปตลอดมันชอบนายน้อยมาก ก่อนที่มันจะถูกนำมาขายครอบครัวที่เลี้ยงดูมันมาตั้งแต่แรกกล่าวโทษมันว่าเป็นเพียงลาโง่ เลี้ยงเอาไว้ก็ไม่มีประโชน์อะไร ประโยชน์ของมันมีเพียงอย่างเดียวคือนำมันไปขายแลกกับเงิน

ด้วยความตั้งใจอันแรงกล้าของต้าหวัง ทำให้มันเดินเข้าป่าไปเรื่อย ๆ และสองสามีภรรยาเองก็มัวแต่ขุดหน่อไม้จึงไม่ทันสังเกตว่าต้าหวังหายไปแล้ว ต้าหวังเดินเข้ามาเรื่อย ๆ มันเหยียบเข้ากับขอนไม้ผุพังและสกปรก มันจึงทั้งหงุดหงิดและโมโหเท้าของมันเลอะเทอะไปเสียแล้ว มันจึงไม่คิดที่จะเดินเข้าป่าต่อเพราะว่าเท้าของมันสกปรกมาก มันเพิ่งจะไปอาบน้ำมากลับไปคงต้องให้นายน้อยพาไปอาบน้ำอีก

ในตอนที่มันกำลังจะเดินกลับไปหาเจ้านายของมัน มันก็เห็นกิ่งไม้ ผุ ๆ ที่หักออกจากขอนไม้เน่าที่มันเหยียบเมื่อสักครู่ มีสิ่งที่มนุษย์เรียกว่าเห็ดติดอยู่ 2-3 ดอก เห็ดอะไรต้าหวังไม่รู้หรอกว่าจะกินได้กินไม่ได้ เอากลับไปให้นายหญิงดูก็รู้แล้วถ้าหากว่ามันสามารถกินได้ต่อไปมันจะช่วยหาอีก เมื่อมันคิดได้แบบนั้นแล้วมันจึงพยายามเอาปากคาบกิ่งไม้แห้งที่มีเห็ดหน้าตาไม่ค่อยดูดีติดอยู่ 2-3 ดอกนั้น เดินกลับไปหาเจ้านายของมันที่ป่าไผ่ทันที

ลี่ถิงที่ขุดหน่อไม้ได้มากจนเต็มตะกร้าที่เอามาแล้วกลับพบว่าต้าหวังที่ควรจะอยู่ตรงนี้กลับหายตัวไป นางจึงถามสามีของนางว่าเห็นต้าหวังหรือไม่ เฉิงคุณเองก็มัวแต่เร่งมือขุดหน่อไม้ เขาเองก็ไม่ได้มองด้วยเหมือนกัน จึงไม่รู้ว่าต้าหวังหายไปไหน แต่เขาคิดว่าลาที่ฉลาดแบบต้าหวังคงจะไปเดินเล่น แถว ๆ นี้เองก็เป็นได้

“ท่านพี่ ต้าหวังหายไปไหนเจ้าคะ ท่านพี่เห็นหรือไม่”

“ไม่เห็นเลย มันอาจจะเบื่อเลยออกไปเดินเล่นแถว ๆ นี้หรือเปล่า หรือบางทีมันอาจจะหิวเลยออกไปหาเล็มหญ้ากินรอพวกเรา เพราะมันอยู่ก็ช่วยขุดหน่อไม้ไม่ได้”

“เจ้าค่ะ ข้ากลัวว่ามันจะเดินหลงป่าเข้า”

“ท่านพี่เก็บหน่อไม้ใส่ตะกร้ารอต้าหวังเถอะเจ้าค่ะ เดี๋ยวมันกลับมาแล้วเราจะได้กลับบ้าน”

“ได้ ถ้ามันยังไม่กลับมาเดี๋ยวพี่จะเดินตามหามันเอง”

ต้าหวังเดินออกจากป่าพร้อมกิ่งไม้และเห็ดโดยที่ตัวมันเองไม่รู้เลยว่าไอ้เจ้าเห็ดหน้าตาไม่น่ากิน 2-3 ดอกที่มันเอามาจะช่วยให้เจ้านายของมันมีเงินสร้างบ้านหลังใหญ่และสร้างคอกให้มันอยู่อย่างสมเกียรติลาฉลาดแสนรู้อย่างมัน มันเองก็เดินมานานมากแล้วป่านนี้เจ้านายของมันคงจะรอให้มันขนหน่อไม้กลับบ้านอยู่ก็เป็นได้มันจึงเร่งฝีเท้าเดินกลับมาที่ป่าไผ่ และก็เป็นไปตามคาดเมื่อเดินมาถึงมันเห็นเจ้านายทั้งสองของมันนั่งรอมันอยู่พร้อมกับตะกร้าที่เต็มไปด้วยหน่อไม้ ลี่ถิงที่เห็นต้าหวังเดินเข้ามา จึงได้ถามมันว่ามันไปไหนมาถึงแม้นางจะรู้ว่ามันตอบนางไม่ได้แต่ก็อยากให้มันรู้ว่านางเป็นห่วงมันจริง ๆ

“ต้าหวังไปไหนมา กลับมาแล้วหรือ ข้าเป็นห่วงแทบแย่กลัวว่าเจ้าจะหลงป่าเอาทีหลังอย่าเดินไปเองไกล ๆ อีกนะ”

“หืม ต้าหวัง เจ้าเก็บอะไรมาด้วยน่ะ” เฉิงคุณที่มองเห็นต้าหวังคาบกิ่งไม้เอาไว้จึงได้เอ่ยปากออกมา

“กิ่งไม้ เอากิ่งไม้มาทำไมต้าหวังมันผุขนาดนี้ใช้ทำอะไรไม่ได้หรอกนะ อีกอย่างเราไม่ได้มาเก็บฟืน เอาไว้วันหลังเราค่อยมาเก็บฟืนนะ”

ต้าหวังวางกิ่งไม้ลงตรงหน้าลี่ถิง และใช้จมูกของมันดัน ๆ กิ่งไม้ให้ด้านที่มีเห็ดขึ้นมาอยู่ข้างบน ลี่ถิงก็มองมันด้วยความสนใจและสงสัยว่ามันต้องการจะสื่ออะไรให้นางรู้ ทันทีที่กิ่งไม้ด้านที่มีเห็ดปรากฎสู่สายตานาง ลี่ถิงไม่รู้จะทำยังไง นางอดใจไม่ไหวด้วยความดีใจลี่ถิงกรี๊ดออกมาลั่นป่าไผ่ เฉิงคุณเองก็ตกใจเขาไม่ทันได้มองกิ่งไม้ที่ต้าหวังเอามา แต่ตัวเขาเป็นห่วงเมียมากกว่า กลัวว่านางจะได้รับบาดเจ็บหรือถูกสัตว์มีพิษต่อยเข้า

“กรี๊ด ๆ ๆ ท่านพี่ๆ ๆ ๆ”

“ถิงเอ๋อร์เจ้าเป็นอะไร บาดเจ็บตรงไหนบอกพี่มาเร็วเข้า”

“ท่านพี่ ๆ ท่านพี่ดูนี่ ต้าหวังเอาเห็ดหลินจือกลับมา เรามีเงินพอสร้างบ้านแล้ว”

“จริงหรือ ถิงเอ๋อร์ ใช่เห็ดหลินจือจริง ๆ หรือ”

“ใช่เจ้าค่ะ ถึงจะดอกเล็กไปสักหน่อยแต่ก็น่าจะมีราคาไม่น้อย”

“เดี๋ยวพี่เอาเข้าไปขายให้หมอชรา ต้าหวังขอบใจมากนะ”

“ต้าหวัง เจ้าเอามาจากตรงไหนหรือ พาข้าไปดูได้หรือไม่ ยังมีอีกหรือเปล่า”

เมื่อนายหญิงของมันอยากไปดูมันก็จะพาไป มันหันหลังเดินกลับไปทางที่มันจากมาและเดินนำหน้านายของมันทั้งสองคนไปด้วยความภูมิใจ ใครว่าลาโง่ ลาอย่างข้าก็ช่วยหาเงินได้ใครจะคิดว่าแค่เห็ดที่น่าตาไม่น่ากินจะสามารถขายได้กัน ต่อไปนี้มันต้องเรียนรู้ให้มาก ๆ เพื่อที่จะช่วยนายของมันหาเงิน มันจะทำให้ทุกคนรู้ว่าลามีประโยชน์มากกว่าเอาไว้ลากเกวียน