บทที่ 31

เสวียนหนิงอันทำให้เขามีความสุข...

นอกจากมีอาการคล้ายถูกแมวข่วนหัวใจเล่นงานอยู่เรื่อย ๆ หลี่จินหมิง กล้ากล่าวได้เต็มปากว่าชีวิตของเขามีสีสันกว่าเดิมมาก ไม่น่าเบื่อเช่นที่ผ่านมาแล้ว ในยามเช้าเสวียนหนิงอันมักยืนรอส่งเขาไปทำงานพร้อมทั้งรอยยิ้ม เขาเองจากที่ไม่ค่อยยิ้มก็กลับมายิ้มอีกครั้ง แม้จะยิ้มกับตนเองตามลำพังก็ยังถือว่าเป็นเรื่องดี

ภรรยาลับคนงามมุ่งมั่นกับการทำความดีชดใช้ความผิดเป็นอย่างมาก นางทำหน้าที่ของตนเงียบ ๆ ฟังจากสาวใช้เสี่ยวหยุนแล้วได้ความว่านางมักล้างพู่กันในยามสาย เตรียมอ่างน้ำสำหรับล้างหน้าล้างมือและนำน้ำชากับขนมหนึ่งชิ้นมาวางที่ห้องหนังสือในยามบ่าย แล้วยังฝนหมึกให้อีกด้วย

ในช่วงแรกหลังฝนหมึกเสร็จเสวียนหนิงอันมักรีบร้อนออกจากห้องหนังสือก่อนที่เจ้าของบ้านจะกลับมา เพราะกลัวว่าใบหน้าของนางจะทำให้เขาอารมณ์เสีย แต่หลังจากผ่านไปได้หลายวันเสวียนหนิงอันก็ได้รับคำสั่งให้มายืนฝนหมึกอยู่ข้าง ๆ ในขณะที่เขาตรวจดูบัญชี

หลี่จินหมิงมิแน่ใจว่าการให้นางอยู่ใกล้ชิดเป็นความคิดที่ดีหรือไม่ เพราะหัวใจของเขามักคันยุบยิบทุกครั้งที่เห็นข้อมือเล็กขยับไปมาในระหว่างฝนหมึก ผิวพรรณขาวกระจ่างปานไข่มุกในยามราตรีที่โผล่พ้นจากแขนเสื้อนั่นก็ช่างเย้ายวนใจ กระตุ้นให้เขาอยากสัมผัสให้คลายความสงสัย ว่าผิวใต้อาภรณ์นั้นจะนุ่มมือดั่งที่จินตนาการเอาไว้หรือไม่ แต่ก่อนที่จะเผลอใจทำตามความปรารถนาดำมืด เสวียนหนิงอันก็มักขอตัวออกไปพักผ่อน ทิ้งให้เขาทำบัญชีอย่างงุ่นง่านตามลำพังจนกระทั่งถึงเวลาจัดการอาหารมื้อเย็น

“หลายวันมานี้อาหารรสชาติดียิ่งนัก พ่อครัวใหม่พัฒนาฝีมือขึ้นไปอีกขั้นแล้ว”

โบราณว่าไว้ทำดีต้องให้รางวัล หลี่จินหมิงจึงให้สาวใช้ไปตามพ่อครัวติงหรงมายังเรือนใหญ่เพื่อรับฟังคำชม นึกไม่ถึงว่าจะมีสาวงามอยู่เบื้องหลังความเอร็ดอร่อยของอาหารด้วย

“พ่อครัวติงหรงทำตามคำแนะนำของฮูหยินน้อยเจ้าค่ะ อาหารทุกอย่างล้วนดีต่อสุขภาพเจ้าค่ะ” ซุนหยาแปลภาษามือของพ่อครัวที่ยืนยิ้มแฉ่ง มือไม้ปฏิเสธไม่ยอมรับความดีความชอบแต่เพียงผู้เดียว

“นางเอาเวลาว่างยามใดไปทำเล่า อยู่กับข้าในห้องหนังสือครึ่งชั่วยามแล้ววิ่งเข้าครัวเลยเช่นนั้นหรือ”

“เจ็ดวันที่ผ่านมาล้วนเป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ” คำตอบของซุนหยาทำให้คนฟังถึงกับอึ้งไป

“ฮูหยินน้อยช่วยพ่อครัวติงหรงเตรียมวัตถุดิบและเครื่องปรุงในช่วงบ่ายก่อนที่นายท่านจะกลับมา หลังจากปรนนิบัตินายท่านในห้องหนังสือเรียบร้อยจึงเข้าไปดูแลเรื่องการปรุงรสชาติอาหารต่อเจ้าค่ะ”

ซุนหยาเล่าต่อด้วยว่าฮูหยินน้อยจริงจังกับเรื่องอาหารมาก นอกจากจะต้องดีต่อสุขภาพแล้วรสชาติยังต้องอร่อยไม่ต่างจากอาหารของโรงเตี๊ยม

“ฮูหยินน้อยย้ำว่าต้องไม่มีของหมักดอง ไม่เค็มจัดหรือจืดมากเกินไป เน้นอาหารประเภทต้ม ตุ๋น นึ่ง และอบ ภายในเจ็ดวันให้ทำอาหารประเภทผัดน้ำมันไม่เกินสามครั้งเจ้าค่ะ”

คำตอบของหญิงสูงวัยทำให้หลี่จินหมิงทราบได้ในทันทีว่านางมิได้กลับเรือนไปพักผ่อนจริง ๆ ทว่าตรงไปยังโรงครัวเพื่อดูแลเรื่องอาหารให้กับเขา คลายความสงสัยได้เป็นอย่างดีว่าเหตุใดรสชาติอาหารจึงได้ต่างไปจากเดิม

“อย่างไรพ่อครัวก็มีส่วนสำคัญในการทำอาหาร แต่อย่าลืมระมัดระวังให้มาก อย่าให้นางเป็นอันตรายหรือเหนื่อยมากเกินไป” หลี่จินหมิงยื่นเงินถุงเล็กให้พ่อครัวเป็นรางวัล

“เจ้าไปตามนางมาเถิด บอกไปว่าข้าต้องการพบ”

ซุนหยารับคำอย่างยินดี คิดไปว่าในที่สุดความตั้งใจของฮูหยินน้อยก็สัมฤทธิผลแล้ว นางเดินอย่างช้า ๆ ตรงไปยังเรือนเล็ก มือเหี่ยวย่นกระชับเสื้อคลุมให้แน่นหนา กลัวว่าอากาศเย็นในปลายยามโหย่วของฤดูใบไม้ร่วง จะทำให้ล้มป่วย ใช้เวลาไม่นานซุนหยาก็มาถึงที่พำนักของสาวงามวัยสิบหกปี นางพบเสี่ยวหยุนที่เพิ่งเริ่มเก็บโต๊ะอาหาร จึงถือวิสาสะเข้าไปในเรือนเล็กเพื่อแจ้งข่าวฮูหยินน้อยด้วยตนเอง

นึกมิถึงว่าจะได้รับคำปฏิเสธ แต่ก็เป็นเหตุผลที่พอเข้าใจได้

เหตุผลของฮูหยินน้อยสตรีด้วยกันฟังแล้วย่อมเข้าใจได้ แต่นายท่านเป็นบุรุษคงมิค่อยเข้าใจเรื่องพรรค์นี้นัก

‘บอกเขาไปว่าข้าเหนื่อย พรุ่งนี้จะไปรอที่หน้าเรือนใหญ่แต่เช้า’

ซุนหยาถ่ายทอดคำพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉยอย่างยิ่ง แต่หลี่จินหมิงเป็นคนช่างสังเกตย่อมทราบได้ในทันทีว่ามีเรื่องไม่ชอบมาพากลซ่อนอยู่ ทันทีที่ซุนหยาออกจากเรือนใหญ่ไป เขาจึงกระซิบสั่งสาวใช้นางหนึ่งให้ทำเรื่องสำคัญบางอย่าง

“รอจนเสี่ยวหยุนออกจากเรือนเล็กแล้วค่อยตามนางมาพบข้า อย่าให้ใครรู้เรื่องนี้เด็ดขาด”

หลี่จินหมิงนั่งรออย่างใจเย็นจนกระทั่งปลายยามซวี จึงได้พูดคุยกับสาวใช้คนซื่อ ปรากฏว่าเสี่ยวหยุนได้ยินบทสนทนาระหว่างซุนหยากับฮูหยินน้อยชัดเจน จึงเล่าออกมาโดยไม่ตกหล่นเลยสักคำ หลี่จินหมิงที่ได้ฟังความในใจของภรรยาคนงามเช่นนั้นหัวใจก็พลันกระตุกวาบ

เสวียนหนิงอันน่ารักอย่างมาก หาสตรีใดเทียบเคียงมิได้แล้ว