ตอนที่ 4 แต่งงาน

เซี่ยงฉิงฉ่ายใช้บารมีของคุณหนูอันอี๋หรานส่งเสริมให้ตัวเองโด่งดังขึ้นเรื่อยๆ ส่วนอันอี๋หรานก็ใช้อิทธิพลงานของเซี่ยงฉิงฉ่ายเป็นสะพานเพื่อหาโอกาสเข้าใกล้ฉินอี้หลุน

ฉากที่เกิดขึ้นในวันนี้คือสิ่งที่ทั้งคู่เตี๊ยมกันไว้ การให้กู้เสี่ยวหรั่นก่อเรื่องวุ่นวาย นอกจากจะกำจัดเสี้ยนหนามของเซี่ยงฉิงฉ่ายแล้ว ยังช่วยขับเน้นให้อันอี๋หรานดูมีสง่าราศีขึ้นมาทันที

เมื่อเห็นกู้เสี่ยวหรั่นปรากฏตัวในสภาพ "ชวนตะลึง" อันอี๋หรานก็รีบอุทานขึ้นมาทันที "ตายแล้ว! นั่นใครน่ะ?"

บรรดาสังคมชั้นสูงคนอื่นๆ เริ่มส่งเสียงฮือฮาตาม "ฮ่าๆ ยัยผู้หญิงขี้เหร่ที่ไหนเนี่ย กล้าดียังไงมาโผล่ในงานแต่งประธานตระกูลฉิน?"

"เหอะๆ ผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้า ไม่มีมารยาทจริงๆ เธอคงคิดว่าในเมื่อสะใภ้ใหญ่ตระกูลฉินเป็นซินเดอเรลล่าได้ เธอก็คงจะดึงดูดฉินอี้หลุนหรือฉินอี้เฟิง เผื่อฟลุ๊คได้เป็นหงส์กับเขาบ้างล่ะสิ"

"ชิ! ไม่ดูสารรูปตัวเองเลย ถ้าหล่อนกล้าแม้แต่จะคิดฝันถึงฉินอี้หลุนของฉันล่ะก็ ฉันตบไม่เลี้ยงแน่!"

"นั่นสิ ผู้หญิงน่ารังเกียจที่ไหนกันเนี่ย ไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

"แค่หายใจเอาอากาศร่วมกับยัยนี่ฉันยังรู้สึกเสียหน้าเลย..."

เสียงอึกทึกครึกโครมดังขึ้นเรื่อยๆ กู้เสี่ยวหรั่นตระหนักได้ทันทีว่าเธอถูกต้อนจนจนมุม เมื่อได้ยินเสียงถากถางและดูแคลนรอบตัว เธออับอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปให้พ้นๆ

สายตาของกู้เสี่ยวหรั่นเริ่มพร่าเลือนด้วยหยาดน้ำตา เสียงเสียดสีข้างหูยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ จนร่างกายของเธอเริ่มสั่นเทา ทว่าทันใดนั้น เสียงอึกทึกรอบข้างกลับเงียบสงัดลงอย่างกะทันหัน

เงาร่างหนึ่งทอดทับลงตรงหน้า กู้เสี่ยวหรั่นเงยหน้าที่เปื้อนน้ำตาขึ้น เห็นชายหนุ่มผู้งามสง่าคนหนึ่งยืนขมวดคิ้วอยู่ตรงหน้า เธอพึมพำออกมาตามสัญชาตญาณ "ขอโทษค่ะ..." ขอโทษ... ตั้งแต่ก้าวเข้าสู่วงการนางแบบ คำนี้กลายเป็นคำติดปากของเธอไปเสียแล้ว

ทว่าสิ่งที่เธอได้รับกลับไม่ใช่คำดุด่าเหมือนทุกครั้ง ชายหนุ่มตรงหน้าเพียงแค่จ้องมองเธอเงียบๆ ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเรียบ "ร้องไห้ทำไม?"

พูดจบ ฉินอี้หลุนก็เชยคางใบหน้าเล็กๆ ที่ถูกแต่งจนเหมือนผีลงยันต์นั้นขึ้นมา เขาพิศมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะทัดปอยผมที่ข้างหูของเธออย่างแผ่วเบา

ยัยเด็กบื้อ... ผ่านไปแค่สามปี เธอจำเขาไม่ได้แล้วเหรอ? แม้ตอนนั้นเขาจะห่อตัวเหมือนหมีขั้วโลกและหน้าบวมเป่งจนดูไม่ได้ แต่การที่เธอจำเขาไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว ก็ทำให้เขารู้สึกไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง ตลอดสามปีมานี้ เขาไม่เคยลืมเธอเลยแม้แต่วันเดียว

เมื่อเห็นการกระทำของฉินอี้หลุน โถงจัดงานก็เกิดความโกลาหลขึ้นอีกครั้ง ส่วนอันอี๋หรานที่อยู่หน้าสุดถึงกับกรีดร้องออกมา "กรี๊ด! พี่อี้หลุน!"

ยัยผู้หญิงขี้เหร่นั่น หล่อนกล้ายั่วยวนพี่อี้หลุนได้ยังไง? นี่มันไม่เหมือนบทที่เธอเตี๊ยมไว้กับเซี่ยงฉิงฉ่ายเลย แผนของเธอคือการให้กู้เสี่ยวหรั่นขายหน้าเพื่อให้ฉินอี้หลุนโกรธจัด จากนั้นเธอจะเดินเข้าไปปลอบโยนเขาเยี่ยงเจ้าหญิงผู้เลอโฉมเพื่อแสดงความเป็นกุลสตรี

กู้เสี่ยวหรั่นเองก็นิ่งค้าง จ้องมองฉินอี้หลุนอย่างเซ่อซ่า เห็นเขาโบกมือเบาๆ ทันใดนั้นก็มีคนยกอ่างน้ำสะอาดเข้ามา

ฉินอี้หลุนหยิบผ้าขนหนูสีขาวสะอาดขึ้นมา แล้วเริ่มบรรจงเช็ดเครื่องสำอางหนาเตอะบนใบหน้าของเธอออก เขาเช็ดพลางเอ่ยขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ "พ่อกับแม่รอเธออยู่ตั้งนาน เธอมามัวทำอะไรตรงนี้?"

เมื่อใบหน้าเกลี้ยงเกลาค่อยๆ ปรากฏขึ้น ในที่สุดเขาก็ได้เห็นใบหน้าของแม่สาวน้อยที่ทำให้เขาคะนึงหามาตลอดสามปีได้อย่างชัดเจนอีกครั้ง

นี่มัน... นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย? ความอุ่นของน้ำที่ซึมซาบลงบนใบหน้าทำให้ความตื่นตระหนกและอับอายในใจของกู้เสี่ยวหรั่นมลายหายไปจนหมด หรือจะพูดให้ถูกคือความช็อกตรงหน้านี้มันกะทันหันเกินไปจนเธอลืมความกังวลไปสิ้น

ชายตรงหน้าในชุดสูทสีขาว รูปร่างสูงโปร่งสง่างาม กลิ่นอายเย็นชาเหมือนยอดเขาสูงที่ตั้งตระหง่าน ความสุขุมระหว่างคิ้วทำให้เขาดูสูงส่งจนเอื้อมไม่ถึง... นี่คือคุณชายรองตระกูลฉิน ผู้จัดการทั่วไปของฉินซื่อกรุ๊ป ฉินอี้หลุน... เขากำลังเช็ดหน้าให้เธอ?

สวรรค์! เธอจำไม่ได้เลยสักนิดว่าไปรู้จักหรือเคยเจอเขาตอนไหน ถึงขนาดที่เขาต้องลดตัวลงมาช่วยเธอพ้นจากความอับอายขนาดนี้?

ด้วยน้ำมือของฉินอี้หลุน เครื่องสำอางหนาเตอะบนหน้ากู้เสี่ยวหรั่นก็หายไปจนหมด เผยให้เห็นใบหน้าจิ้มลิ้มงดงามราวกับดอกบัวแรกแย้ม คิ้วเรียวสวย ดวงตากลมโตเป็นประกาย จมูกเชิดรั้น และริมฝีปากอิ่มน้ำ ความน่ารักนั้นทำให้หานอีโหรวที่มองอยู่ชั้นบนรู้สึกถูกชะตาขึ้นมาทันที

ลูกชายสายตาไม่เลวเลย ยัยหนูคนนี้ดูเป็นเด็กดี เหมาะจะมาเป็นลูกสะใภ้ช่วยเลี้ยงลูกดูแลบ้านจริงๆ ว่าแต่ใครมันรสนิยมต่ำ มาแต่งหน้าลูกสาวเขาซะเละแบบนั้นนะ?

โดยไม่สนใจอาการเหวอของกู้เสี่ยวหรั่น หลังจากเช็ดหน้าให้จนสะอาดแล้ว ฉินอี้หลุนก็ถอดเสื้อสูทของเขาออกมาคลุมตัวเธอไว้ เพื่อบดบังชุดหลากสีที่ดูน่าเกลียดนั่น แล้วจูงมือเธอเดินตรงไปยังหน้าเวที

กู้เสี่ยวหรั่นเดินตามไปด้วยความมึนงง พลางเหลือบมองเขาอย่างไม่เข้าใจ เขาจะทำอะไรเนี่ย?

โถงจัดงานเงียบสงัดลงในพริบตา ฉินอี้หลุนก้มมองกู้เสี่ยวหรั่นที่ยืนอยู่ข้างกาย ก่อนจะประกาศด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง "ขอขอบคุณทุกท่านที่สละเวลามางานแต่งงานในวันนี้ นี่คือคู่หมั้นของผม... กู้เสี่ยวหรั่น ครับ"

เอ๊ะ? ดวงตาของกู้เสี่ยวหรั่นเบิกกว้างจนกลมโต เธอแข็งทื่อเป็นหินไปทันที เขารู้ชื่อเธอได้ยังไง?

"อ๊ากกก! พ่อครับแม่ครับ เห็นหรือเปล่า ผู้หญิงที่พี่รองจูงมืออยู่คือใคร? คู่หมั้นเหรอ? นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย!" ฉินอี้เฟิงตกใจจนพูดจาไม่รู้เรื่อง เขาชี้มือไปยังเวทีพลางตะโกนลั่น

พี่รองของเขาไม่ได้ลงไปเอาเรื่อง แต่ลงไป "ฉุด" เด็กสาวขึ้นมาจริงๆ นี่มันเกิดขึ้นตอนไหน ทำไมเขาถึงไม่รู้เรื่องเลยสักนิด?

ฉินอี้หลุนยังคงกล่าวต่อไป "วันนี้เราจะจัดพิธีแต่งงานขึ้นที่นี่ ขอให้ทุกท่านช่วยเป็นสักขีพยานด้วยครับ"

พูดจบ เขาก็ข้ามขั้นตอนของบาทหลวงและรายละเอียดที่ยุ่งยากทั้งหมดไปอย่างหน้าตาเฉย ท่ามกลางสายตาคนนับพัน เขาหยิบแหวนที่เดิมทีเตรียมไว้ให้พี่ชายออกมาจากกระเป๋า ยื่นไปตรงหน้ากู้เสี่ยวหรั่น แล้วสั่งด้วยเสียงเรียบเฉย "ส่งมือมา"

กู้เสี่ยวหรั่นมองเขาอย่างเซ่อซ่า ไม่มีการตอบสนองใดๆ ฉินอี้หลุนขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะร่ายยาว "มาเป็นภรรยาของผม เป็นคู่ชีวิตของผม ผมจะถนอมมิตรภาพของเรา จะรักคุณ ไม่ว่าในตอนนี้ ในอนาคต หรือตลอดไป ผมจะเชื่อมั่นและเคารพคุณ ผมจะร่วมหัวเราะและร้องไห้ไปกับคุณ และผมจะรักคุณด้วยความซื่อสัตย์

ไม่ว่าอนาคตจะดีหรือร้าย จะยากลำบากหรือสุขสบาย ผมจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ ไม่ว่าคุณจะเตรียมพร้อมรับชีวิตแบบไหน ผมจะปกป้องคุณอยู่ตรงนี้ เหมือนที่ผมยื่นมือให้คุณกุมไว้ ผมจะมอบชีวิตของผมไว้ในมือคุณ"

หลังจากท่องคำปฏิญาณแบบทื่อๆ จบลง ฉินอี้หลุนก็พูดย้ำอีกครั้ง "สวมแหวนซะ แล้วแต่งงานกับผม"

"กรี๊ดดด!" เสียงกรีดร้องดังสนั่นหวั่นไหวจากแขกด้านล่าง

"ฉินอี้หลุน!"

"ทำไมเป็นฉินอี้หลุนล่ะ?"

"จะเป็นไปได้ยังไง ยัยนั่นเป็นใครกันแน่!"

หลังจากความเงียบงันเพียงครู่เดียว ทั่วทั้งงานก็โกลาหลขึ้นมาทันที นักข่าวต่างรัวชัตเตอร์เก็บภาพรัวๆ แต่ฉินอี้หลุนยังคงนิ่งสงบดั่งขุนเขา เขาเพียงแค่จ้องมองดวงตาที่เป็นประกายน้ำของกู้เสี่ยวหรั่นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำสั่งที่ไม่อาจปฏิเสธ

กู้เสี่ยวหรั่นยังคงจ้องหน้าเขาอย่างคนสติหลุด เธอมองแหวนเพชรที่แวววาวในมือเขา สลับกับมองฝูงชนที่วุ่นวายด้านล่าง เธอเริ่มประมวลผลไม่ถูก จึงเงยหน้ามองเพดานทีหนึ่ง ก่อนจะกลอกตาแล้วเป็นลมล้มพับไปอย่างหมดรูป

..