ตอนที่ 2 เพื่อนเจ้าสาว

วันที่ 7 เดือน 7 ตามปฏิทินจันทรคติ คือเทศกาลชีซี หรือ วันแห่งความรักของจีน

ตั้งแต่เช้าตรู่ สื่อมวลชนทุกแขนงต่างมาปักหลักรออยู่ที่หน้าโรงแรมด้วยความหวังว่าจะได้ข่าวเอ็กซ์คลูซีฟ เพราะวันนี้ "ฉินอี้เจวี๋ย" ประธานบริหารแห่งฉินซื่อกรุ๊ป ยักษ์ใหญ่ในอุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์ของเอเชีย กำลังจะจัดงานแต่งงานขึ้นที่นี่

ตามรายงานที่เชื่อถือได้ งานแต่งงานที่สั่นสะเทือนไปทั้งประเทศนี้ เดิมทีเป็นเพียงงานเลี้ยงหมั้น แต่จู่ๆ ฉินอี้เจวี๋ยกลับเปลี่ยนใจกะทันหันให้กลายเป็นพิธีวิวาห์ อีกทั้งการแต่งงานครั้งนี้ไม่ได้มีเรื่องผลประโยชน์ทางธุรกิจเข้ามาเกี่ยวข้องเลยแม้แต่น้อย เพราะ "ซือมี่เอ๋อร์" เจ้าสาวของเขาเป็นเพียงเด็กกำพร้าจากสถานสงเคราะห์ ทำให้เธอกลายเป็น "ซินเดอเรลล่า" แห่งตระกูลฉิน และได้รับความสนใจจากสื่อทั่วประเทศในทันที

ภายในโรงแรม พนักงานจำนวนมากกำลังจัดเตรียมสถานที่อย่างเป็นระเบียบ แต่สายตาของแขกเหรื่อฝ่ายหญิงส่วนใหญ่ในงานกลับจับจ้องไปที่ชายหนุ่มในชุดสูทสีขาวเพียงคนเดียว

"เห็นไหมนั่น? คนนั้นแหละ ฉินอี้หลุน"

"แดดดี้ชมเขาให้ฉันฟังบ่อยมากว่าเขาเก่งแค่ไหน วันนี้ได้เห็นตัวจริง... หล่อมากจริงๆ ถ้าฉันได้เป็นแฟนเขาก็ดีสิ..."

"เหอะ เลิกเพ้อฝันเถอะ เธอไม่รู้เหรอว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลอันน่ะหมายตาเขาไว้แล้ว ได้ยินว่าวันก่อนตามไปถึงวิลล่าตระกูลฉินเลยนะ แต่ฉินอี้หลุนไม่แม้แต่จะชายตามอง"

บรรดาสังคมชั้นสูงซุบซิบกันพลางเหลือบมองเด็กสาวคนหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหน้า เธอสวมชุดกระโปรงยาวสีขาวราวกับเจ้าหญิง บนศีรษะประดับมงกุฎเงิน ดูราวกับสโนว์ไวท์ที่หลุดออกมาจากเทพนิยาย ดวงตาเป็นประกายของเธอจ้องมองไปที่ชายหนุ่มผู้หล่อเหลาในชุดสูทสีขาวบนเวทีอย่างหลงใหล เธอคือ "อันอี๋หราน" คุณหนูผู้เอาแต่ใจแห่งตระกูลอัน

"จะพูดแบบนั้นก็ไม่ถูกนะ ดูซือมี่เอ๋อร์สิ ไม่มีทั้งฐานะไม่มีทั้งหัวนอนปลายเท้า ยังตกฉินอี้เจวี๋ยได้เลย ไม่แน่ว่าในงานวันนี้ ฉินอี้หลุนอาจจะตกหลุมรักฉันตั้งแต่แรกเห็นก็ได้ แต่ก็นะ... คนอย่างซือมี่เอ๋อร์ได้เป็นสะใภ้ใหญ่ตระกูลฉินเนี่ย น่าประหลาดใจจริงๆ ชิ! ปล่อยให้พวกยาจกปะปนเข้ามาในสังคมพวกเราเนี่ย คิดยังไงก็น่าหงุดหงิดชะมัด"

เหล่าเซเลบริตี้สาวสวยในงานดูภายนอกสูงศักดิ์แต่กลับสุมหัวนินทากันอย่างสนุกปาก ทว่าหัวข้อที่พวกเธอสนใจกลับไม่ใช่เจ้าบ่าวของงาน แต่เป็นลูกชายคนที่สองของตระกูลฉิน..."ฉินอี้หลุน"

แม้ประธานในนามจะเป็นพี่ชายคนโตอย่างฉินอี้เจวี๋ย แต่พนักงานในฉินซื่อกรุ๊ปต่างรู้ดีว่าผู้กุมอำนาจที่แท้จริงไม่ใช่พี่ชายผู้เย็นชาและดื้อรั้นคนนั้น แต่คือฉินอี้หลุน บุตรชายคนที่สองผู้มีภาพลักษณ์สุภาพและสุขุม ทว่ามีวิธีการทำงานที่เฉียบขาดรวดเร็วจนทุกคนต่างทั้งเคารพและยำเกรง

ฉินอี้หลุนครองตำแหน่งเพียง "ผู้จัดการทั่วไป" แต่เขาคือกำลังหลักที่ค้ำจุนฉินซื่อกรุ๊ปไว้เพียงลำพัง และทำให้อุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์ของฉินซื่อยิ่งใหญ่ที่สุดในเอเชีย บารมีของเขาในบริษัทสูงกว่าพี่น้องคนอื่นๆ จนทุกคนต่างขนานนามเขาว่า "ประธานใต้ดิน"

ด้วยความหล่อระดับท็อป ที่ทั้งรวย และมีเสน่ห์ และเปี่ยมไปด้วยความสามารถ ฉินอี้หลุนจึงกลายเป็น "เจ้าชายขี่ม้าขาว" และเป็นหนุ่มโสดเกรดพรีเมียมอันดับหนึ่งในใจสาวๆ ทั่วประเทศ

ในตอนนี้เขากำลังประดับยิ้มบางๆ บนใบหน้า รับรองแขกเหรื่ออย่างชำนิชำนาญ ท่วงท่าที่สง่างามนั้นทำให้สาวๆ ใจละลาย ต่างก็หวังว่าเขาจะหันมาสบตา เผื่อฟลุ๊คได้กลายเป็นสะใภ้รองของบ้านตระกูลฉิน

ในขณะที่สาวๆ กำลังเพ้อฝันถึงฉินอี้หลุน ในมุมอับสายตามุมหนึ่ง กลับมีหญิงสาวที่แต่งหน้าจัดจ้านคนหนึ่งกำลังยืนประจันหน้ากับกำแพงพลางพึมพำอะไรบางอย่างคนเดียว

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เธอรีบกดรับทันที ปลายสายเอ่ยถามด้วยความห่วงใย "เสี่ยวหรั่น เตรียมตัวไปถึงไหนแล้วลูก?"

"แม่คะ... หนูตื่นเต้นจัง..." กู้เสี่ยวหรั่น ก้มหน้าตอบกำแพง แม้จะมองไม่เห็นหน้าชัดๆ แต่ก็สัมผัสได้ถึงพลังงานด้านลบที่แผ่ออกมา "หนูทำตามที่พ่อสอนแล้วนะคะ ท่อง 'ฉันทำได้' ไปห้าสิบครั้งแล้ว แต่ก็ยังกลัวอยู่ดี พี่เซี่ยงบอกว่าหนูเป็นหัวหน้าทีม หนูบรรลัยแน่ถ้าทำพลาด..."

ในงานแต่งงานครั้งนี้ เนื่องจากเจ้าสาวซือมี่เอ๋อร์ไม่มีญาติพี่น้อง เพื่อให้งานดูสมบูรณ์ ฉินซื่อกรุ๊ปจึงเลือกนางแบบจากบริษัทเอเจนซี่ที่เป็นพาร์ทเนอร์กันมาทำหน้าที่เป็น "เพื่อนเจ้าสาว"

สำหรับกู้เสี่ยวหรั่น เรื่องดีๆ แบบนี้ไม่มีทางตกมาถึงมือเธอแน่ แม้ตอนนี้เธอจะเป็นนางแบบฟูลไทม์ แต่ก็เป็นแค่นางแบบไร้ชื่อเสียง ทว่ารุ่นพี่ที่คอยดูแลเธอในบริษัทกลับช่วยคว้าโอกาสนี้มาให้ และบอกให้เธอแจ้งเกิดให้ได้ ทำเอาเธอทั้งตื่นเต้นและกังวลจนแทบบ้า

นี่มันงานระดับบิ๊กเชียวนะ! กู้เสี่ยวหรั่นกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ถ้าเธอทำพลาดเพียงนิดเดียว อาชีพนางแบบของเธอคงดับวูบลงตรงนี้

"ลูกรัก ไม่ต้องกลัวนะ พี่เซี่ยงเขาสอนอะไรลูกไว้ก็ทำตามนั้น ลูกซ้อมที่บ้านมาตั้งหลายรอบ ครั้งนี้ต้องผ่านไปได้ด้วยดีแน่ๆ"

"หะ... หนู กลัวจะไปปล่อยไก่ในงานอีกน่ะสิคะ ที่นี่คือฉินซื่อกรุ๊ปนะคะแม่ ถ้าครั้งนี้พังอีกล่ะก็ ชีวิตหนูจบเห่แน่ๆ ..."

"ลูกรัก ไม่ว่าลูกจะทำอะไร พ่อกับแม่จะอยู่ข้างลูกเสมอ มั่นใจเข้าไว้ลูก ก็แค่เพื่อนเจ้าสาวเอง ลูกทำได้อยู่แล้ว... มาลูก ฟังแม่นะ หายใจเข้าลึกๆ ผ่อนคลายนะจ๊ะ..."

"หนูจะพยายามค่ะ!" หลังวางสาย กู้เสี่ยวหรั่นสูดลมหายใจเข้าปอด

แม่พูดถูก ก็แค่เพื่อนเจ้าสาว เธอเป็นหัวหน้าทีม ต้องสู้! เธอหันหน้าเข้าหาห้องโถงที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ภายใต้แสงจากโคมไฟระย้า ใบหน้าที่แต่งแต้มอย่างจัดจ้านปรากฏขึ้น... อายแชโดว์สีม่วงเข้มแบบสโมกกี้อาย ลิปสติกสีแดงสด และแป้งที่หนาเตอะขาววอกจนเหมือนคนเอากระป๋องสีมาสาดใส่หน้า...

แขกไม่กี่คนที่ยืนอยู่แถวนั้นเมื่อเห็นกู้เสี่ยวหรั่นในสภาพนี้ก็ถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะขมวดคิ้วแล้วเดินหนีด้วยความรังเกียจ ราวกับเห็นสิ่งอัปมงคล

กู้เสี่ยวหรั่นไม่ได้สังเกตเห็นเรื่องนั้นเลย เธอจ้องไปยังเวทีที่อยู่ไกลออกไป พลางท่องในใจเป็นรอบที่ห้าร้อยเอ็ดว่า 'กู้เสี่ยวหรั่น เธอทำได้ ครั้งนี้เธอต้องทำสำเร็จ...'

"กู้เสี่ยวหรั่น! ฉันหาตัวเธอตั้งนาน มาทำอะไรตรงนี้เนี่ย?" ในขณะที่กู้เสี่ยวหรั่นกำลังเหม่อลอย มีใครคนหนึ่งเดินออกมาจากหลังเวทีแล้วตะโกนเรียกเธออย่างไม่พอใจ

"อ๊ะ พี่หวัง ขอโทษค่ะ พอดีหนูตื่นเต้นก็เลยออกมาเดินดูทางนิดหน่อย..." กู้เสี่ยวหรั่นตอบอย่างตะกุกตะกัก

"คุณเซี่ยงหาเธอตั้งนาน รีบเข้าไปได้แล้ว ที่นี่คือตระกูลฉินนะ ขืนเดินเพ่นพ่านแล้วไปทำให้ใครขัดหูขัดตาเข้า บริษัทเราซวยแน่" หวังหัว มองกู้เสี่ยวหรั่นด้วยสายตาเหยียดหยามและรำคาญใจ

"ขอโทษค่ะ หนูจะรีบไปเดี๋ยวนี้" กู้เสี่ยวหรั่นก้มหัวขอโทษยกใหญ่ ก่อนจะรีบวิ่งกะเผลกๆ กลับไปหลังเวที

ในห้องแต่งตัวที่ตกแต่งอย่างหรูหรา หญิงสาวรูปร่างสูงเพรียวแต่งตัวล้ำสมัยกำลังนั่งให้ช่างแต่งหน้าส่วนตัวเติมเครื่องหน้าอยู่

"พี่เซี่ยงคะ" กู้เสี่ยวหรั่นเดินไปหยุดข้างๆ พลางเกาหัวอย่างเขินอาย "ขอโทษค่ะที่หนูเดินเพ่นพ่าน"

เซี่ยงฉิงฉ่าย ปรายตามองเธอแล้วยิ้มตอบ "ไม่เป็นไรหรอก งานใหญ่ระดับตระกูลฉินเธอไม่เคยเห็น ตื่นเต้นก็ไม่แปลก แต่นี่เป็นโอกาสที่ฉันอุตส่าห์แย่งชิงมาให้เธอนะ ต้องคว้าไว้ให้ได้ อย่าเซ่อซ่าทำพังเหมือนเมื่อก่อนอีกล่ะ"

"รับทราบค่ะ ขอบคุณพี่เซี่ยงมากเลยนะคะ" กู้เสี่ยวหรั่นขอบคุณอย่างซาบซึ้ง แต่ในใจกลับแอบถอนหายใจ... ใช่แล้ว ครั้งนี้จะทำพังเหมือนครั้งก่อนๆ ไม่ได้เด็ดขาด

ตั้งแต่เด็กจนโต ความฝันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของกู้เสี่ยวหรั่นคือการเป็นนางแบบ เธอเริ่มรับงานพาร์ทไทม์ตั้งแต่อายุ 16 และหลังจากเรียนจบมัธยมตอนอายุ 18 เมื่อสามปีก่อน เธอก็เข้าสู่วงการนี้อย่างเต็มตัว พยายามอย่างหนักเพื่อหาที่ยืนของตัวเอง โดยหวังว่าวันหนึ่งจะได้เฉิดฉายบนแคทวอล์ค

ทว่าเส้นทางสายนี้กลับไม่ราบรื่นเลย เรียกได้ว่า "ซวย" ถึงขั้นสุด งานไหนที่บริษัทส่งเธอไป มักจะจบลงด้วยความผิดพลาดที่คาดไม่ถึงเสมอ ตลอด 3 ปีที่ผ่านมา แม้เธอจะมีสถานะเป็นนางแบบมืออาชีพแล้ว แต่เธอก็ยังไม่มีผลงานชิ้นเอกเลยสักชิ้น จนคนในวงการแอบขนานนามเธอว่าเป็น "ตัวซวยประจำอาชีพ"

กู้เสี่ยวหรั่นก้มหน้าอย่างท้อแท้ ฟ้าดินเป็นพยาน เธอไม่ได้อยากทำให้พังเลยจริงๆ แต่ทำไมสวรรค์ต้องแกล้งเธอด้วยการส่งอุปสรรคบ้าๆ มาให้เธอสอบตกทุกทีนะ?

"ได้เวลาแล้ว ออกไปกันเถอะ ทำตามที่ซ้อมไว้ก็พอ แค่เธอได้รับความสนใจจากตระกูลฉิน อนาคตเธอก็รุ่งโรจน์แน่นอน" เซี่ยงฉิงฉ่ายมองสโมกกี้อายหนาเตอะบนหน้ากู้เสี่ยวหรั่นด้วยความสมเพชที่วูบผ่านดวงตา แต่ใบหน้ากลับยังคงนิ่งเฉียบ

"ขอบคุณค่ะพี่เซี่ยง" กู้เสี่ยวหรั่นพยักหน้า แต่ก็ยังแอบกังวลพลางมองการแต่งตัวของตัวเอง "พี่เซี่ยงคะ... หนูแต่งตัวแบบนี้มันจะไม่เป็นไรจริงๆ เหรอคะ?"

แม้เธอจะรู้สึกว่าการแต่งหน้าเป็นเพื่อนเจ้าสาวแบบนี้มันแปลกๆ แต่พี่เซี่ยงดีกับเธอมาตลอด แถมยังเป็นรุ่นพี่ในบริษัท คำพูดของพี่เขาย่อมต้องมีเหตุผลแน่ๆ

"เธอเป็นหัวหน้าทีมเพื่อนเจ้าสาวนะ ก็ต้องโดดเด่นและมีสไตล์ที่แตกต่างสิ นี่เป็นคำขอจากท่านประธานเองเลยนะ ว่าอยากให้มีตัวเปรียบเทียบเพื่อส่งเสริมให้เจ้าสาวดูโดดเด่นไม่เหมือนใคร ทุกคนรอเธออยู่ รีบไปเถอะ" เซี่ยงฉิงฉ่ายอธิบายด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่ามุมปากกลับยกยิ้มอย่างมีเลศนัย พลางด่าในใจว่า 'ยัยโง่'

กู้เสี่ยวหรั่นฟังแล้วก็ตาสว่าง เธอไม่ได้คิดอะไรมาก รีบขานรับแล้วเดินตามเซี่ยงฉิงฉ่ายออกไป

ตลอด 3 ปีที่เข้าวงการ มีเพียงเซี่ยงฉิงฉ่ายที่คอยช่วยเหลือและผลักดันเธอ งานหลายอย่างในบริษัทก็ได้มาเพราะพี่เขา และที่เธอยังไม่ถูกไล่ออกก็เพราะพี่เขาช่วยพูดแก้ต่างให้

ในฐานะที่เซี่ยงฉิงฉ่ายเป็นนางแบบเบอร์ต้นของบริษัท แต่กลับมาใส่ใจเธอขนาดนี้ กู้เสี่ยวหรั่นจึงรู้สึกซาบซึ้งใจมาก และตั้งใจว่าครั้งนี้จะไม่ยอมทำผิดพลาดเพื่อให้พี่เซี่ยงต้องอับอายเด็ดขาด

ภายในงาน เสียงดนตรีคลาสสิกเริ่มบรรเลง บนพรมแดง บ่าวสาวของวันนี้กำลังจะปรากฏตัว ทว่าที่หลังเวที พายุเงียบสงบระลอกหนึ่งกำลังก่อตัวขึ้น...

..