ภรรยาที่หวนกลับมา

ฉันตายในวันอังคารวันหนึ่ง นอนเท้าเปล่าอยู่บนพื้นห้องครัว ส่วนสามีของฉันกลับก้าวข้ามศพของฉันไปรับโทรศัพท์อย่างไม่สะทกสะท้าน

บนหน้าจอปรากฏชื่อของน้องสาวฉัน เขารับสายแล้วพูดเพียงประโยคเดียวว่า “ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว”

นั่นคือประโยคสุดท้ายที่ฉันได้ยินก่อนตาย

แต่เรื่องที่เหลือเชื่อที่สุดก็คือ ฉันกลับลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง และย้อนเวลากลับไปเมื่อสิบแปดเดือนก่อน... กลับไปยังเช้าวันที่เป็นจุดเริ่มต้นของหายนะทั้งหมดในชีวิตฉัน

เสียงนาฬิกาปลุกกรีดร้องไม่หยุด เวลา 6.15 น. วันที่ 3 พฤศจิกายน 2022

ฉันจำวันที่นี้ได้ไม่มีวันลืม มันฝังอยู่ในความทรงจำราวกับความเจ็บปวดจากกระดูกหัก ทั้งรุนแรง ชัดเจน และไม่มีวันลบเลือน เพราะเช้าวันนี้เองที่ฉันเซ็นใบหย่า เช้าวันนี้เองที่ฉันยื่นทุกอย่างด้วยสองมือของตัวเอง ทั้งบ้าน ศักดิ์ศรี และอนาคตทั้งหมดให้กับ เนธาน ครอสเพียงเพราะทนายของเขาบอกว่าต่อให้ขึ้นศาลฉันก็จะไม่ได้อะไรเลย ขณะที่น้องสาวแท้ ๆ ของฉัน วาเนสซา ก็กระซิบข้างหูว่า “พอเถอะ ลิลี่ ปล่อยเขาไปเถอะ เธอสู้ผู้ชายแบบนั้นไม่ได้หรอก”

ฉันสะดุ้งลุกขึ้นนั่งบนเตียง หอบหายใจแรง มือรีบลูบที่ลำคอตัวเองอย่างลนลาน ไม่มีรอยช้ำ ไม่มีคราบเลือด และไม่มีพื้นกระเบื้องเย็นเยียบรองอยู่ใต้ใบหน้า

ปลายนิ้วของฉันสั่นระริกขณะลูบแก้มตัวเอง มันยังอุ่น ยังมีเลือดฝาด... ฉันยังมีชีวิตอยู่ ทุกอย่างในห้องนอนยังเหมือนในความทรงจำไม่มีผิด ที่นี่คืออพาร์ตเมนต์ที่เนธานโยนฉันออกมาให้อยู่หลังจากขอหย่า

ผนังสีครีม กระเป๋าเดินทางที่เก็บของค้างไว้เพียงครึ่งเดียวตรงมุมห้อง และซองเอกสารสีเหลืองบนโต๊ะหัวเตียงที่วางอยู่นิ่ง ๆ

นั่นคือเอกสารหย่า

ฉันคว้าซองเอกสารขึ้นมา เปิดอ่านอย่างรวดเร็ว ไล่สายตาไปตามข้อความที่เคยจำได้ขึ้นใจในชาติก่อน ความขัดแย้งที่ไม่อาจประนีประนอม โจทก์: เนธาน ครอส จำเลย: ลิลี่ เฉิน และในหน้าสุดท้าย เพียงฉันเซ็นชื่อลงในช่องว่างนั้น ฉันก็จะสละชีวิตแต่งงานสามปี รวมถึงเงินทุกบาทที่ควรเป็นของฉัน

ชาติที่แล้ว ฉันแทบไม่ได้อ่านรายละเอียดด้วยซ้ำก็รีบเซ็นชื่อ วาเนสซาบอกว่านี่เป็นขั้นตอนปกติ ทนายของเนธานก็เร่งให้รีบดำเนินการ ส่วนฉันในตอนนั้นถูกการนอกใจของสามีกับน้องสาวตัวเองทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี ทั้งร่างกายและจิตใจอ่อนล้าจนไม่มีแรงจะต่อต้าน

ตอนนั้นฉันไม่รู้เลยว่า "ข้อตกลงมาตรฐาน" ที่พวกเขาพูดถึง คือเอกสารที่ทำให้ฉันสละหุ้นของบริษัทเทคโนโลยีมูลค่า 40 ล้านดอลลาร์ บริษัทที่ฉันกับเนธานช่วยกันสร้างมาตั้งแต่ยังเริ่มต้นในโรงรถ

ฉันไม่รู้ว่าวาเนสซาแอบส่งข้อมูลการเงินของฉันให้ทีมทนายของเนธานมาหลายเดือนแล้ว และยิ่งไม่รู้ว่าอพาร์ตเมนต์ที่เนธานทำเป็นใจกว้างให้ฉันพักนั้น ถูกติดตั้งเครื่องดักฟังไว้ตั้งแต่แรก

ทุกคำพูดของฉันถูกอัดไว้หมด แล้วถูกนำกลับมาใช้เป็นอาวุธเล่นงานฉัน

ฉันมารู้ความจริงทั้งหมดทีหลัง แต่ตอนนั้นมันสายเกินกว่าจะเปลี่ยนอะไรได้แล้ว

สิ่งเดียวที่ทำได้คือไปนอนในรถเก่า ๆ ของตัวเอง เพราะเนธานใช้อำนาจเส้นสายจนไม่มีบริษัทไหนในเมืองกล้ารับฉันเข้าทำงานอีก ส่วนวาเนสซากลับเข้าไปอยู่ในบ้านของฉัน ใส่เสื้อผ้าของฉัน แล้วโพสต์รูปคู่กับสามีของฉันพร้อมแคปชันว่า "ในที่สุดก็ได้เจอคนที่ใช่"

ตอนที่ฉันทั้งหิว ทั้งหนาว และจนตรอกจนต้องไปหาพวกเขาเพื่อทวงถามความจริง เนธานกลับหัวเราะ... เขาหัวเราะออกมาจริง ๆ

“เธอเป็นแค่บันไดให้ฉันเหยียบขึ้นมา ลิลี่ เธอไม่เคยเป็นจุดหมายปลายทางของฉันเลย”

ส่วนวาเนสซาไม่แม้แต่จะหันมามองฉัน เพราะมัวแต่ชื่นชมแหวนเพชรห้ากะรัตบนนิ้วของตัวเอง แหวนวงนั้นซื้อด้วยเงินที่เนธานหาได้จากอัลกอริทึมที่ฉันเป็นคนออกแบบ

สามวันต่อมา ฉันล้มลงในห้องครัวแห่งนั้น แพทย์นิติเวชสรุปว่าสาเหตุการเสียชีวิตเกิดจากภาวะขาดสารอาหารร่วมกับความเครียดสะสมเป็นเวลานานจนหัวใจหยุดเต้น แต่เนธานกลับเรียกมันว่า "อุบัติเหตุที่น่าเสียดาย" ก่อนจะสั่งให้คนเข้ามาเก็บกวาดอพาร์ตเมนต์จนไม่เหลือร่องรอยภายในสุดสัปดาห์นั้น

แต่ตอนนี้ ฉันกลับมาแล้ว ฉันยังมีชีวิตอยู่ และย้อนกลับมายังช่วงเวลาสิบแปดเดือนก่อนที่ตัวเองจะตาย กลับมายังจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมทั้งหมด

โทรศัพท์บนหัวเตียงสั่นขึ้น เป็นข้อความจากทนายของเนธาน

[ประชุมเวลา 10 โมงเช้าเพื่อสรุปรายละเอียด กรุณานำเอกสารที่เซ็นเรียบร้อยมาด้วย]

จากนั้นก็มีอีกข้อความหนึ่งเด้งขึ้นมา เป็นของวาเนสซา

[พี่คะ! วันนี้ให้หนูไปเป็นเพื่อนไหม? จะได้คอยให้กำลังใจนะ]

ฉันจ้องอีโมจิรูปหัวใจสีแดงนั้นนิ่ง ๆ จนภาพเริ่มพร่า ชาติที่แล้ววาเนสซาก็ไปกับฉันจริง ๆ เธอกุมมือฉัน มองฉันเซ็นเอกสารที่สละทุกอย่างด้วยตาตัวเอง ก่อนจะขับรถตรงไปฉลองกับเนธานที่เพนต์เฮาส์หรูของเขาทันที

ฉันยังไม่ทันคิดให้จบ แต่นิ้วกลับพิมพ์ข้อความตอบออกไปอย่างรวดเร็วแล้ว

ตอบทนายของเนธาน

[วันนี้ฉันจะไม่เซ็น และต่อจากนี้ก็จะไม่เซ็นเช่นกัน กรุณาแจ้งคุณครอสด้วยว่าฉันจะว่าจ้างทนายของตัวเอง]

ตอบวาเนสซา [ไม่เป็นไร พี่จัดการเองได้]

ฉันวางโทรศัพท์แล้วเดินเข้าไปยืนหน้ากระจกในห้องน้ำ ผู้หญิงในกระจกดูผอมซีด ใต้ตาคล้ำ และร่างกายเต็มไปด้วยร่องรอยจากการถูกเนธานทรมานทางจิตใจมาตลอดหลายปี แต่แววตาคู่นั้นกลับไม่เหมือนในความทรงจำอีกต่อไป มันทั้งเฉียบคม เต็มไปด้วยความโกรธ และเปี่ยมด้วยชีวิต

“เธอมีโอกาสแค่ครั้งเดียว” ฉันมองตัวเองในกระจกแล้วพูดช้า ๆ “ห้ามพลาดเด็ดขาด”

ไม่ถึงอึดใจ โทรศัพท์ของฉันก็แทบระเบิดจากสายเรียกเข้า เนธานโทรมาหกสาย วาเนสซาโทรมาสี่สาย ส่วนทนายของเขาฝากข้อความเสียงเอาไว้ ขู่ว่าหากฉันจงใจยื้อกระบวนการ จะต้องเผชิญกับ "ผลกระทบทางการเงินอย่างร้ายแรง"

ก็ปล่อยให้พวกเขาร้อนรนกันไปเถอะ ปล่อยให้เดาไปเรื่อย ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

เพราะตอนนี้ สิ่งที่อยู่ในมือฉันคือความทรงจำและข้อมูลจากอนาคตอีกสิบแปดเดือน ฉันรู้ทุกคำโกหกที่พวกเขาจะใช้ ทุกกับดักที่กำลังจะวาง ทุกพันธมิตรที่พวกเขาจะดึงเข้ามา ฉันรู้รหัสผ่านบัญชีลับในต่างประเทศของเนธาน และยังรู้ชื่อผู้สื่อข่าวที่จะเปิดโปงคดีเลี่ยงภาษีของเขาในอนาคต แม้ในชาติก่อน ข่าวนั้นจะออกช้าไปสามเดือนจนช่วยชีวิตฉันไว้ไม่ได้ก็ตาม

แต่ครั้งนี้... คนที่กุมเกมไม่ใช่พวกเขาอีกต่อไป

อีกไม่นาน เนธาน ครอส จะได้ลิ้มรสด้วยตัวเองว่าการสูญเสียทุกอย่าง และพ่ายแพ้ให้กับคนที่ตัวเองเคยดูถูก มันรู้สึกอย่างไร

ฉันหยิบซองเอกสารหย่าขึ้นมา ฉีกมันออกเป็นสองท่อน แล้วโยนลงถังขยะ

จากนั้นฉันก็เปลี่ยนเสื้อผ้า และเตรียมตัวออกไปสู้ศึกครั้งนี้