บทที่ 1

วันครบรอบแต่งงานปีที่สาม เพชรเม็ดนั้นคล้องอยู่รอบลำคอของฉัน ผลตรวจการตั้งครรภ์ที่ขึ้นสองขีดถูกซ่อนไว้ในมือ และเสียงของสามีก็ดังลอดออกมาจากห้องทำงานว่า "โซเฟีย หล่อนก็เป็นแค่ตัวคั่นเวลา พอผมปิดดีลกับสเตอร์ลิงได้เมื่อไหร่ หล่อนก็หมดความหมาย"

ฉันยืนนิ่งอยู่กลางโถงทางเดินของเพนต์เฮาส์ในแมนฮัตตัน ปลายนิ้วยังคงอุ่นจากจูบที่นาธานเพิ่งประทับไว้เมื่อห้านาทีก่อน

เขาเป็นคนสวมสร้อยเพชรฉลองครบรอบให้ฉัน มองสบตาฉัน แล้วพูดว่า "เอเวลิน คุณคือสิ่งที่ดีที่สุดที่เคยเกิดขึ้นในชีวิตผม"

แต่ตอนนี้ฉันกลับได้ยินความจริง

"ที่รัก คุณก็รู้นี่ว่าผมแต่งงานกับหล่อนเพราะเส้นสายของหล่อนจะพาผมเข้าใกล้สเตอร์ลิงอินดัสทรีส์ได้" น้ำเสียงของนาธานฟังสบาย ๆ ราวกับซ้อมมาดีแล้ว "สามปีที่แสดงเป็นสามีผู้แสนดี ผมสมควรได้รางวัลออสการ์สักตัว"

เสียงหัวเราะแผ่วเบาและชวนสนิทสนมของโซเฟียดังลอดออกมาจากหลังประตู เพื่อนสนิทของฉันตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย คนที่เป็นเพื่อนเจ้าสาวของฉัน

"น่าสงสารอีฟตัวน้อยจัง เธอเชื่อจริง ๆ ว่านายรักเธอ ฟังแล้วแทบจะน่าเวทนา"

"คืนนี้หล่อนยังลงมือทำอาหารเองด้วยนะ ทั้งเทียน ทั้งดอกไม้ จัดเต็มทุกอย่าง" น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความขบขัน "บอกว่าจะมี 'เซอร์ไพรส์พิเศษ' ให้ผม"

ฉันก้มมองกระเป๋าคลัตช์ในมือ ที่ซ่อนผลตรวจการตั้งครรภ์เอาไว้

สองขีดสีชมพู ฉันเพิ่งรู้เมื่อเช้านี้ และใช้เวลาทั้งวันวางแผนว่าจะบอกเขาอย่างไร ทั้งกล่องของขวัญหลังมื้อค่ำ แสงเทียน และไวน์ขวดโปรดของเขา

แต่ตอนนี้สองขีดนั้นกลับให้ความรู้สึกราวกับเป็นคำพิพากษาประหารชีวิต

"แล้วนายจะจบเรื่องกับเธอเมื่อไหร่" โซเฟียถามย้ำ

"อีกไม่นาน เอกสารหย่าร่างไว้เรียบร้อยแล้ว อยู่ในตู้เซฟที่ห้องทำงานของผม"

"พอดีลกับสเตอร์ลิงปิดได้ในไตรมาสหน้า ผมก็ไม่จำเป็นต้องมีหล่อนอีกแล้ว"

"แล้วหลังจากนั้นล่ะ"

"หลังจากนั้นคุณก็ย้ายเข้ามา ในฐานะคุณนายครอส อย่างที่มันควรจะเป็นมาตั้งแต่แรก"

หน้าอกของฉันเหมือนกำลังยุบสลาย ทุกลมหายใจบาดลึกจนเหมือนมีเลือดไหล

สามปี สามปีที่ฉันทำอาหารให้เขา ไปงานกาลากับเขา นอนบนเตียงเดียวกับเขา และสร้างโลกทั้งใบของตัวเองให้โคจรรอบโลกของเขา

ทั้งหมดเป็นแค่การแสดง และฉันก็คือคนโง่เพียงคนเดียวที่นั่งอยู่ในโรงละครและเชื่อว่ามันคือเรื่องจริง

ฉันพิงแผ่นหลังกับกำแพงแล้วบังคับตัวเองให้หายใจ

ถ้าเป็นเอเวลินคนเดิม ฉันคงผลักประตูบานนั้นเข้าไป กรีดร้อง ร้องไห้ และเรียกร้องคำอธิบาย

แต่มีบางอย่างในตัวฉันกลับสงบนิ่ง เย็นชา และไร้คลื่นไหว

ฉันเดินกลับไปที่ห้องอาหารอย่างเงียบ ๆ นั่งลงที่โต๊ะใต้แสงเทียนซึ่งฉันใช้เวลาหลายชั่วโมงจัดเตรียมไว้ แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมา

ฉันเปิดรายชื่อผู้ติดต่อที่ไม่เคยแตะต้องมาสามปี เบอร์ที่บันทึกไว้ด้วยคำเพียงคำเดียวว่า "บ้าน"

เสียงเรียกเข้าดังขึ้นสองครั้ง

"คุณหนูเอเวลินเหรอคะ นั่นคุณหรือเปล่า"

"สวัสดีค่ะ มาร์กาเร็ต" น้ำเสียงของฉันมั่นคง "ฉันต้องการคุยกับคณะกรรมการ"

"ช่วยบอกพวกเขาทีว่า ทายาทของสเตอร์ลิงพร้อมจะกลับบ้านแล้ว"

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่อัดแน่นไปด้วยความรู้สึก "พวกเรารอสายนี้มาสามปีแล้ว"

ฉันวางสาย แล้วมองอาหารค่ำฉลองวันครบรอบของเรา เทียนยังคงลุกไหม้ ไวน์ยังคงเปิดพักให้หายใจ และเก้าอี้ของนาธานก็ยังว่างเปล่า

เขากำลังอยู่ในห้องทำงาน วางแผนกำจัดฉันไปพร้อมกับผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งฉันเคยเรียกว่าเพื่อนรักที่สุด

ฉันยกมือแตะหน้าท้อง ที่ซึ่งชีวิตน้อย ๆ กำลังเติบโต

ไม่ต้องกังวลนะ เจ้าตัวน้อย แม่ไม่ได้โง่อย่างที่พวกเขาคิด

ฉันยกแก้วขึ้น—เป็นน้ำแร่มีฟอง เพราะฉันรู้เรื่องการตั้งครรภ์แล้ว—แล้วชนให้กับเก้าอี้ที่ว่างเปล่าของเขา

"สุขสันต์วันครบรอบนะ นาธาน"

จากในห้องทำงาน เสียงหัวเราะของทั้งคู่ดังลอดออกมาแผ่วเบา

ฉันวางแก้วลง แล้วเผยรอยยิ้ม

เขาอยากหย่าอย่างนั้นเหรอ

เขาจะได้หย่า

แต่จะไม่ใช่ในแบบที่เขาวางแผนไว้